wszystko
Akty prawne
Audioustawy
Kazusy
Materiały Edukacyjne
Newsy
Testy
Gotowe testy
Generuj własny test
Moje testy
Kup testy
.
X
PROCEDURA SKAZANIA SPRAWCY BEZ PROWADZENIA ROZPRAWY GŁÓWNEJ
Kategoria:
Prawo Karne
»
notatki
Dodał:
Małgorzata Miszczak
Dodany:
sty 13, 2011
, ostatnia zmiana:
sty 13, 2011
Polecam
art. 339 § 1 pkt 2 387, 388, Art. 339. § 1. Prezes sądu kieruje sprawę na posiedzenie, jeżeli: 1) prokurator złożył wniosek o orzeczenie środków ...
PROCEDURA SKAZANIA SPRAWCY BEZ PROWADZENIA ROZPRAWY GŁÓWNEJ
art. 339 § 1 pkt 2 387, 388, Art. 339. § 1. Prezes sądu kieruje sprawę na posiedzenie, jeżeli: 1) prokurator złożył wniosek o orzeczenie środków zabezpieczających, 2) zachodzi potrzeba rozważenia kwestii warunkowego umorzenia postępowania, Art. 387. § 1. Do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie głównej oskarżony, któremu zarzucono występek, może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego bez przeprowadzania postępowania dowodowego; jeżeli oskarżony nie ma obrońcy z wyboru, sąd może, na jego wniosek, wyznaczyć mu obrońcę z urzędu. § 2. Sąd może uwzględnić wniosek oskarżonego o wydanie wyroku skazującego, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości i cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości; uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie sprzeciwią się temu prokurator, a także pokrzywdzony należycie powiadomiony o terminie rozprawy oraz pouczony o możliwości zgłoszenia przez oskarżonego tego wniosku. § 3. Sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku oskarżonego od dokonania w nim wskazanej przez siebie zmiany. Przepis art. 341 § 3 stosuje się odpowiednio. § 4. Przychylając się do wniosku sąd może uznać za ujawnione dowody wymienione w akcie oskarżenia lub dokumenty przedłożone przez stronę. § 5. Jeżeli wniosek złożono przed rozpoczęciem rozprawy, sąd rozpoznaje go na rozprawie. Art. 388. Za zgodą obecnych stron sąd może przeprowadzić postępowanie dowodowe tylko częściowo, jeżeli wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się do winy nie budzą wątpliwości.
Warunkowe umorzenie jest w gruncie rzeczy warunkowym (na próbę) zwolnieniem od ponoszenia przez sprawcę kary, a oznacza w istocie kontrolowaną wolność. Stopień kontroli zależy od tego, czy orzeczono dozór oraz od rodzaju zastosowanych obowiązków probacyjnych. Negatywny wynik próby (zob. art. 68 k.k. o podjęciu postępowania) otwiera możliwość orzeczenia racjonalnej kary lub środka karnego, z uwzględnieniem zachowania się sprawcy po orzeczeniu o warunkowym umorzeniu. Stanowi to istotną zaletę tego środka polityki kry¬minalnej, zbliżając go do znanej (anglosaskiej) instytucji probation (Uzasadnienie k.k., s. 161). W nowym kodeksie karnym nastąpiło znaczne rozszerzenie zakresu stosowania warunkowego umorzenia przez rozszerzenie kręgu przestępstw zagrożonych karą nie surowszą niż 3 lata pozbawienia wolności, złagodzenia przesłanek jego stosowania, a w razie spełnienia określonych warunków może ono być zastosowane do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności (zob. art. 66 i 67 k.k.). W myśl art. 336 § l, jeżeli spełnione są przesłanki uzasadniające warunkowe umorzenie postępowania, prokurator może zamiast aktu oskarżenia sporządzić i skierować do sądu wniosek o takie umorzenie. Do warunkowego umorzenia może dojść także bez wniosku prokuratora, gdy sprawa z aktem oskarżenia znajdzie się w sądzie, który może taką decyzję z urzędu lub na wniosek oskarżonego, nie tylko na posiedzeniu, o którym mowa, ale także na rozprawie (zob. m.in. art. 414, 415; istotne jest też ogólne unormowanie zawarte