• III SA/Kr 418/06 - Wyrok ...
  19.12.2014

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Krakowie
z dnia 28 sierpnia 2006 r.
III SA/Kr 418/06

Teza

1. Rodzice dzieci uczęszczających do likwidowanej szkoły niewątpliwie mają legitymację skargową do zaskarżenia uchwały o likwidacji tej szkoły. Legitymacji tej nie mają natomiast nauczyciele i inni pracownicy szkoły. Oczywiście na skutek wykonania przedmiotowej uchwały mogą oni stracić pracę lub zostać przeniesieni do innej szkoły, niemniej jednak z punktu widzenia prawa publicznego taka uchwała nie wywiera dla nich żadnych skutków prawnych. Jest to zatem dla nich jedynie uchwała o likwidacji pracodawcy, skutki zatem wynikające dla nich z tej uchwały oceniać należy tylko w kategoriach prywatno-prawnych, jako sprawy z zakresu prawa pracy.

2. Rolą przepisu art. 59 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) jest wyraźne wyartykułowanie prawa samorządu terytorialnego do zakwestionowania treści opinii kuratora, najpierw przed organem wyższego stopnia, a potem przed sądem administracyjnym, co stanowi gwarancję samodzielności samorządu terytorialnego. Przepis ten zatem nie wprowadza rozszerzenia kręgu stron postępowania. Nie można zatem uznać, że za strony tego postępowania może być uznany komitet rodzicielski, rodzice uczniów likwidowanej szkoły czy też inne podmioty poza wnioskodawcą i organem.

3. Uchwała dotyczy likwidacji szkoły, jako indywidualny akt organizacyjny nie wchodzi zatem w zakres pojęcia "akt prawny", co do którego z ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854 ze zm.) wynika obowiązek konsultacji ze związkami zawodowymi.

Artykuły przypisane do orzeczenia

Do tego artykulu posiadamy jeszcze 65 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.

Skład sądu

Sędzia WSA: Elżbieta Kremer (przewodniczący)
Sędzia WSA: Dorota Dąbek (sprawozdawca)
Sędzia NSA: Piotr Lechowski

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2006 r. sprawy ze skarg L.K., M.P., B.L., M.J., J.P., B.K., M.P., A.M., G.D. i S.D. na uchwałę Rady Miejskiej w (...) z dnia 28 lutego 2006 r. Nr (...) w przedmiocie likwidacji Szkoły Podstawowej w (...):
I odrzuca skargi J.P., B.L., M.J. i B.K.,
II. oddala skargi L.K., M.P., M.P., A.M., G.D. i S.D.

Uzasadnienie

Uchwałą z dnia 28 lutego 2006 r., nr (...) Rada Miejska w (...) postanowiła zlikwidować Szkołę Podstawową w (...) z dniem (...) 2006 r. Uchwała podjęta została z powołaniem się na art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy o samorządzie gminnym, art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty oraz pozytywną opinię (...) Kuratora Oświaty z dnia (...) 2006 r.

Skargi na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosły: L.K., J.M., M.P., B.L., M.J., J.P., B.K., M.P., A.M., G.D., A.S., B.S. i S.D., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

Na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2006 r. Sąd postanowił zarządzić wyłączenie do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargi A.S. i B.S. z uwagi na brak dowodu zawiadomienia o rozprawie oraz J.M. w celu ustalenia, czy poprzedziła skargę wezwaniem o usunięcie naruszenia prawa. Przedmiotem zatem rozpoznania w niniejszym postępowaniu były skargi: L.K., M.P., B.L., M.J., J.P., B.K., M.P., A.M., G.D. i S.D.

