wszystko
Akty prawne
Audioustawy
Kazusy
Materiały Edukacyjne
Newsy
Testy
Gotowe testy
Generuj własny test
Moje testy
Kup testy
.
X
Prawo do swobodnego wjazdu wyjazdu o pobytu na terenie państwa członkowskiego
Kategoria:
Europejskie Prawo Gospodarcze
»
notatki
Dodał:
Basia Kopsala
Dodany:
sty 13, 2011
, ostatnia zmiana:
sty 13, 2011
Polecam
Zasadniczo każdy obywatel UE posiada te prawa różnicą jest ich zakres.Prawo do wyjazdu – nie można ustanawiać wymogów przy wyjeździe z danego ...
Prawo do swobodnego wjazdu wyjazdu o pobytu na terenie państwa członkowskiego
Zasadniczo każdy obywatel UE posiada te prawa różnicą jest ich zakres. Prawo do wyjazdu – nie można ustanawiać wymogów przy wyjeździe z danego kraju, oprócz obowiązku posiadania ważnego dokumentu.
Dla obywateli UE nie ma obowiązku wizowego, zaś ewentualne zapytania służb granicznych o cel podróży zdaniem ETS są niedopuszczalne. Prawo do pobytu – po 3 miesiącach pobytu w państwie przyjmującym należy uzyskać pozwolenie na pobyt. W przypadku pracowników posiadających powinni oni przedstawić zaświadczenie o zatrudnieniu, studenci zaświadczenie o studiowaniu, inne osoby zaświadczenia o dochodach, osoby nie pracujące ubezpieczenie i zaświadczenie o dochodzie. Osoby przybywające celem szukania pracy przez pierwsze 3 miesiące mogą jej poszukiwać korzystając z tej swobody, jeżeli poszukiwania wykraczają poza okres 3 miesięcy dyrektywa upoważnia państwa do ustalenia kolejnego terminu, nie krótszego jednak niż 6 miesięcy. Aktywne poszukiwanie pracy (rejestracja) chroni przed deportacją nawet po upływie tego czasu. Obowiązek uzyskania zezwolenia na pobyt nie obejmuje pracowników sezonowych (nawet jeśli sezon trwa powyżej 3 miesięcy) pracowników przygranicznych (powracających do kraju macierzystego co najmniej raz w tygodniu) oraz przebywających na terenie państwa przyjmującego przez okres poniżej 3 miesięcy. Zasadniczo pozwolenia udziela się na okres 5 lat. Swobodny dostęp do pracy – TWE zakazuje jedynie dyskryminacji bezpośredniej jak i pośredniej. ETS zakazuje stosowania wszelkich ograniczeń przepływu pracowników, również tych o charakterze niedyskryminacyjnym, przy stosowaniu ograniczeń dyskryminacyjnych można powołać się jedynie na wyjątki traktatowe.
Dostęp do zatrudnienia: – dyskryminacja bezpośrednia - przepis stanowiący iż na francuskim statku załoga musi składać się z co najmniej 50% Francuzów - dyskryminacja pośrednia – przykładowo wymóg bieglej znajomości języka państwa przyjmującego. Wymóg znajomości języka jest uzasadniony w sytuacji gdy dana praca wymaga biegłej jego znajomości, wymóg ten musi być podyktowany charakterem pracy. W orzeczeniu Groener (wymóg znajomości irlandzkiego dla nauczycieli) ETS określił działanie Irlandii jako niedyskryminacyjne. - dyskryminacja odwrotna – sytuacja gdzie obywatel państwa przyjmującego traktowany jest gorzej aniżeli cudzoziemiec (element wspólnotowy w takiej sytuacji nie interweniuje) Zamknięty rynek pracy – na podstawie traktatu akcesyjnego niektóre państwa ograniczyły dostęp do swoich rynków pracy nowym państwom członkowskim. Przez pierwsze 2 lata państwa te mogły utrzymywać zamknięty rynek pracy. (GB, Irlandia, Szwecja otworzyły od razu). Po upływie 2 lat państwa po analizie swojego rynku pracy mogły go otworzyć (Hiszpania, Portugalia). Następnie 3 letni okres (w jego trakcie otworzyła rynek Holandia) po upływie którego państwa chcące utrzymać zamknięcie będą musiały wykazać potencjalne negatywne konsekwencje otwarcia przed komisją europejską. Jeżeli to uczynią, komisja umożliwi utrzymanie zamkniętego rynku pracy przez okres kolejnych 2 lat. Ostateczne pełne otwarcie rynków musi nastąpić do maja 2011 roku. Równe traktowanie co do warunków pracy Dyskryminacja bezpośrednia – Niemcy i zakaz zrzeszania się cudzoziemców w związki zawodowe Dyskryminacja pośrednia – Niemcy i wliczanie do stażu pracy służby wojskowej w Bundweswehrze. Prawo do równego dostępu do przywilejów socjalnych (pozatraktatowe). W orzeczeniu Even ETS zaliczył do nich wszelkie korzyści należne z uwagi na status osoby jako pracownika lub pobyt osoby na terenia państwa członkowskiego jeżeli prowadzi to do wzrostu mobilności pracowników na terenie UE. (np. dodatek z tytułu rozłąki – poczta niemiecka wypłacała tylko
