• II CKN 988/98 - Postanowi...
  23.09.2014

Postanowienie
Sądu Najwyższego - Izba Cywilna
z dnia 10 lutego 2000 r.
II CKN 988/98

Teza

Sąd rozpoznający wniosek o wpis do księgi wieczystej własności, stwierdziwszy, że wpisany do księgi wieczystej właściciel ważnym aktem przeniósł własność na nabywcę i uczynił zadość formalnym przepisom prawa o księgach wieczystych, nie może odmówić wpisu nabywcy na tej podstawie, że innej osobie służy roszczenie o przeniesienie własności, chociaż to roszczenie zostało ujawnione w księdze wieczystej. Wspomniane zbycie nie uniemożliwia bowiem dochodzenia ujawnionego roszczenia względem nabywcy.

Artykuły przypisane do orzeczenia

Do tego artykulu posiadamy jeszcze 17 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.

Skład sądu

SSN B. Czech (przewodniczący)
SSN H. Ciepła (sprawozdawca)
SSN H. Wrzeszcz

Sentencja

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2000 r. na rozprawie sprawy z wniosku Czesława J. z udziałem Skarbu Państwa - Wojewody W. i Fabryki KS E. S. - Towarzystwo Akcyjne w K. o wpis w księdze wieczystej na skutek kasacji uczestnika postępowania Fabryki KS E. S. - Towarzystwo Akcyjne w K. od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 16 lipca 1998 r., sygn. akt (...) postanawia oddalić kasację.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w K. w dniu 4 grudnia 1996 r. wpisał w księdze wieczystej Kw (...):

- w dziale I - Oznaczenie nieruchomości działki nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) - w wieczystym użytkowaniu do dnia 5 grudnia 2089 r. i budynki stanowiące odrębną nieruchomość, obszar 6.32,88 ha;

- w dziale II - Skarb Państwa - Czesław J. s. Czesława i Kazimiery jako wieczysty użytkownik gruntu i właściciel budynków.

Jako podstawę wpisu powołał umowę sprzedaży z dnia 7 marca 1994 r.

Apelację Uczestnika Fabryki KS E. S. to Towarzystwo Akcyjne Sąd Wojewódzki w K. postanowieniem z dnia 16 lipca 1998 r. oddalił.

W motywach stwierdził, że w wymienionej księdze wieczystej poprzedni wpis dokonany dnia 4 marca 1993 r. w dziale I był analogiczny natomiast w dziale II wpisano Skarb Państwa - PPM w K. jako wieczysty użytkownik i właściciel budynków stanowiących odrębną nieruchomość - na podstawie decyzji Wojewody K. z dnia 21 maja 1992 r. i 31 maja 1992 r.

Zarządzeniem nr (...) Wojewody K. z dnia 13 października 1993 r. wymienione Zakłady Mięsne zlikwidowano w celu sprzedaży Czesławowi J., do której doszło umową notarialną z dnia 7 marca 1994 r. Stwierdzona następnie w dniu 15 grudnia 1994 r. przez Ministra Gospodarki Przestrzennej nieważność decyzji Wojewody K. z dnia 31 maja 1992 r. w przedmiocie uwłaszczenia, zdaniem Sadu Wojewódzkiego, nie powoduje nieważności umowy sprzedaży.

Fabryka KS E. w kasacji opartej na obu podstawach wymienionych w art. 393[1] KPC zarzuciła naruszenie art. 46 ustawy o księgach wieczystych i hipotece przez jego niewłaściwe zastosowanie. Z przepisów procesowych zarzucił naruszenie art. 177 § 1 KPC przez niezawieszenie z urzędu postępowania o przedmiotowy wpis do czasu załatwienia jej wniosku o wykreślenie Skarbu Państwa - Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego i wpisanie prawa własności na jej rzecz. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut naruszenia powołanych w kasacji przepisów prawa jest chybiony. Sąd wieczystoksięgowy w ramach kognicji z art. 46 ustawy o księgach wieczystych bada, czy umowa stanowiąca podstawę wpisu jest zgodna z przepisami bezwzględnie obowiązującymi i w razie stwierdzenia niezgodności odmawia wpisu, bowiem niezgodność taka powoduje nieważność umowy od chwili jej zawarcia (art. 58 § 1 KC). Przedmiotowa umowa sprzedaży takiej niezgodności nie zawiera i skarżąca tez jej nie wskazuje.

Wbrew stanowisku skarżącej naruszenia tego przepisu nie stanowi rozpoznanie przedmiotowego wniosku przed rozpoznaniem złożonego przez skarżącą wcześniej wniosku o wykreślenie Skarbu Państwa i wpisanie prawa własności na jej rzecz. Niezależnie bowiem od tego, że ustawa o księgach nie określa kolejności rozpoznawania wniosków o wpis, na rzecz skarżącej jest wpisane w dniu 14 grudnia 1993 r. na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o księgach, roszczenie o przeniesienie własności (k. 113 akt księgi wieczystej), które to roszczenie zyskuje skuteczność względem praw nabytych po jego ujawnieniu (art. 17 ustawy o księgach).

W konsekwencji takiego unormowania Sąd rozpoznający wniosek o wpis własności, stwierdziwszy że wpisany do księgi wieczystej właściciel ważnym aktem przeniósł własność na nabywcę i uczynił zadość formalnym przepisom prawa o księgach wieczystych, nie może odmówić wpisu nabywcy na tej podstawie, że innej osobie służy roszczenie o przeniesienie własności, chociaż to roszczenie zostało ujawnione w księdze wieczystej. Wspomniane zbycie nie uniemożliwia bowiem dochodzenia ujawnionego roszczenia względem nabywcy.

Z tych samych przyczyn nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 177 § 1 KPC.

W tym stanie rzeczy, gdy zarzuty kasacyjne, mające wypełniać podstawy z art. 393[1] KPC, okazały się bezzasadne, kasację oddalono (art. 393[12] KPC).

Szukaj: Filtry
Ładowanie ...
Gdzie jestem
Spis Treści
Powiązane dokumenty
Zakładki
Ostatnio otwarte
Stan prawny: 23.09.2014 | Grupa ArsLege.pl LexLege na Androida LexLege na Androida
CENNIK | POMOC | KONTAKT