W skargach zarzucono naruszenie art. 59 ust. 2 oraz ust. 2b ustawy o systemie oświaty poprzez wydanie zaskarżonej uchwały bez uzyskania waloru ostateczności przez postanowienie (...) Kuratora Oświaty pozytywnie opiniujące likwidację szkoły, albowiem w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały ta opinia Kuratora była zaskarżona zażaleniem do Ministra Edukacji i Nauki. W skardze podniesiono, że stwierdzenia Kuratora zawarte w kwestionowanej opinii pozostają w sprzeczności z opinią Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na temat warunków sanitarnych w szkole w (...) oraz że w piśmie urzędu gminy do Kuratora zawierającym wniosek o wydanie opinii przedstawiono niepełne dane o liczbie uczniów w szkole w (...), nie uwzględniono bowiem gimnazjum. Skarżący zarzucili ponadto naruszenie art. 19 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych poprzez nie skierowanie projektu zaskarżonej uchwały do odpowiednich władz statutowych związku zawodowego w celu przedstawienia opinii. W skardze powołano się na przesłanki dopuszczalności skargi, tj. uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20 i 26 marca 2006 r. oraz interes prawny skarżących, którzy są albo pracownikami szkoły i po likwidacji szkoły tracą pracę, albo rodzicami uczniów tej szkoły i zaskarżona uchwała narusza obowiązek Gminy zaspokajania zbiorowych potrzeb mieszkańców w zakresie edukacji.

W skardze zawarty został też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały uzasadniony tym, że zamknięcie szkoły spowoduje zwolnienie kadry nauczycielskiej, konieczność zmiany otoczenia dla dzieci szkolnych uczęszczających dotąd do szkoły w (...) i narażenie rodzeństw na rozdzielenie do różnych szkół oraz pogorszenie warunków lokalowych dzieci w szkole w (...).

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta i Gminy (...) wniosła o odrzucenie skargi, a alternatywnie o jej oddalenie. Jako uzasadnienie wniosku o odrzucenie skargi podano, że skarżący nie poprzedzili skargi należytym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, albowiem autorem wezwania z (...) 2006 r. jest Komitet Rodzicielski i Sołtys wsi (...), a nie skarżący, a wezwanie z (...) 2006 r. podpisało 11 osób fizycznych, analiza porównawcza ze skargą prowadzi jednak do wniosku, że brak jest tożsamości osób które wniosły wezwanie i skargę. Podkreślono, że spełnione zostały wszystkie warunki formalne przewidziane w ustawie o systemie oświaty wymagane przy likwidacji szkoły. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 59 ust. 2 i 2b ustawy o systemie oświaty podniesiono, że pozytywna opinia kuratora nie musi poprzedzać podjęcia uchwały, byleby nastąpiła przed faktyczną likwidacją szkoły oraz że w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały postanowienie Kuratora było już ostateczne, albowiem jedyną stroną był Burmistrz Gminy i Miasta (...) i zostało mu ono doręczone w dniu (...) 2006 r., a Burmistrz w terminie 7 dni nie wniósł zażalenia. Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia ustawy o związkach zawodowych podniesiono, że przedmiotowa uchwała jako indywidualny akt organizacyjny nie wchodzi w zakres pojęcia "akt prawny" co do którego z ustawy o Podniesiono też, że skarżący nie mają interesu prawnego do zaskarżenia uchwały w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym z powodu naruszenia ustawy o związkach zawodowych. Za nieuzasadniony uznano też zarzut naruszenia przepisów poprzez podanie niepełnej liczby uczniów w (...), a nadto wniesiono o nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, gdyż projekty organizacyjne na rok szkolny 2006/2007 już zostały opracowane do dnia (...) 2006 r., a ruch pracowniczy odbywa się do końca maja. Nadto zaś w dniu (...) 2006 r. podjęto uchwałę w sprawie przekształcenia Szkoły Podstawowej w (...) W chwili obecnej zatem już nastąpiły skutki podjęcia zaskarżonej uchwały. Wstrzymywanie więc jej wykonania byłoby niecelowe.

W piśmie z dnia (...) 2006 r. skarżący ustosunkowali się do odpowiedzi na skargę i ponowili swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, dodatkowo go uzasadniając. Podniesiono też m.in. że burmistrz nie jest organem właściwym do wniesienia odpowiedzi na skargę, powinna była bowiem to zrobić rada gminy. Podkreślono też, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa podpisała większość ze skarżących.

