• IV SA 3974/01 - Wyrok Woj...
  31.10.2014

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie
z dnia 1 lipca 2004 r.
IV SA 3974/01

Teza

1. Brak podstaw, aby art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego rozumieć, jako przepis szczególny sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie decyzji, co stanowi jeden z warunków negatywnych do zastosowania art. 155 KPA. Prawidłowo wydana decyzja o zmianie pozwolenia na budowę, powinna więc zawierać w podstawie prawnej powołanie art. 155 KPA i art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego i spełniać jednocześnie wymogi wynikające z obu przepisów.

2. Nie można dokonując zmiany decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę w trybie art. 155 KPA, wymagać tylko zgody inwestora, jako strony, która na mocy tej decyzji nabyła prawo. Do kręgu podmiotów, których zgoda na zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę w trybie art. 155 KPA jest wymagana, należą wszyscy ci uczestnicy postępowania zwykłego o wydanie pozwolenia na budowę, którym przysługiwał status strony z racji ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

3. Zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej w istocie swej, nie polega na zmianie niektórych "słów", lecz na zmianie jej treści zawartej w rozstrzygnięciu (osnowie). "Słowa" (wyrazy) użyte w osnowie decyzji wyznaczają, określają tylko jej przedmiot - desygnat. Zmiana decyzji, nie może więc się ograniczać do zmiany poszczególnych "słów" (wyrazów). Zmiana ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę powinna być szeroko omówiona w uzasadnieniu decyzji zmieniającej , na czym ta zmiana polega i dlaczego jest konieczna.

Artykuły przypisane do orzeczenia

Do tego artykulu posiadamy jeszcze 414 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 29 kwietnia 1997 r., wydaną na wniosek P.P.H.U "P." - hurtownia motoryzacyjna, Burmistrz Gminy W., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu "inwestycji budowlanej:

- rozbudowy i modernizacji istn. pawilonu handlowego (cz. samochodowe),

- utwardzenie terenu dla potrzeb miejsc parkingowych oraz zadaszenie części terenu na zapleczu omawianego budynku,

- wykonanie dojazdu na terenie Gminy W. przy ul. Ł. 24".

Jak wynika z decyzji, nieruchomość położona w W. przy ul. Ł. 24 stanowi działkę nr ewid. 211, część działki nr ewid. 212 i część działki nr ewid. 133. Na działce nr ewid. 211 istnieje omawiany pawilon przeznaczony do modernizacji i rozbudowy. Przez teren projektowanej inwestycji prowadzone są instalacje: wodna i kanalizacyjna. Właścicielem działki nr ewid. 211 jest "P." Sp. z o.o., działki nr ewid. 212 Zarząd Dróg Miejskich, wieczystym użytkownikiem działki nr ewid. 133 są Zakłady Elektrotechniki Motoryzacyjnej "Z." w W. ul. Ł. 22.

Zgodnie z pkt 2.1, 2.2 i 5 w/w decyzji, omawiana inwestycja znajduje się w liniach rozgraniczających poszerzenia ul. Ł. (II etap). W związku z tym dopuszcza się do realizacji przedmiotowej inwestycji do czasu realizacji poszerzenia ul. Ł. "Pozwolenie na budowę może być wydane na okres czasowy do czasu realizacji ul. Ł. (II etap) oraz na okres trwania umowy dzierżawy z właścicielami terenów przeznaczonych pod inwestycję".

Pismem z dnia 26.10.1998 r. P.P.H.U. "P." Sp. z o.o. złożyła do Urzędu Rejonowego w W. wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji pozwolenia na "modernizację i rozbudowę istniejącego pawilonu handlowego art. motoryzacyjne" przy ul. Ł. 24 w W. oraz przebudowę przyłącza wodno-kanalizacyjnego i budowę parkingów.

