• I SA/Bd 759/08 - Wyrok Wo...
  25.10.2014

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Bydgoszczy
28 stycznia 2009 r.
I SA/Bd 759/08

Teza

1) Należy zauważyć, że umorzenie należności z tytułu składek czy odsetek stanowi wyraz definitywnej rezygnacji uprawnionego organu z możliwości ich wyegzekwowania. Biorąc pod uwagę publicznoprawny charakter tych należności oraz uwzględniając cele, na które są one przeznaczane, organy odpowiedzialne za ich pobór zobligowane są do szczególnej staranności i ostrożności w dysponowaniu nimi. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia organ jest zobowiązany do konfrontowania interesu dłużnika z interesem ogólnospołecznym. Uzasadnia to również wyjątkowy charakter instytucji umorzenia należności z tytułu składek.

2) Wniosek o umorzenie odsetek może być ponawiany i każdorazowo podlega ocenie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego lub uzyskania nowych dowodów można ponownie wystąpić do Zakładu z wnioskiem o umorzenie i wówczas ponownie sprawa umorzenia będzie rozstrzygana przez organ. Wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia należności nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej.

Artykuły przypisane do orzeczenia

Do tego artykulu posiadamy jeszcze 979 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.

Skład sądu

Dariusz Dudra
Ewa Kruppik-Świetlicka
Leszek Kleczkowski (przewodniczący sprawozdawca)

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu odsetek oddala skargę.

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia (...) r. M.S. zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie odsetek za zwłokę powstałych od należności z tytułu składek.

Decyzją z dnia (...) r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił umorzenia naliczonych odsetek. W uzasadnieniu organ powołał się na brak stwierdzonej nieściągalności, o której stanowi art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) uznając, że aktualnie nie jest prowadzone wobec strony postępowanie egzekucyjne. Organ nie znalazł również podstaw do umorzenia należności w oparciu o art. 28 ust. 3a powołanej ustawy, tj. z uwagi na ważny interes osoby zobowiązanej do opłacania składek.

Pismem z dnia (...) r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, powołując się na swoją sytuację materialną. We wniosku nadmieniła, iż zaległości figurujące na koncie rozliczeniowym powstały na skutek niemocy finansowej. Zarzuciła, iż organ dokonał nierzetelnej oceny jej sytuacji życiowej, ponieważ sytuacja, w której się znajduje kwalifikuje się do skorzystania z przepisów art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Decyzją z dnia (...) r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w sytuacji strony nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do zastosowania przepisów umożliwiających umorzenie zaległości z tytułu nieopłaconych składek, na podstawie art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365).

Organ podniósł, iż wobec wnioskodawcy aktualnie nie jest prowadzone administracyjne ani sądowe postępowanie egzekucyjne. W związku z powyższym, nie zachodzi ustawowa przesłanka w postaci całkowitej nieściągalności, a zatem brak jest podstaw do umorzenia należności z tytułu składek.

W ocenie organu, okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają również umorzenia należności w oparciu o art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ze względu na ważny interes osoby zobowiązanej do ich opłacania. Organ wskazał, że umorzenie należności jest zastrzeżone dla sytuacji szczególnie drastycznych, gdy ze względu na wiek, stan zdrowia oraz znikome źródła dochodów lub ich całkowity brak, realnie niemożliwe jest wywiązanie się ze zobowiązań wobec ZUS. Zdaniem organu taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie, gdyż strona osiąga stały regularny dochód w postaci wynagrodzenia za pracę w wys. 1.500 zł brutto. Dodatkowo został stronie przyznany dodatek mieszkaniowy w kwocie 284,69 zł miesięcznie. Zdaniem organu, nie istnieją zatem żadne przeszkody, aby strona przystąpiła do spłaty zadłużenia wobec ZUS w dogodnym układzie ratalnym dostosowanym do swoich możliwości płatniczych. Organ stwierdził, iż przedmiotowa spłata należności nie pozbawiałaby strony zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych przy jednoczesnym regulowaniu zobowiązań wobec ZUS, a jedynie w takiej sytuacji możliwe jest umorzenie należności w oparciu o art. 28 ust. 3a cytowanej ustawy.

