• IV CNP 168/07 - Postanowi...
  25.10.2014

Postanowienie
Sądu Najwyższego - Izba Cywilna
z dnia 6 grudnia 2007 r.
IV CNP 168/07

Teza

1. Zamknięcie dostępu do instancji odwoławczej, będące naruszeniem uprawnień chronionych przepisami konstytucyjnymi (art. 78 Konstytucji RP), może stanowić wyjątkowy wypadek w rozumieniu art. 424[1] § 2 KPC.

2. Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 424[1] KPC w związku z art. 417[1] KC, to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni i ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. Niezgodność z prawem ma tu charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty.


Skład sądu

SSN Marian Kocon

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 29 grudnia 2006 r., sygn. akt II Ca 785/06 oraz wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 31 października 2006 r., sygn. akt I C 1/06, w sprawie z powództwa Jana G. przeciwko Gminie T. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2007 r., odrzuca skargę od postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 29 grudnia 2006 r.; odmawia przyjęcia skargi od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 31 października 2006 r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy w L. odrzucił apelację powoda Jana G. od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 31 października 2006 r.

Powód Jan G. wniósł skargę na podstawie art. 4241 § 1 KPC, w której żądał stwierdzenia niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowy z dnia 29 grudnia 2006 r. oraz wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 31 października 2006 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 KPC, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Odwoławczego o odrzuceniu apelacji powoda nie spełnia wymogu z art. 4245 § 1 pkt 4 KPC. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła, gdyż nie mogła uprawdopodobnić, powstania szkody.

Kwestionowane w skardze postanowienie z dnia 29 grudnia 2006 r., zamknęło stronie powodowej możliwość kontroli instancyjnej wyroku Sądu l instancji. Tylko to ostatnie rozstrzygnięcie miało charakter merytoryczny i kształtowało sytuację prawną stron postępowania. Tym samym, wskutek odrzucenia apelacji przez Sąd Odwoławczy, jedynie rozstrzygnięcie Sądu l instancji mogło być uznane za orzeczenie, przez którego wydanie stronie została wyrządzona szkoda (art. 4241 § 1 KPC).

Nie jest bowiem wyłączona możliwości wniesienia skargi na wyrok Sądu l instancji, w razie odrzucenia apelacji przez Sąd Odwoławczy. Jednak w takim przypadku, podstawą prawną skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest art. 4241 § 2 KPC (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2006 r., V CNP 86/06). Przepis ten wprowadza wyjątek od zasady przyjętej w art. 4241 § 1 KPC, dopuszczając skargę w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że zamknięcie dostępu do instancji odwoławczej, będące naruszeniem uprawnień chronionych przepisami konstytucyjnymi (art. 78 Konstytucji), może stanowić wyjątkowy wypadek w rozumieniu art. 4241 § 2 KPC. Taka sytuacja występuje w rozważanej sprawie. Wprawdzie Sąd Odwoławczy zasadnie przyjął, że w apelacji nie wskazano czy żądanie uchylenia wyroku dotyczy całego wyroku czy też jego części. Jednak zakres zaskarżenia wyraźnie wynika z apelacji, skoro podkreślono tam, że wyrok jest zaskarżony w całości. Tak więc odrzucenie apelacji przez Sąd Odwoławczy nie było uzasadnione.

Powyższa konstatacja nie przesądza jednak możliwości przyjęcia skargi do rozpoznania. Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 KPC w związku z art. 4171 KC, to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni i ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. Niezgodność z prawem ma tu charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty.

Analiza sprawy będącej przedmiotem skargi wskazuje, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż przyjęta przez Sąd l instancji wykładnia art. 415 i 429 KC narusza podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i obywatela. Tym samym należy przyjąć, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest oczywiście bezzasadna.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1, art. 4249 KPC).

Szukaj: Filtry
Ładowanie ...
Gdzie jestem
Spis Treści
Powiązane dokumenty
Zakładki
Ostatnio otwarte
Stan prawny: 25.10.2014 | Grupa ArsLege.pl LexLege na Androida LexLege na Androida
CENNIK | POMOC | KONTAKT