• I ACa 293/97 - Wyrok Sądu...
  20.12.2014

Wyrok
Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 5 czerwca 1997 r.
I ACa 293/97

Teza

Potrącenie jest czynnością procesową, ale wywiera skutki materialnoprawne (podobnie jak na przykład zarzut przedawnienia), zatem pełnomocnik procesowy uprawniony jest stosownie do art. 91 KPC do składania oświadczeń o potrąceniu w toku procesu.

Oświadczenie o potrąceniu pełnomocnika procesowego złożone przed procesem nie jest skuteczne.

Artykuły przypisane do orzeczenia

Do tego artykulu posiadamy jeszcze 203 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.

Uzasadnienie

Wbrew zarzutom apelacji zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Wojewódzkiego, iż pozwany dokonał skutecznego potrącenia swej wierzytelności z wierzytelnością powoda w sposób wystarczająco jasny i zrozumiały dla adresata. Oświadczenie pełnomocnika pozwanego o potrąceniu uznać należy za dopuszczalne, mimo iż z treści pełnomocnictwa wynika, iż jest to pełnomocnictwo procesowe. Potrącenie jest czynnością procesową, ale wywiera skutki materialnoprawne (podobnie jak np. zarzut przedawnienia), zatem pełnomocnik procesowy uprawniony jest stosownie do art. 91 KPC do składania oświadczenia o potrąceniu w toku procesu.

Gdyby oświadczenie o potrąceniu złożył pełnomocnik procesowy przed procesem nie byłoby ono skuteczne, natomiast w sprawie niniejszej pełnomocnik procesowy dokonał czynności w ramach swego umocowania.

Z treści zarzutów od nakazu zapłaty wynika jednoznacznie, iż strona pozwana zgłasza zarzut potrącenia kwoty 85 980,74 zł (po denominacji). Jest poza sporem, iż pozwany zdając sobie sprawę, iż wierzytelność powoda wobec niego wynosi 86 080,74 zł uwzględnił trudną sytuację finansową powoda i zgodził się na redukcję własnych, niekwestionowanych i należycie udokumentowanych wierzytelności wobec powoda z kwoty 184 244,44 zł do kwoty odpowiadającej wysokości wierzytelności powoda, przy czym - zapewne - omyłkowo zredukował dług powoda do kwoty o 100 zł wyższej niż własna wierzytelność, stąd też powstała konieczność utrzymania nakazu zapłaty w części dotyczącej 100 zł.

Stanowisko pozwanego co do potrącenia wierzytelności było powodowi znane przez cały czas trwania procesu, w tym również sygnalizowane ponownie na rozprawie poprzedzającej wydanie zaskarżonego wyroku, nie można zatem uznać - jak to argumentuje powód - iż oświadczenie pozwanego nie było jasne i zrozumiałe dla adresata.

Co do podnoszonej w apelacji kwestii, w jakiej dacie potrącenie zostało dokonane, należy mieć na uwadze, iż oświadczenie o potrąceniu, niezależnie od daty jego złożenia wywiera skutki ex tunc, tj. moc wsteczna oświadczenia sięga do chwili, w której zaistniały przesłanki skorzystania z potrącenia wymienione w art. 498 § 1 KC - potrącenie zatem staje się możliwe z chwilą kumulatywnego wystąpienia owych przesłanek. Wbrew stanowisku Sądu Wojewódzkiego moc wsteczna oświadczenia pozwanego nie sięga 16 lipca 1992 r., gdyż z treści tego pisma, na które powołuje się Sąd Wojewódzki wynika, iż pozwany udzielił powodowi terminu do zapłaty do 31 lipca 1997 r. i z tą datą roszczenie pozwanego stało się wymagalne, a zatem nadawało się do potrącenia. Okoliczność ta jednak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej.

Szukaj: Filtry
Ładowanie ...
Gdzie jestem
Spis Treści
Powiązane dokumenty
Zakładki
Ostatnio otwarte
Stan prawny: 20.12.2014 | Grupa ArsLege.pl LexLege na Androida LexLege na Androida
CENNIK | POMOC | KONTAKT