Zdaniem organu, "słusznego interesu publicznego" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia należności. Należy uwzględnić zasadność obciążenia państwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej. W opinii organu, przesłanki umorzenia należności powinny być rozpatrywane nie tylko w kontekście sytuacji ekonomiczno-finansowej osoby zobowiązanej, ale także w odniesieniu do bieżącego stanu finansów ubezpieczeń społecznych. Ponadto, decyzja podejmowana przez ZUS ma charakter uznaniowy, tj. nawet przy wystąpieniu ustawowych przesłanek Zakład nie ma obowiązku udzielenia ulgi.

Organ nadmienił również, iż ryzyko związane z prowadzeniem na własny rachunek działalności gospodarczej ponosi zawsze płatnik, który winien poszukać możliwości rozwiązania swojej sytuacji finansowej i płatniczej bez udziału Państwa. Trudności związane z uzyskiwaniem dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej wkalkulowane powinny być w tzw. ryzyko przedsiębiorcy i nie może stanowić automatycznie podstawy do zastosowania ulgi czy umorzenia zobowiązań wobec ZUS. Organ podkreślił, iż umorzenie zadłużenia z tytułu składek ma charakter instytucji nadzwyczajnej, bowiem zasadą jest opłacanie składek.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów w przedmiocie nierzetelnej oceny sytuacji życiowej, organ wyjaśnił, iż podejmując decyzję o umorzeniu lub odmowie umorzenia należności składkowych, ZUS rozpatruje i analizuje wszystkie indywidualne aspekty danej sprawy i chociaż dostrzega ciężką sytuację płatnika składek, to zobowiązany jest przede wszystkim stosować obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. W prowadzonych postępowaniach w sprawach o umorzenie należności każdorazowo oceniana jest sytuacja płatnika w powiązaniu z kondycją finansową funduszów celowych, którymi Zakład Ubezpieczeń Społecznych zarządza na podstawie stosownych uregulowań prawnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez umorzenie odsetek za zwłokę lub ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną strona jest w stanie spłacić należności z tytułu odsetek za zwłokę w łącznej kwocie 27.731 zł naliczone od należności z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Ubezpieczenie Zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych;

2) sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że strona jest w stanie spłacić zadłużenie odsetkowe względem ZUS, pomimo dostarczenia dokumentów wskazujących na znacznie ograniczone możliwości spłaty odsetek od ww. należności głównych oraz posiadanie na wyłącznym utrzymaniu córki;

3) niewłaściwe zastosowanie lub niezastosowanie art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych;

4) nierozpoznanie istoty sprawy poprzez nierozpatrzenie wraz z wnioskiem o umorzenie odsetek od wskazanych należności głównych wniosku o rozłożenie należności głównych na raty.

W uzasadnieniu strona podniosła, że uzyskane z tytułu pracy środki w większej mierze pochłaniają zobowiązania względem wierzycieli, którym strona spłaca zaciągnięte zobowiązania. Część spraw została umorzona z powodu braku ściągalności. W wyniku zadłużenia zlicytowany został samochód strony. Obecnie strona mieszka wraz z córką w lokalu komunalnym w B. Strona oświadczyła, że nie posiada żadnych znaczących składników finansowych, a dochody z pracy oraz przyznane środki, np. dofinansowanie do czynszu lub roczna zapomoga z zakładu pracy są jedynym źródłem utrzymania dla rodziny. Po opłaceniu miesięcznych należności stronie pozostaje kwota około 600 zł na życie.

Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji strona podniosła zarzut naruszenia art. 7 i 77 KPA.

Strona przywołała poglądy doktryny oraz orzecznictwa wskazujące na równorzędność interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zarzuciła, że organy obu instancji dokonały niewłaściwej wykładni przepisów i w sposób niewłaściwy oceniły przedstawiony stan faktyczny oraz z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów oceniły istniejące dowody w sprawie. Organy poprawnie odniosły się do przesłanek stanowiących podstawę zastosowania ulgi, jednak nie odniosły się wcale do istniejącej sytuacji życiowej strony i jej rodziny.