Postanowieniem z dnia (...) 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

I. UZASADNIENIE DO PUNKTU I WYROKU (postanowienie o odrzuceniu skarg).

Skargi w niniejszej sprawie zostały wniesione na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Pierwszoplanowym zatem w niniejszej sprawie musiała być ocena dopuszczalności wniesienia tych skarg i legitymacji skargowej skarżących z punktu widzenia spełniania przesłanek przewidzianych w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Jak wynika z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, skargę może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Warunkiem zatem istnienia legitymacji skargowej skarżących jest naruszenie zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia skarżących.

W ocenie Sądu zaskarżona w niniejszym postępowaniu uchwała rady gminy o likwidacji szkoły niewątpliwie narusza interes prawny rodziców uczniów tej szkoły. Z art. 15 w związku z art. 14b ustawy o systemie oświaty wynikają obowiązki rodziców związane z realizacją przez ich dzieci obowiązku szkolnego. Jednocześnie na gminie ciąży z mocy art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym obowiązek zaspokajania zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy w zakresie edukacji publicznej. Uwzględniając powyższą regulację prawną należy ocenić, że rodzice dzieci uczęszczających do likwidowanej szkoły niewątpliwie mają legitymację skargową do zaskarżenia uchwały o likwidacji tej szkoły.

W ocenie Sądu legitymacji tej nie mają natomiast nauczyciele i inni pracownicy szkoły. Oczywiście na skutek wykonania przedmiotowej uchwały mogą oni stracić pracę lub zostać przeniesieni do innej szkoły, niemniej jednak z punktu widzenia prawa publicznego taka uchwała nie wywiera dla nich żadnych skutków prawnych. Jest to zatem dla nich jedynie uchwała o likwidacji pracodawcy, skutki zatem wynikające dla nich z tej uchwały oceniać należy tylko w kategoriach prywatno-prawnych, jako sprawy z zakresu prawa pracy.

Mając na uwadze przedstawione powyżej ustalenia co do zakresu legitymacji skargowej uznać należy, że skargi J.P., B.L., M.J. i B.K., które są pracownikami szkoły, nie pochodzą od podmiotów mających legitymację skargową. Z tego powodu Sąd postanowił o odrzuceniu tych skarg z powodu ich wniesienia przez podmiot do tego nieuprawniony, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Dodatkowo należy stwierdzić, że skarżąca B.K. nie wyczerpała też trybu wymaganego do skutecznego wniesienia skargi. Z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wynika bowiem, że skargę można wnieść po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. W niniejszej sprawie skarga została poprzedzona dwoma wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa. Pierwsze z nich datowane dnia 20 marca 2006 r. podpisało 12 osób fizycznych, w tym przewodnicząca Komitetu Rodzicielskiego i Sołtys wsi (...). Według Sądu należy ocenić, że podpisane na tym wezwaniu osoby spełniły wymóg formalny poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia. Drugie wezwanie datowane dnia (...) 2006 r. podpisało 11 osób fizycznych. Okazuje się, że lista osób kierujących te wezwania nie pokrywa się w całości z listą skarżących. Mając to na uwadze należy ocenić, że skarżąca B.K. nie poprzedziła swojej skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia. Wobec zatem brzmienia cytowanych powyżej przepisów, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że skarżąca nie spełniła przesłanki warunkującej skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia, tj. wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Jest to zatem dodatkowy powód odrzucenia skargi B.K.

