• II SA/Sz 910/08 - Wyrok W...
  21.12.2014

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Szczecinie
z dnia 21 stycznia 2009 r.
II SA/Sz 910/08

Teza

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.) zawiera definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego obowiązującą dla celów tej ustawy. Niedopuszczalne jest posługiwanie się definicjami tego pojęcia skonstruowanymi dla potrzeb innych aktów prawnych, w tym ustawy Prawo budowlane, czy też rozporządzeń wydanych na podstawie delegacji zawartych w tej ustawie.

Artykuły przypisane do orzeczenia

Do tego artykulu posiadamy jeszcze 82 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.

Skład sądu

Barbara Gebel (przewodniczący sprawozdawca)
Elżbieta Makowska
Grzegorz Jankowski

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego
I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia (...), nr (...),
II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu,
III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia (...) r. (...), Prezydent Miasta S., po rozpatrzeniu wniosku S. Spółdzielni Mieszkaniowej w S., na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) oraz art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592, ze zm.), odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr (...) mieszczącego się w budynku przy ul. Ś. w S. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w archiwach Urzędu Miasta znajduje się decyzja o udzieleniu pozwolenia na wykonanie adaptacji strychu na cele mieszkalne (z dnia (...), ale brak jest zawiadomienia o zakończeniu budowy i zgłoszenia rozpoczęcia użytkowania pod ww. adresem, do czego inwestor został zobowiązany. Ponadto organ stwierdził, że przedłożona wraz z wnioskiem inwentaryzacja i plan lokalu wskazują, że przebudowa lokalu nr (...) nie została dokonana zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o udzieleniu pozwolenia na wykonanie adaptacji strychu na cele mieszkalne. Wobec niedostarczenia, na żądanie organu, dokumentacji dotyczącej zakończenia przebudowy ww. lokalu, zdaniem organu, wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nie zawiera kompletu informacji pozwalających na zajęcie stanowiska w sprawie.

Na powyższe postanowienie S. Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Zarzuciła postanowieniu Prezydenta Miasta S. naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.) poprzez przyjęcie, że nie doręczenie dokumentacji, której Spółdzielnia nie posiada, uniemożliwia wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego. Spółdzielnia podkreśliła, że z powodu braku dokumentacji zleciła wykonanie inwentaryzacji budowlanej osobie posiadającej wymagane prawem uprawnienia budowlane. Wskazała również na art. 2 ust. 6 ustawy o własności lokali, który "wprost nakazuje, że w przypadkach, gdzie brak jest dokumentacji należy sporządzić inwentaryzację". W związku z tym, zdaniem Spółdzielni, wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności spełniał wszystkie wymogi określone we wskazanej ustawie. Ponadto Spółdzielnia podkreśliła, że odmawiając wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu organ zajął de facto stanowisko w sferze formalnej, nie odnosząc się do faktu istnienia samodzielnego lokalu mieszkalnego odpowiadającego definicji zawartej w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali.

Postanowieniem z dnia (...) r. numer (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144, art. 217 § 1 KPA, w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, utrzymało w mocy powyższe postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na treść art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, zgodnie z którym "samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczony na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych". W świetle powyższego, zdaniem organu, samodzielnym lokalem może być izba (lokal), który nadaje się do zasiedlenia. Zasiedlenie budynku możliwe jest zaś po uzyskaniu, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, a takiego pozwolenia brak jest w aktach sprawy. Organ wskazał również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2001 r. II SA/LU 393/00 (organ błędnie wskazał sygnaturę, cytowany wyrok oznaczony jest sygn. akt II SA/LU 393/00, ONSA 2003, nr 3, poz. 102), w myśl którego wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu mieszkalnego może nastąpić po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal jest usytuowany, dodając, że w niniejszej sprawie jest to dopuszczenie do użytku zaadoptowanego strychu.

Kolegium odniosło się również do wskazanego w zażaleniu art. 2 ust. 6 ustawy o własności lokali. Stwierdziło, że przepis ten umożliwia dokładne ustalenie przedmiotu własności i odróżnienie danego lokalu od innych (lokali), stanowiących własność innych osób. Zdaniem organu, znajdujący się w aktach sprawy "Plan i opis lokalu mieszkalnego" przedmiotowego lokalu zawierający wszystkie elementy określone w art. 2 ust. 5 i 6 ustawy spełnia te wymagania. Nie zastępuje on jednak zezwolenia na użytkowanie lokalu.