Kierownik Urzędu Rejonowego w W. decyzją z dnia 7 grudnia 1998 r. zatwierdził projekt budowlany i dla w/w wnioskodawcy wydał pozwolenie na "modernizację i rozbudowę istniejącego pawilonu handlowego, przebudowę przyłącza wod.-kan. i budowę parkingów na terenie przy ul. Ł. 24".

W dniu 17.06.1999 r. P.P.H.U. "P." Sp. z o.o. złożyła do Starostwa Powiatu W. wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego w stosunku do zatwierdzonego projektu i wydanego pozwolenia decyzją nr 1 z dnia 7 grudnia 1998 r.

Starosta Powiatu W. decyzją nr 2 z dnia 26 lipca 1999 r., wydaną na podstawie art. 155 KPA, zmienia decyzję nr 1 z dnia 7 grudnia 1998 r. "w następujący sposób: słowa "zatwierdzam projekt budowlany" zamienia się na "zatwierdzam zamienny projekt budowlany". Pozostała część decyzji nr 1 pozostaje bez zmian." Odwołanie od powyższej decyzji z dnia 26.07.1999 r. nr 2 wnosi Zakład Elektrotechniki Motoryzacyjnej "Z." S.A.

Umową sprzedaży - akt notarialny z dnia 16.06.1999 r. firma "P." Sp. z o.o. sprzedaje działkę nr ewid. 211 o pow. 1 ar 87m[2], położoną przy ul. Ł. 24, po 1/2 części Ryszardowi C. i Mirosławowi M. Jak wynika z § 7 aktu notarialnego, kupujący złożyli wniosek o dokonanie wpisu w dziale II księgi wieczystej KW Nr (...) jako współwłaścicieli: Ryszarda C. - do 1/2 części, Mirosława M. i jego żonę Kamilę M. na zasadach wspólności ustawowej - do 1/2 części.

Wojewoda M. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr 3 z dnia 22 grudnia 1999 r. uchyla zaskarżoną decyzję nr 2 z dnia 26 lipca 1999 r. i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji, powodem uchylenia decyzji pierwszej instancji były między innymi dokonane wcześniej zmiany własnościowe nieruchomości (opisane wyżej), a ponadto zdaniem organu:

- zmiana decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 KPA wymaga zgody wszystkich stron, nie tylko inwestora,

- od dnia 27 grudnia 1997 r. w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, a nie art. 155 KPA.

W związku z powyższą decyzją, Mirosław M. i Ryszard C. w dniu 6.07.2000 r. złożyli w Starostwie Powiatu W. pismo, w którym wnoszą o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z dnia 18.07.2000 r. Starostwo zawiadomiło o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na modernizację i rozbudowę istniejącego pawilonu handlowego, budowę parkingów oraz wykonanie dojazdu na teren parkingu na terenie posesji przy ul. Ł. 24 w W.

W piśmie z dnia 01.08.2000 r. skierowanym do Starostwa Powiatu W., "Z." S.A. informuje, że

- podtrzymuje wcześniej złożone zastrzeżenia do projektowanej inwestycji przy ul Ł. 24,

- oświadcza, iż nie wyraża zgody na jakąkolwiek zmianę infrastruktury swojej działki (nr ewid. 133),

- nigdy też nie wyraził zgody na dzierżawę części w/w działki obecnemu inwestorowi,

- inwestycja utrudnia wyjazd samochodów z głównej drogi wyjazdowej z terenu zakładu ograniczając widoczność pasa ruchu wschodniej jezdni ul. Ł.,

- lokalizacja inwestycji jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i z planowaną modernizacją ul. Ł., znajduje się bowiem na projektowanym pasie odbarczającym.

Kierownik referatu urbanistyki Urzędu Gminy W. pismem z dnia 29.08.2000 r., skierowanym do Ryszarda C. i Mirosława M. (k.47), poinformował między innymi, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr (...) inwestycja, z uwagi na położenie w pasie drogowym ul. Ł., ma lokalizację czasową.