II. UZASADNIENIE DO PUNKTU II WYROKU (oddalenie skarg).

Jak wynika z powyższych ustaleń, skargi L.K., M.P., M.P., A.M., G.D. i S.D. wniesione zostały przez podmioty mające legitymację skargową ze względu na interes prawny, pochodzą bowiem od rodziców dzieci uczęszczających do likwidowanej szkoły. Skargi te wniesione też zostały z zachowaniem wymogów przewidzianych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to jest po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżące poprzedziły bowiem skargę wezwaniami z dnia (...) 2006 r. i (...) 2006 r., a wezwania te były bezskuteczne, wobec oświadczenia złożonego przez Przewodniczącego Rady na sesji Rady Miasta i Gminy (...) w dniu (...) 2006 r., że nie będzie udzielona pisemna odpowiedź na te wezwania.

W ocenie Sądu podnoszone w tych skargach zarzuty naruszenia prawa nie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie należy uznać, że nietrafny jest zarzut skarżących, iż odpowiedź na skargę złożona została przez podmiot nieuprawniony, tj. burmistrza zamiast rady gminy. W uchwale z dnia 25 kwietnia 2006 r., nr (...) Rada Miejska w (...) upoważniła Burmistrza do wniesienia odpowiedzi na skargę i reprezentowania rady przed sądem oraz do udzielania dalszych pełnomocnictw. Uznać zatem należy, że Burmistrz Gminy i Miasta (...) oraz ustanowiony przez niego pełnomocnik są uprawnieni do występowania przed sądem w niniejszej sprawie.