w art. 9 § 2); tym bardziej jest to możliwe, gdy prokurator, który wniósł akt oskarżenia, następnie w toku postępowania sądowego złoży wniosek o warunkowe umorzenie postępowania karnego. W posiedzeniu dotyczącym warunkowego umorzenia postępowania prokurator, oskarżony i pokrzywdzony mają prawo wziąć udział. Ich udział jest obowiązkowy, jeżeli prezes sądu lub sąd tak zarządzi (art. 341 § l; zwrócić trzeba uwagę, że nowelizując w roku 2003 ten przepis (§ l), niesłusznie pominięto dotychczasowy fragment, wskazujący, czego w tym wypadku posiedzenie
dotyczy; Także na posiedzeniu istnieje możliwość orzeczenia środków karnych w postaci świadczenia pieniężnego lub zakazu prowadzenia pojazdów W wypadku gdy przy rozpoznawaniu na posiedzeniu wniosku prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania (art. 339 § l pkt 2) sąd stwierdzi oczywisty brak faktycznych podstaw oskarżenia (art. 339 § 3 pkt 2), to obowiązany jest umorzyć postępowanie bezwarunkowo (art. 17 § l); post. SN z 27 listopada 1998 r., WZ 68/98, OSNKW 1999, nr 3-4, póz. 20). W razie gdy sąd uzna za celowe ze względu na możliwość porozumienia się oskarżonego z pokrzywdzonym w kwestii naprawienia szkody lub innego zadośćuczynienia pokrzywdzonemu, może odroczyć posiedzenie, wyznaczając stronom odpowiedni termin. Na wniosek oskarżonego i pokrzywdzonego, uzasad¬niony potrzebą dokonania uzgodnień, sąd zarządza stosowną przerwę lub odracza posiedzenie; szerzej na temat rozwiązań w nowym kodeksie przewidujących tzw. porozumienia .Orzekając o warunkowym umorzeniu, sąd bierze pod uwagę wyniki porozu¬mienia się oskarżonego z pokrzywdzonym. Stanowi to kolejne potwierdzenie tendencji nowego kodeksu dążenia do zaspokojenia roszczeń pokrzywdzonego oraz stwarzania warunków i uwzględniania rezultatów porozumiewania się oskarżonego z pokrzywdzonym. W przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania sąd orzeka na posiedzeniu wyrokiem (art. 341). W wyroku warunkowo umarzającym postępowanie należy dokładnie określić czyn oskarżonego, wskazać przepis ustawy karnej, pod który czyn podpada, oraz oznaczyć okres próby; sąd określa także nałożone na oskarżonego obowiązki oraz sposób i termin ich wykonania, a w razie uznania za celowe — również dozór kuratora, osoby godnej zaufania albo instytucji lub organizacji społecznej. Wyrok powinien w razie potrzeby zawierać rozstrzygnięcie co do dowodów rzeczowych. Sąd stosuje odpowiednio art. 230 § 2 i 3 (dotyczący postępowania z rzeczami) oraz art. 231-233 (dotyczące depozytu sądowego), uwzględniając potrzebę zabezpieczenia dowodów na wypadek podjęcia postępo¬wania. Zawarte w wyroku rozstrzygnięcie, o którym mowa w § 3 art. 342 (dotyczące dowodów rzeczowych), może być zaskarżone zażaleniem przez osoby wskazane w art. 323 § 2, a więc przez podejrzanego, pokrzywdzonego i osobę, od której przedmioty te odebrano lub która zgłosiła do nich roszczenie (art. 342 § 3). Poza tą kwestią od wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu, stronom, a także pokrzywdzonemu przysługuje apelacja. Wyrok doręcza się także pokrzywdzonemu (art. 444, 342 § 5).
Pobierz
Ściągnij dokument
Zgłoś zastrzeżenia
Zgłoś dokument administratorowi
Prześlij e-mailem
Wyślij dokument pocztą e-mail
Komentarze:
Kliknij "Lubie to!" aby otrzymywać informacje o promocjach, rabatach, aktualnościach.
Grupa Arslege:
Copyright 2009-2012
ArsLege
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Pomoc
Reklama
Regulamin
Kontakt
Partnerzy
Zapytania ofertowe
b
Zalogować via Facebook?
Jesteś aktualnie zalogowany na Facebooku. Chciałbyś logować się automatycznie?
or
Rezygnuj
Pamiętaj mój wybór