Ryszard C. i Mirosław M. w piśmie z dnia 16.09.2000 r. skierowanym do Starostwa Powiatu W. proszą o przeniesienie na nich pozwolenia na budowę - decyzja nr 1, jednocześnie oświadczają, że przyjmują wszystkie warunki zawarte w w/w decyzji i załączają zgodę poprzedniego inwestora - "P." Sp. z o.o. (k.48 i 49).

Starosta Powiatu W. decyzją z dnia 13 listopada 2000 r. na podstawie art. 40 Prawa budowlanego, przenosi pozwolenie na budowę - decyzję nr 1 z dnia 7 grudnia 1998 r. na rzecz Ryszarda C. oraz na Mirosława M. "z obowiązkiem przejęcia przez nowego właściciela decyzji, wszystkich warunków w niej zawartych." Następnie decyzją z dnia 9 lutego 2001 r., wydaną na podstawie art. 155 KPA, Starosta Powiatu W. zmienia za zgodą inwestora - Ryszarda C. oraz Mirosława i Kamili M. decyzję nr 1 z dnia 7 grudnia 1998 r. " w następujący sposób: słowa "zatwierdzam projekt budowlany" zamienia się na "zatwierdzam zamienny projekt budowlany". "Pozostała część decyzji nr 1 pozostaje bez zmian".

Odwołanie od powyższej decyzji z dnia 9 lutego 2001 r. złożyła firma "Z." S.A., wnosząc o uchylenie decyzji z powodów podobnych, jak podane we wcześniejszej korespondencji (pismo z dnia 01.08.2000 r.).

W piśmie z dnia 11.10.2001 r. skierowanym do Wojewody M. firma "Z." S.A. zawiadomiła, że nowi inwestorzy Mirosław M. i Ryszard C., pomimo że Wojewoda M. uchylił decyzję zatwierdzającą projekt zamienny, prowadzą roboty budowlane bez prawomocnego pozwolenia na budowę, co narusza interesy "Z." S.A. i koliduje z planami rozwojowymi firmy.

Wojewoda Mazowiecki po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 5 listopada 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, organ odwoławczy uznał zarzuty zawarte w odwołaniu za bezzasadne, nie stwierdzono też naruszeń i niezgodności, które wskazywałyby, że decyzja I instancji wydana została niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 29 kwietnia 1997 r. omawiana inwestycja, jest inwestycją czasową tzn. może funkcjonować do momentu realizacji poszerzenia ul Ł.

"Z." S.A. zaskarżyła powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie rozbiórki przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu skargi zarzuca się, że inwestycja obejmuje działki nr ewid. 211 i 212, tymczasem inwestorzy nie posiadają prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - działką nr ewid. 212. Dokonano sprzedaży działki nr ewid. 211, co jest sprzeczne z prawem, gdyż wieczysty użytkownik nieruchomości, może jedynie za zgodą Skarbu Państwa, przenieść to prawo na inny podmiot, a nie sprzedać. Decyzja jest sprzeczna z ustaleniami Planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. z 1992 r.

Wydana decyzja narusza prawa skarżącej i jest niezgodna z art. 46 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestycja koliduje z wjazdem do nieruchomości skarżącej od działki nr ewid. 212. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzja o pozwoleniu na budowę nr 1 zostały podjęte w oparciu o błędne rozpoznanie terenu, gdyż przez teren projektowanej inwestycji przebiegają instalacje: wodna, kanalizacyjne, energetyczna w.n. i gazowa.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji podtrzymuje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi.