Nietrafny jest też zarzut skarżących naruszenia art. 59 ust. 2 oraz ust. 2b ustawy o systemie oświaty poprzez wydanie zaskarżonej uchwały bez uzyskania waloru ostateczności przez postanowienie (...) Kuratora Oświaty pozytywnie opiniujące likwidację szkoły. Rzeczywiście w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały ta opinia Kuratora była zaskarżona zażaleniem Komitetu Rodzicielskiego skierowanym do Ministra Edukacji i Nauki. W ocenie Sądu jednakże w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały, tj. w dniu 28 lutego 2006 r. postanowienie Kuratora było już ostateczne, albowiem zostało ono doręczone jedynej stronie postępowania, tj. Radzie Miejskiej w (...) w dniu (...) 2006 r. i nie zostało ono przez nią zaskarżone w terminie 7 dni od doręczenia. Należy bowiem przyjąć, że jedynymi stronami postępowania w sprawie o wydanie postanowienia przez Kuratora Oświaty są Kurator i podmiot, który o wydanie tego postanowienia występował, tj. Rada Miejska w (...), w której imieniu, zgodnie z treścią uchwały Rady Miejskiej z dnia 22 lutego 2005 r., nr (...) występował Burmistrz Gminy i Miasta (...). Do takiego poglądu upoważnia analiza istoty postępowania o wydanie takiej opinii oraz analiza historyczna zmian treści art. 59 ustawy o systemie oświaty. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie o wydanie przez Kuratora opinii w sprawie likwidacji szkoły jest specyficznym postępowaniem wpadkowym w procedurze likwidacji szkoły uregulowanej ustawą o systemie oświaty. Procedura likwidacji szkoły uregulowana w ustawie o systemie oświaty nie jest postępowaniem administracyjnym podlegającym regułom wynikającym z Kodeksu postępowania administracyjnego, nie można zatem do niej stosować np. art. 28 KPA dotyczącego stron tego postępowania. Ustawodawca przewidział w ustawie o systemie oświaty uczestnictwo rodziców w procedurze likwidacji szkoły, jednakże jednocześnie bardzo precyzyjnie wyznaczył granice ich udziału w tym postępowaniu stanowiąc wyraźnie, że mają oni być odpowiednio wcześnie zawiadomieni o zamiarze likwidacji szkoły. Ustawodawca milczy natomiast w kwestii udziału rodziców w procedurze uzyskiwania opinii od Kuratora Oświaty przewidzianej w art. 59 ustawy. W obecnie obowiązującym brzmieniu ustawy istnieje ust. 2b tego przepisu, w którym zostało sprecyzowane, że przedmiotowa opinia Kuratora ma formę postanowienia, na które służy zażalenie. Zastanawiając się jednak nad genezą tej regulacji i skutkami, jakie z niej wynikają, należy zwrócić uwagę, że przepis ten został dodany do ustawy od dnia 21 sierpnia 2003 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 137, poz. 1304), wobec istniejących wcześniej w orzecznictwie wątpliwości co do charakteru prawnego opinii kuratora i jej wpływu na samodzielność samorządu terytorialnego w procedurze likwidacji szkoły przez ten samorząd prowadzonej. Trybunał Konstytucyjny rozważając w wyroku z dnia 8 maja 2002 r. (sygn. akt 29/00, OTK-A rok 2002, nr 3, z. 30) konstytucyjność normatywnego rozwiązania przyjętego w ustawie o systemie oświaty dopuszczającego wiążącą dla samorządu rolę organu rządowego w procedurze likwidacji szkoły ocenił, że nie jest to rozwiązanie niekonstytucyjne m.in. dzięki zagwarantowaniu samorządowi możliwości zaskarżenia opinii kuratora do sądu administracyjnego w trybie art. 89 ustawy o samorządzie gminnym. Te wątpliwości co do konstytucyjności regulacji prawnej spowodowały jednak zmiany prawne, mające na celu doprecyzowanie zasad dotyczących charakteru prawnego przedmiotowej opinii Kuratora i możliwości jej zakwestionowania przez samorząd terytorialny. Ich wynikiem jest wspomniane dodanie do ustawy art. 59 ust. 2b, który przewiduje dla tej opinii formę postanowienia oraz możliwość wniesienia na to postanowienie zażalenia. Uznać zatem należy, że rolą tego przepisu jest wyraźne wyartykułowanie prawa samorządu terytorialnego do zakwestionowania treści opinii Kuratora, najpierw przed organem wyższego stopnia, a potem przed sądem administracyjnym, co stanowi gwarancję samodzielności samorządu terytorialnego. Przepis ten zatem nie wprowadza rozszerzenia kręgu stron postępowania. Nie można zatem uznać, że za strony tego postępowania może być uznany Komitet Rodzicielski, rodzice uczniów likwidowanej szkoły, czy też inne podmioty poza wnioskodawcą i organem. Pogląd powyższy był już zresztą prezentowany w orzecznictwie (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt I SA/WA 1728/04), w którym Sąd przyjął brak przymiotu strony rady rodziców i mieszkańców wsi ze względu na brak interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania opinii w przedmiocie zamiaru zlikwidowania szkoły, jak również w postępowaniu sądowym w tej sprawie. Dodatkowo należy wspomnieć o tym, że postanowieniem z dnia (...) 2006 r. Minister Edukacji Narodowej stwierdził niedopuszczalność złożonego w niniejszej sprawie zażalenia Komitetu Rodzicielskiego na postanowienie Kuratora Oświaty ze względu na brak przymiotu strony. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela ten pogląd prawny.

W świetle zatem powyższych wywodów należy uznać, że w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały przedmiotowe postanowienie Kuratora Oświaty było już ostateczne, a zatem spełniony został ustawowy wymóg poprzedzenia podjęcia uchwały uzyskaniem pozytywnej opinii Kuratora Oświaty.

