Organy Ligi Narodów
Organy Ligi Narodów tj. Zgromadzenie Ogólne LN, Rada LN oraz działający przy LN Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej, posiadały kompetencje w zakresie rozstrzygania sporów międzynarodowych i współdziałały z państwami członkowskimi w zakresie pokojowego załatwiania sporów. Jednym z celów LN było stworzenie systemu bezpieczeństwa, warunków pokojowego rozwiązywania sporów międzynarodowych. (To LN rozpatrywała m.in. spór Litwy z Polską o Wilno z 1920 r.).
Pakt Ligi Narodów w artykule 12, zobowiązywał państwa do pokojowego załatwiania sporów międzynarodowych. Nie było to jednak postanowienie wprowadzające bezwzględny zakaz wojny jako środka rozwiązywania sporów i konfliktów międzynarodowych. Tego rodzaju zobowiązanie zostało zawarte dopiero w przyjętym w 1928 r. Pakcie Brianda-Kelloga, mówiącym o wprowadzeniu zakazu wojny, traktowanej dotąd jako legalny środek polityki zagranicznej państwa. Państwa – strony sporu zobowiązane były do przekazywania sporu do rozpatrzenia przez Radę Ligi Narodów, gdy wcześniej takiej sprawy nie skierowały na drogę postępowania rozjemczego lub sądowego.
Ponadto Rada LN:
rozpatrywała sprawy konfliktowe między państwami członkowskimi oraz państwami nie będącymi członkami LN, wskazywała środki działania na wypadek naruszenia całości terytorialnej i niezależności politycznej członków Ligi, prowadziła działania mediacyjne i rozjemcze na rzecz członków m.in. wyznaczała komisje badań i proponowała powołanie komisji koncyliacyjnej, proponowała zastosowanie środków, zapewniających skuteczność wykonania wyroku arbitrażowego lub sądowego.
Przewodniczący Rady Ligi wyznaczał w miarę możliwości spośród członków nie zainteresowanych bezpośrednio w omawianej sprawie, sprawozdawcę dla konkretnej sprawy, wego,odów powołanie komisji acyjnetrzech ms-adę Ligi Narodów.który pełnił niejako funkcje mediacyjne, następnie sporządzał szczegółowe sprawozdanie, dotyczące okoliczności sporu oraz proponowany sposób rozstrzygnięcia. Sprawozdanie przyjęte jednomyślnie (bez głosów przedstawicieli stron sporu), zobowiązywało strony sporu do niestosowania wojny. Swobodę zastosowania środków, także wojny, pozostawiano w przypadku nie osiągnięcia jednomyślności, co do przyjęcia sprawozdania. Ucieknięcie się do wojny było możliwe po upływie trzech ms-cy od przyjęcia sprawozdania. Chcąc oddalić stałe pomawianie o stronniczość Rady przez jedną, lub drugą stronę, postanowiono w końcu 1926 r. dokonać podziału pomiędzy członkami przypisując im określoną grupę spraw do referowania na Radzie (np. Chile zajmowały się sprawami wolnego miasta Gdańska). Zgromadzenie Ligi Narodów stanowiło gremium opiniodawcze, konsultacyjne Rady oraz rozważało spory, przedłożone przez Radę. Po II wojnie światowej, kompetencje Ligi Narodów przejęły Organy ONZ. Karta NZ przyjęła, iż strony w sporze, którego dalsze trwanie może narazić na niebezpieczeństwo utrzymanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, powinny przede wszystkim dążyć do jego rozstrzygnięcia w drodze: rokowań, badań,
pośrednictwa, koncyliacji, arbitrażu, postępowania sądowego, odwołania się do organów lub porozumień regionalnych innych sposobów pokojowych. Zasada pokojowego załatwiania sporów uznawana jest za korelat zasady, zabraniającej stosowania groźby i użycia siły i jako część prawa międzynarodowego. Karta NZ, w zakresie spraw dotyczących międzynarodowego bezpieczeństwa i pokoju, uznała priorytet kompetencji Rady Bezpieczeństwa. Zgodnie z art. 24 Karty NZ, członkowie nakładają na Radę Bezpieczeństwa główną odpowiedzialność za utrzymanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz uznają, że Rada przy wykonywaniu swych obowiązków, wynikających z tej odpowiedzialności działa we wspólnym ich imieniu, a członkowie są zobowiązani do przyjmowania i wykonywania decyzji Rady Bezpieczeństwa (art. 25).