Jak wynika z pisma procesowego z dnia 27.05.2004 r. i przesłanego wraz z nim aktu notarialnego z dnia 20.09.2001 r., aktualnymi właścicielami nieruchomości położonej w W. przy ul. Ł. 24, oznaczonej jako działka nr ewid 211, gdzie prowadzona jest rozbudowa pawilonu handlowego, są: Filip C. oraz Mirosław i Wanda małż. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowa zaskarżanych aktów pod względem zgodności z prawem, obejmuje badanie zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami prawa o postępowaniu. Bezspornym jest, że na mocy umowy sprzedaży z dnia 16.06.1999 r. współwłaścicielami działki nr ewid. 211 stali się Ryszard C., Mirosław M. i Kamila M., co wynika z aktu notarialnego załączonego do akt sprawy (k. 28). Pozwolenie na budowę (decyzja nr 1 z dnia 7 grudnia 1998 r.), zgodnie z wnioskiem, zostało przeniesione decyzją z dnia 13 listopada 2000 r. tylko na rzecz Ryszarda C. i Mirosława M. W decyzji Starosty Powiatu W. z dnia 9 lutego 2001r. mowa jest o zgodzie Ryszarda C. oraz Mirosława i Kamili M., chociaż pisma świadczącego o powyższym w aktach brak, tymczasem zgoda taka powinna być udzielona wprost i wyraźnie (wyrok NSA z dnia 14.03.1991 r. III ARN 32/90, OSNCAP 1992 nr 6, poz. 112).

Postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego zostało wszczęte (18.07.2000 r.) wcześniej, niż R. C. i M. M. złożyli wniosek o przeniesienie na nich pozwolenia na budowę (16.09.2000 r.), co decyzją z dnia 13.11.2000 r. Starosta dokonuje, a następnie decyzją z dnia 09.02.2001 r. zmienia decyzję o pozwoleniu na budowę w trybie art. 155 KPA. Czyli to, co stanowi jeden z warunków przeniesienia pozwolenia na budowę na podstawie art. 40 Prawa budowlanego - zgoda przyjęcia przez nowego inwestora wszystkich warunków zawartych w decyzji z dnia 7 grudnia 1998 r., było czystą fikcją, gdyż wcześniej już zostało wszczęte postępowanie o zmianę tej decyzji. Złożenie wniosku o zmianę pozwolenia na budowę jest w sposób oczywisty, zaprzeczeniem wyrażenia zgody na przyjęcie wszystkich warunków pozwolenia na budowę i odwrotnie.

W następnej kolejności należy odpowiedzieć, czy zmiana pozwolenia na budowę może mieć miejsce w oparciu o przepis art. 155 KPA skoro istnieje art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, jeden przepis nie wyklucza drugiego, gdyż co do zasady nie są one sprzeczne z sobą. Brak podstaw, aby art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego rozumieć, jako przepis szczególny sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie decyzji, co stanowi jeden z warunków negatywnych do zastosowania art. 155 KPA. Norma, jaka wynika z brzmienia art. 36 ust 1 Prawa budowlanego, sprowadza się do zakazu realizowania budowy, z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, bez wcześniejszego uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, bowiem w przeciwnym razie, grożą konsekwencje z ust. 2 tego przepisu. Prawidłowo wydana decyzja o zmianie pozwolenia na budowę, powinna więc zawierać w podstawie prawnej powołanie art. 155 KPA i art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego i spełniać jednocześnie wymogi wynikające z obu przepisów.