Na powyższe postanowienie S. Spółdzielnia Mieszkaniowa złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji. Wskazała, że zarówno w stanie prawnym obowiązującym w dacie dokonywania adaptacji strychu na lokal mieszkalny, jak i zgodnie z obecnym brzmieniem Prawa budowlanego, obowiązek zgłoszenia zakończenia budowy dotyczy obiektu budowlanego, do którego przepisy nie zaliczają przebudowy i zmiany sposobu użytkowania strychu na mieszkanie w budynku wielorodzinnym. Podkreśliła również, że budynek, w którym położony jest przedmiotowy lokal mieszkalny jest dopuszczony do użytkowania i jest zasiedlony. Spółdzielnia stwierdziła, że żądanie doręczenia dokumentów potwierdzających zgłoszenie zakończenia budowy jest nieuzasadnione i nie znajduje oparcia w aktualnie obowiązujących przepisach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zawartego w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie dokonuje więc kontroli aktów lub czynności pod względem słusznościowym i nie orzeka bezpośrednio o roszczeniach stron.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), "Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne." Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 ww. ustawy).

Zasadniczym problemem wynikającym z postanowień organów I i II instancji jest związanie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu z uprzednim dopuszczeniem do użytkowania lokalu, którego samodzielność ma być potwierdzona zaświadczeniem.

We wskazywanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wyroku NSA stwierdzono, że: "Pojęcie służenia zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych w znaczeniu tego przepisu może być spełnione w odniesieniu do lokalu mieszkalnego wówczas, gdy udzielone zostało zezwolenie na użytkowanie budynku, w którym lokal ten jest usytuowany. Dlatego wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu mieszkalnego (art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, Dz.U. Nr 85, poz. 388 ze zm.) może nastąpić po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal ten jest usytuowany (...)." Podobne stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 11 lutego 2004 r. (II SA/ŁD 1116/01 publ. strona internetowa www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy jednak podkreślić, że przesłanką samodzielności lokalu określoną w ustawie o własności lokali jest wydzielenie go w obrębie budynku trwałymi ścianami. Podobne rozumienie samodzielności lokalu przyjął w tym zakresie NSA (w wyroku z dnia 6 lipca 2005 r., OSK 1653/04), stwierdzając, że "samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy to - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - taki, który jest wydzielony trwałymi ścianami, to znaczy funkcjonalnie nie stanowi on części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z urządzeń znajdujących się w innym lokalu". W rozpoznawanej sprawie lokal będący przedmiotem wniosku spełnia te wymagania, co nie jest kwestionowane przez organy orzekające w sprawie.

W związku z twierdzeniem organu, iż zasiedlenie lokalu możliwe jest po uzyskaniu, zgodnie z art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, dodatkowo należy wskazać, pogląd wyrażony w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2005 r. (II SA/WR 203/03, publ. strona internetowa www.orzeczenia.nsa.gov.pl): "Przepis art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali zawiera definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego obowiązującą dla celów tej ustawy.

W takiej sytuacji, w ocenie Sądu, niedopuszczalne jest posługiwanie się definicjami tego pojęcia skonstruowanymi dla potrzeb innych aktów prawnych w tym ustawy Prawo budowlane, czy też rozporządzeń wydanych na podstawie delegacji zawartych w tej ustawie." Pogląd ten podziela niniejszy skład orzekający.

Konsekwencją takiego stanowiska jest także pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt III SA/GD 318/08 (publ. strona internetowa www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym Sąd stwierdził, że "kwestia czy budynek, w którym znajduje się określany lokal mieszkalny, został oddany do użytkowania, nie wchodzi w zakres badania w postępowaniu wyjaśniającym poprzedzającym wydanie zaświadczenia." Podobne stanowisko wyrażone zostało również w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 9 listopada 2006 r. sygn. akt III SA/PO 250/06, (publ. strona internetowa www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie nie jest przez organy orzekające kwestionowane dopuszczenie do użytkowania budynku, w którym znajduje się lokal, którego samodzielny charakter ma potwierdzić zaświadczenie, o którym mowa w powoływanym art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. W istocie bowiem organ II instancji wyraźnie mówi o dopuszczeniu do użytkowania samego lokalu. Stąd rozważania o dopuszczeniu do użytkowania całego budynku (jak w wyroku WSA w Lublinie) pozbawione są jakiegokolwiek związku z rozpoznawaną sprawą. Można też dodatkowo wskazać, że w szczególności organ II instancji nie kwestionuje ustaleń wynikających ze znajdującego się w aktach sprawy "Planu i opisu lokalu mieszkalnego".

W tym stanie rzeczy odmowa wydania zaświadczenia nie znajduje żadnego uzasadnienia, bowiem została oparta na błędnej wykładni przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali i dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania znajduje swoje oparcie w art. 200 wskazanej wyżej ustawy.

Szukaj: Filtry
Ładowanie ...
Gdzie jestem
Spis Treści
Powiązane dokumenty
Zakładki
Ostatnio otwarte
Stan prawny: 21.12.2014 | Grupa ArsLege.pl LexLege na Androida LexLege na Androida
CENNIK | POMOC | KONTAKT