W ocenie Sądu niezasadny jest także zarzut skargi naruszenia art. 19 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych poprzez nie skierowanie projektu zaskarżonej uchwały do odpowiednich władz statutowych związku zawodowego w celu przedstawienia opinii. Należy bowiem zauważyć, że ustawa o związkach zawodowych nie wprowadza wymogu konsultowania ze związkami zawodowymi wszystkich regulacji prawnych. Ustawodawca w art. 19 ust. 2 wprowadza ten wymóg jedynie w odniesieniu do "założeń i projektów aktów prawnych w zakresie objętym zadaniami związków zawodowych". Zakres pojęcia "akt prawny" rzeczywiście nie został w ustawie doprecyzowany i ocenić należy, że jest on szerszy od wcześniej istniejącego w ustawie pojęcia "ustaw i aktów wykonawczych do tych ustaw", niemniej jednak nie obejmuje on wszelkich aktów prawnych. Analiza treści art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych w kontekście treści regulacji konstytucyjnej o źródłach prawa oraz ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych prowadzi jednak do wniosku, że wynikający w ustawy o związkach zawodowych obowiązek konsultacji dotyczy jedynie aktów o charakterze generalnym, a nie aktów indywidualnych. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela poglądy prezentowane w orzecznictwie NSA, że nie cała działalność uchwałodawcza gminy jest objęta obowiązkiem współdziałania ze związkami zawodowymi w formie opiniowania założeń do projektów aktów prawnych, obowiązek ten nie dotyczy bowiem aktów indywidualnych (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt OSK rok 2005, nr 33). Tymczasem zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała dotyczy likwidacji szkoły, jako indywidualny akt organizacyjny nie wchodzi zatem w zakres pojęcia "akt prawny" co do którego z ustawy o związkach zawodowych wynika obowiązek konsultacji ze związkami zawodowymi. Z tego powodu zarzuty skarżących naruszenia art. 19 ustawy o związkach zawodowych uznać należy za nietrafne.

Analizując legalność zaskarżonej uchwały należy też uznać, że w czasie jej podejmowania spełnione zostały pozostałe wymogi formalne wynikające z ustawy o systemie oświaty. W szczególności w sposób prawidłowy spełniony został wynikający z art. 59 ust. 1 wymóg powiadomienia rodziców uczniów likwidowanej szkoły o zamiarze jej likwidacji co najmniej na 6 miesięcy przed tą likwidacją. W niniejszej sprawie rodzice uczniów zostali o zamiarze likwidacji zawiadomieni na ponad rok przed terminem likwidacji, najpierw wstępnie na zebraniu z rodzicami w dniu (...) 2005 r. (lista uczestników zebrania: poz. 4 akt sprawy), a następnie indywidualnie poprzez przesłanie informacji o zamiarze likwidacji pocztą (lista rodziców: poz. 9 i kserokopia książki nadawczej poz. 12 akt). Za bezzasadny uznać zatem należy podnoszony już po zamknięciu rozprawy w pismach z dnia (...) i (...) sierpnia 2006 r. zarzut skarżących, że o zamiarze likwidacji szkoły nie byli powiadomieni rodzice S.K., tj. A.P. i M.K. oraz P.G. - ojciec D.G. W aktach sprawy znajduje się list protestacyjny rodziców przeciwko likwidacji szkoły z dnia (...) 2005 r. podpisany własnoręcznie m.in. przez A.P. i P.G. (poz. nr 7 akt sprawy). Wynika z tego, że już w tej dacie a więc po pierwszym zebraniu z rodzicami czyli na ponad rok przed planowaną likwidacją szkoły A.P. i P.G. o zamiarze likwidacji szkoły wiedzieli. Potwierdzają to dodatkowo inne dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, a to: lista uczestników zebrania z rodzicami w dniu (...) 2005 r., na której widnieje nazwisko M.K. (poz. 4 akt sprawy) oraz dowód nadania listu poleconego dla A. i M. K. na adres (...) (poz. nr (...) akt). Zarzuty zatem naruszenia przez radę miejską procedury uprzedniego zawiadomienia rodziców dzieci likwidowanej szkoły są nieuzasadnione.

Sąd postanowił również odmówić dopuszczenia dowodów z dokumentów wnioskowanych na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej L.K. ze względu na ich nieprzydatność do rozstrzygnięcia w sprawie.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że zaskarżona uchwała wydana została zgodnie z prawem. Dlatego też skargi zostały oddalone na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Szukaj: Filtry
Ładowanie ...
Gdzie jestem
Spis Treści
Powiązane dokumenty
Zakładki
Ostatnio otwarte
Stan prawny: 19.12.2014 | Grupa ArsLege.pl LexLege na Androida LexLege na Androida
CENNIK | POMOC | KONTAKT