Pozwolenie na budowę, jak i decyzja o zmianie pozwolenia na budowę, nie są decyzjami na mocy których tylko inwestor nabywa prawo w rozumieniu art. 155 KPA. Nabyciu prawa przez inwestora może towarzyszyć ograniczenie w pewnym zakresie praw właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości, co znalazło odzwierciedlenie w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego pod postacią "ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich". W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, osobom tym z racji tej, przysługuje status strony w rozumieniu art. 28 KPA. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ustala dla stron tego postępowania pewien określony stan prawny, wynikający z zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków zawartych w samym pozwoleniu na budowę, które wyznaczają zakres praw nabytych dla tych podmiotów. Dla inwestora będzie to prawo do rozpoczęcia robót budowlanych (art. 28 Prawa budowlanego), zaś dla pozostałych podmiotów (osób trzecich), których uzasadnione interesy podlegają ochronie (art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego), będzie to gwarancja prawna, że ich interesy prawne nie będą naruszone ponad to, co wynika z postanowień decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego. Mówiąc wprost, oznacza to dla innych stron ("osób trzecich") tyle, że nie może być gorzej dla nich, niż to wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, są to więc też swego rodzaju prawa nabyte. Nie można więc dokonując zmiany decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę w trybie art. 155 KPA, wymagać tylko zgody inwestora, jako strony, która na mocy tej decyzji nabyła prawo. Do kręgu podmiotów, których zgoda na zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę w trybie art. 155 KPA jest wymagana, należą wszyscy ci uczestnicy postępowania zwykłego o wydanie pozwolenia na budowę, którym przysługiwał status strony z racji ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o czym nie pamiętano w niniejszym postępowaniu mimo, że z uzasadnienia decyzji nr 3 Wojewody M. z dnia 22 grudnia 1999r. jasno to wynika. Zmiana lub uchylenie decyzji na podstawie art. 155 KPA, dotyczy tylko decyzji ostatecznych, jest więc to jeden z trybów nadzwyczajnych. Zastosowanie tego przepisu nie ma żadnych ograniczeń czasowych, dlatego też użycie go, zostało ograniczone pewnym warunkami mającymi chronić prawa nabyte stron. Oprócz zgody stron, które nabyły prawa na mocy decyzji ostatecznej, która ma być uchylona lub zmieniona, niezbędne jest, aby przepisy szczególne nie sprzeciwiały się temu, a ponadto aby przemawiał za tym interes społeczny lub słuszny interes strony (stron). W rozpoznawanej sprawie organy w ogóle na te uwarunkowania ustawowe nie zwróciły uwagi, traktując art. 155 KPA, jako przepis umożliwiający w prosty sposób zmianę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę - na wniosek inwestora, o czym świadczą uzasadnienia decyzji. Jest to całkowite wypaczenie ratio legis tego przepisu i rażące jego nadużycie, naruszające fundamentalną zasadę stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych (wyrok SN z dnia 11.01.1991 r. III ARN 41/90, OSP 1992, nr 11, poz. 60; wyrok NSA z dnia 4.12.1981 r. I SA 2408/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 121). Należy również zauważyć, że decyzją Starosty z dnia 9 lutego 2001 r. faktycznie, poza zmianą decyzji z dnia 7 grudnia 1998 r., rozszerzono zakres podmiotowy tej ostatniej decyzji o osobę Kamili M., na którą nie została wcześniej przeniesiona decyzja nr 1 i co jest niedopuszczalne w trybie art. 155 KPA (wyrok NSA z dnia 22.02.1991 r. IV SA 1377/90, ONSA 1991, nr 2, poz. 37).

Poza wszystkimi wyżej omówionymi naruszeniami prawa, jakie dotyczą zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy, nie można również się zgodzić ze sposobem dokonania zmiany decyzji Nr 1 z dnia 7 grudnia 1998 r. Zgodnie z tym co zapisano w osnowie decyzji z dnia 9 lutego 2001 r. zmiana w/w decyzji polega wyłącznie na zmianie słów "zatwierdzam projekt budowlany" na słowa "zatwierdzam zamienny projekt budowlany". Przyjęta tu technika zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej byłaby właściwa, gdyby chodziło o sprostowanie oczywistej omyłki w trybie art. 113 § 1 KPA, nie jest jednak do przyjęcia przy zmianie decyzji w trybie art. 155 KPA. Zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej w istocie swej, nie polega przecież na zmianie niektórych "słów", lecz na zmianie jej treści zawartej w rozstrzygnięciu (osnowie). "Słowa" (wyrazy) użyte w osnowie decyzji wyznaczają, określają tylko jej przedmiot - desygnat. Zmiana decyzji, nie może więc się ograniczać do zmiany poszczególnych "słów" (wyrazów). Zmiana ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę powinna być szeroko omówiona w uzasadnieniu decyzji zmieniającej (z dnia 9.02.2001 r.), na czym ta zmiana polega i dlaczego jest konieczna. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji z dnia 9 lutego 2001 r., jak też w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie ma ani słowa na ten temat, a w szczególności brak opisu czym się różni zamienny projekt budowlany od poprzednio zatwierdzonego projektu budowlanego. Już samo to, że inwestorzy wystąpili o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę świadczy o tym, że w projekcie budowlanym zamiennym zostały zaproponowane istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego decyzją Nr 1 z dnia 7 grudnia 1998 r. Z powyższych względów, w ocenie Sądu, kontrolowane decyzje, zostały wydane również z naruszeniem art. 107 KPA.