Strona podniosła, że gdyby umorzono jej należności odsetkowe oraz rozłożono na raty kwoty należności głównej w zaproponowanej wysokości to byłaby w stanie spłacić te należności. Wskazała, że umorzenie odsetek pozwoli jej spłacać regularnie należności główne w wysokości do 200 zł miesięcznie. Stwierdziła, że jeśli spłaci innych dłużników wcześniej, a także otrzyma dodatkowe lub wyższe od obecnych dochodów środki pieniężne, to przeznaczy je na spłatę zadłużenia względem ZUS. Uważa, że jej sytuacja życiowa wskazuje na wypełnienie przesłanek z art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a organy obu instancji oceniły błędnie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stan faktyczny.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy umorzenia odsetek za zwłokę w kwocie 27.731 zł powstałych z tytuły nieuiszczonych składek.

W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej SysUbSpołU) należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności.

Zgodnie z ust. 3 tego artykułu całkowita nieściągalność, zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie,

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze,

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej,

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym,

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję,

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Wyliczenie zawarte w powyższym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności. Nawet wówczas oznacza to jednak dla organu podejmującego rozstrzygnięcie tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia. W uchwale z dnia 6 maja 2004 r., II UZP 6/04 Sąd Najwyższy wskazał między innymi, że "(...) przepis art. 28 ust. 2 ustawy o SysUbSpołU (...) jest oparty na konstrukcji tzw. "uznania administracyjnego", co oznacza, że decyzja w zakresie spraw dotyczących umorzenia należności przysługuje każdorazowo organowi rentowemu, który w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, zachodzącej w przypadkach wymienionych w art. 28 ust. 3 tejże ustawy może, ale nie musi umorzyć zaległości. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 SysUbSpołU wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku mogą być one umorzone".

Z kolei w art. 28 ust. 3a SysUbSpołU ustawodawca przewidział możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Dotyczy to jednakże wyłącznie należności ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek (definicję ustawową płatnika składek zawiera art. 4 pkt 2 SysUbSpołU). Przesłanki umorzenia należności w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a SysUbSpołU określone zostały w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, w którym, jako przesłanki umożliwiające umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wskazane zostały okoliczności związane z wykazaniem przez zobowiązanego, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny. Dotyczy to m.in. sytuacji wskazanej w pkt 1 ust. 1 § 3 rozporządzenia, tj. gdy opłacenie należności z tytuły składek pozbawiało zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

Treść przepisu § 3 ust. 1 należy odnieść do konkretnej sytuacji, tak, aby organ miał podstawy przypuszczać, że zapłata należności (jednorazowa, w ratach lub w drodze egzekucji) spowoduje egzystencjalną ruinę bytu zobowiązanego i jego rodziny. Nie wystarczy, gdy zobowiązany wskaże na uciążliwości i trudności w zapłacie narosłych należności. W takich przypadkach bowiem istnienie uciążliwości i trudności jest oczywiste. Zobowiązany musi liczyć się z koniecznością zapłaty składek, gdyż to należy do jego obowiązku, zaś odstąpienie od realizacji tego obowiązku ma charakter zupełnie wyjątkowy (por. wyrok WSA z dnia 8 grudnia 2006 r., III SA/Wa 2449/06).

Podkreślenia wymaga, iż w przypadku decyzji podejmowanych na podstawie art. 28 ust. 3a SysUbSpołU w związku z § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia także mamy do czynienia z tzw. uznaniem administracyjnym. Również i tu prawo wyboru rozstrzygnięcia przysługuje Zakładowi. Może on, ale nie musi umorzyć należności, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje Zakładu do zastosowania ulgi, jaką jest umorzenie należności.

W skardze strona zarzuciła naruszenia art. 28 ust. 3a SysUbSpołU, § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, art. 7 oraz 77 KPA.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że z tytułu zatrudnienia strona osiąga wynagrodzenia w kwocie 1.500 zł brutto. Jej dochód stanowi też dodatek mieszkaniowy w wysokości 284,69 zł. Skarżąca ma na utrzymanie córkę w wieku 17 lat. Koszty utrzymania mieszkania wynoszą 600 zł miesięcznie. Z akt sprawy wynika, że skarżąca spłaca raty z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług w wysokości ok. 300 zł miesięcznie (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) r., (...)). W stosunku do skarżącej Komornik Sądowy Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w B. prowadzi egzekucję - sprawa (...) oraz (...).Z kserokopii dowodów wpłat na rzecz Komornika wynika, że z tytułu każdej z tych spraw ponosi ona wydatki miesięczne w wysokości 50 zł. Ponadto postanowieniem z dnia (...) r., (...) Sąd Rejonowy - Sąd Grodzki w B. rozłożył stronie spłatę grzywny i należności sądowych na raty płatnych w wysokości 49,59 zł miesięcznie. Skarżąca deklaruje spłatę zadłużenia wobec ZUS w wysokości 200 zł miesięcznie (także w skardze).