pracownikom na terenie niemiec, dodatek dla niepełnosprawnych, świadczenia z tytułu urodzenia dziecka – Niemcy płacili tylko swoim obywatelom) Prawo do dokształcania (pozatraktatowe) – Zakres uprawnień jest zróżnicowany, pracownikom na zasadach tożsamych do obowiązujących obywateli państwa przyjmującego przysługuje jedynie prawo do pobierania nauki w szkołach zawodowych i ośrodkach przekwalifikowania zawodowego, dzieciom pracowników – na każdym szczeblu edukacji. Ponadto dzieci mogą pozostać na terenie kraju przyjmującego do czasu zakończenia edukacji, do 18 roku życia mogą pozostać z nim rodzice. Studentom przysługuje prawo do edukacji na równych zasadach na terenie całej UE. Prawo do pozostania na terytorium państwa przyjmującego po zakończeniu zatrudnienia. Dyrektywa 38 /2004 stanowi iż obywatel UE przebywający na terenie państwa przyjmującego w sposób ciągły przez co najmniej 5 lat nabywa prawo stałego pobytu, w okresie tym jednorazowe przerwy w pobycie nie mogą przekraczać 6 miesięcy. miesięcy uzasadnionych przypadkach (leczenie, służba wojskowa) okres ten ulega wydłużeniu do 12 miesięcy. Osoba która uzyskała prawo stałego pobytu traci je jeżeli jest nieobecne przez kolejne 2 lata. Wyjątki: - pracownik który w danym kraju osiągnie wiek emerytalny (jeżeli nie jest określony przyjmuje się 60 lat) może uzyskać prawo stałego pobytu po 3 latach i co najmniej 12 miesiącach zatrudnienia - pracownik który trwale i nie z własnej winy utracił zdolność do pracy otrzyma prawo stałego pobytu po przebywaniu co najmniej 2 lat na terenie państwa przyjmującego Okresy te nie są wymagane, jeżeli dana osoba pozostaje w związku małżeńskim lub zarejestrowanym związku partnerskim z obywatelem państwa przyjmującego. Celem urzeczywistnienia zasady swobodnego przepływu pracowników wprowadzono następujące zasady. Zasada łączenia rodzin uprawnia pracownika do wspólnego zamieszkania w państwie przyjmującym z - małżonkiem - partnerem z zarejestrowanego związku - partnerem z udokumentowanego związku faktycznego - zstępnymi do 21 roku życia lub powyżej o ile pozostają na wspólnym utrzymaniu - wstępnymi (krewnymi i powinowatymi) o ile pozostają na wspólnym utrzymaniu - innymi członkami rodziny jeżeli podyktowane jest to ważnymi względami Przy czym nie ma znaczenia czy dany członek rodziny jest obywatelem UE. Koordynacja systemu zabezpieczeń społecznych polega na ustaleniu wspólnych reguł przy jednoczesnym zachowaniu własnych rozwiązań. Realizuje się ona poprzez: - zasadę równego traktowania – odprowadzanie składek tak samo jak obywatele państwa przyjmującego - sumowanie okresów ubezpieczenia - możności bycia podmiotem ustawodawstwa tylko jednego państwa UE, co do zasady tego w którym praca jest świadczona - zagwarantowanie praw nabytych – wypłata świadczeń bez względu na miejsce zamieszkania, państwa partycypują w wypłacaniu świadczenia biorąc pod uwagę okres przez który pracownik świadczył pracę na ich terenie Wyjątki od zasady swobody przepływu osób Wyłączeniu z mocy TWE podlega zatrudnienie w administracji publicznej. ETS stoi na stanowisku że to charakter świadczonej pracy a nie jej nazwa są podstawą wyłączenia. (przykładowo nie można wyłączyć stanowiska pielęgniarki czy pracownika poczty, ale można architekta miejskiego czy też policjanta) Zasada swobodnego przepływu osób może podlegać ograniczeniu z mocy TWE jeżeli istnieje potrzeba ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego itd. ETS orzekł że państwo przyjmujące może ograniczać jedynie prawo wjazdu i pobytu, a zakres tych ograniczeń musi każdorazowo obejmować całe państwo. Działania takie muszą być proporcjonalne do zagrożenia – Calfa (wydalenie dożywotnie za posiadanie narkotyków) Powołanie się przez państwo na klauzulę porządku i bezpieczeństwa publicznego celem ograniczenia zasady swobody przepływu osób może nastąpić jedynie jeśli zachowanie danej osoby stanowi rzeczywiste, aktualne i poważne zagrożenie. Państwo pochodzenie ma obowiązek przyjęcia swego obywatela nawet jeśli powyższe przesłanki zostały spełnione. Państwa UE nie mogą na cudzoziemców nakładać innych kar aniżeli na własnych obywateli. Klauzula zdrowia publicznego nie ma zastosowania jeżeli zachorowania nastąpiło po upływie 3 miesięcy od przyjazdu. Jeżeli uzasadniają to poważne objawy państwo przyjmujące może w ciągu 3 miesięcy od przyjazdu skierować cudzoziemca na
bezpłatne badania lekarskie. Choroby stanowiące podstawę deportacji znajdują się w katalogu chorób potencjalnie epidemiologicznych stworzonym przez WHO.
Pobierz
Ściągnij dokument
Zgłoś zastrzeżenia
Zgłoś dokument administratorowi
Prześlij e-mailem
Wyślij dokument pocztą e-mail
Komentarze:
Kliknij "Lubie to!" aby otrzymywać informacje o promocjach, rabatach, aktualnościach.
Grupa Arslege:
Copyright 2009-2012
ArsLege
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Pomoc
Reklama
Regulamin
Kontakt
Partnerzy
Zapytania ofertowe
b
Zalogować via Facebook?
Jesteś aktualnie zalogowany na Facebooku. Chciałbyś logować się automatycznie?
or
Rezygnuj
Pamiętaj mój wybór