Zdaniem Sądu stan majątkowy skarżącej w rozpoznawanej sprawie nie jest taki, aby skarżąca spłacając istniejące zadłużenie, byłaby pozbawiona możliwości zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych. Strona posiada stałe wynagrodzenie. Deklaruje, po opłaceniu wszystkich niezbędnych wydatków, spłatę należności wobec ZUS w wysokości 200 zł miesięcznie. Ponadto z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) r., (...) wynika, że w marcu 2009 r. skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia ostatniej raty z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług, począwszy zatem od kwietnia 2009 r. kwotę spłaty wobec organu podatkowego może przeznaczyć na spłatę zadłużenia wobec ZUS, co strona zresztą sama deklaruje w odwołaniu. W konsekwencji skarżąca jest w stanie regulować należności z tytułu nieopłaconych składek oraz odsetek w wysokości 500 zł miesięcznie, bez zagrożenia bytu. W ocenie Sądu sytuacja skarżącej jest trudna, lecz nie na tyle uciążliwa, aby mogła prowadzić do umorzenia odsetek wobec Zakładu z tej przyczyny, że opłacanie należności z tytułu składek pozbawiałoby skarżącą możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

Należy zauważyć, że umorzenie należności z tytułu składek czy odsetek stanowi wyraz definitywnej rezygnacji uprawnionego organu z możliwości ich wyegzekwowania. Biorąc pod uwagę publicznoprawny charakter tych należności oraz uwzględniając cele, na które są one przeznaczane, organy odpowiedzialne za ich pobór zobligowane są do szczególnej staranności i ostrożności w dysponowaniu nimi. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia organ jest zobowiązany do konfrontowania interesu dłużnika z interesem ogólnospołecznym. Uzasadnia to również wyjątkowy charakter instytucji umorzenia należności z tytułu składek. Jeżeli zatem, tak jak w rozpatrywanej sprawie, strona jest w stanie spłacać zadłużenie wobec Zakładu w kwocie 500 zł miesięcznie, to podjęte - negatywne dla wnioskodawczyni rozstrzygnięcie, nie może być uważane za dowolne. Spłata zadłużenie wobec ZUS może następować w dogodnym układzie ratalnym, dostosowanym do możliwości płatniczych strony, co zaproponował sam organ w zaskarżonej decyzji.

Ustalenia i wnioski, jakie przy wydawaniu decyzji poczyniono mieszczą się, zdaniem Sądu, w ramach prawem przewidzianych, tak z punktu widzenia prawa procesowego, szczególnie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 KPA), jak i prawa materialnego. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 KPA. Organ zebrał niezbędny materiał dowodowy dla wyjaśnienia sprawy, a następnie w sposób prawidłowy go rozpatrzył, wskazując na zasadnicze motywy podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne to zobowiązany powinien wykazać, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny.

Sad nie podziela także zarzutu strony, że organ nie rozpatrzył jej wniosku o rozłożenie na raty należności głównej. W tym zakresie Zakład zaproponował skarżącej zawarcie układu ratalnego, do którego podpisania jednak nie doszło.

Na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. skarżąca podniosła, że od grudnia 2008 r. jej dochody się zmniejszyły, ponieważ nie otrzymuje dodatku mieszkaniowego. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż wniosek o umorzenie odsetek może być ponawiany i każdorazowo podlega ocenie przez Zakład. W szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego lub uzyskania nowych dowodów skarżąca może ponownie wystąpić do Zakładu z wnioskiem o umorzenie i wówczas ponownie sprawa umorzenia będzie rozstrzygana przez organ. Wydanie, bowiem decyzji w przedmiocie umorzenia należności nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

Szukaj: Filtry
Ładowanie ...
Gdzie jestem
Spis Treści
Powiązane dokumenty
Zakładki
Ostatnio otwarte
Stan prawny: 25.10.2014 | Grupa ArsLege.pl LexLege na Androida LexLege na Androida
CENNIK | POMOC | KONTAKT