Zmiana decyzji ostatecznej trybie art. 155 KPA powoduje, że w obrocie prawnym pozostaje w części decyzja zmieniana i w pozostałej części decyzja zmieniająca, tworzy się stan prawny wynikający łącznie z dwu decyzji, który wynika z (abstrakcyjnej) decyzji zmienionej, której fizycznie jako jednego odrębnego aktu administracyjnego w rzeczywistości nie ma. Należy jednak zauważyć, że decyzja zmieniająca (z dnia 9.02.2001r.) nie jest decyzją samodzielną, podobnie jak i od tej chwili taką decyzją staje się decyzja zmieniana (z dnia 7.12.1998 r.), gdyż obie łącznie tworzą stan prawny w danej sprawie. Decyzja zmieniająca w tej części, w której zmienia decyzję zmienianą, faktycznie uchyla ją, gdyż w tej części zaczynają obowiązywać nowe postanowienia z decyzji zmieniającej. Jak z powyższego wynika w danej sprawie - "pozwolenia na modernizację i rozbudowę istniejącego pawilonu handlowego, przebudowę przyłącza wodno-kanalizacyjnego i budowę parkingów przy ul. Ł. 24 w W." od dnia wydania decyzji na podstawie art. 155 KPA, obowiązują dwie decyzje administracyjne:

- decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. Nr 1 z dnia 7 grudnia 1998 r. w części nie zmienionej decyzją z dnia 9 lutego 2001 r.,

- decyzja Starosty Powiatu W. Nr 210/AB/2001 z dnia 9 lutego 2001 r. utrzymana w mocy decyzją Wojewody M. z dnia 5 listopada 2001 r.

W tym stanie prawnym, przedmiotem kontroli sądowej i rozstrzygnięcia muszą być wszystkie powyżej wymienione decyzje, które aktualnie obowiązują w danej sprawie (art. 135 na wstępie powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Jako, że przedmiot niniejszej sprawy (przed i po wydaniu decyzji zmieniającej), dotyczy pozwolenia na budowę, należy w pierwszej kolejności dokonać kontroli pod względem zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr (...) z dnia 29 kwietnia 1997 r., wydanej przez Burmistrza Gminy W. W powyższej decyzji, z uwagi na ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego Uchwałą Rady W. Nr XXXV/199/92 w dniu 28 września 1992 r. (Dz. Urz. Województwa warszawskiego Nr 15, poz. 184), dotyczące poszerzenia ul. Ł. (II etap), wyraźnie zaznaczono, że pozwolenie na budowę może być wydane: "na okres czasowy do czasu realizacji ul. Ł. (II etap) oraz na okres trwania umowy dzierżawy z właścicielami terenów przeznaczonych pod inwestycję". Powyższych postanowień dotyczących charakteru czasowego inwestycji, nie zawarto w decyzji Nr 1 z dnia 7 grudnia 1998 r., ani w żadnej z późniejszych decyzji kontrolowanych przez Sąd, chociaż przypomniał sobie o tym Wojewoda M. w ostatnim zdaniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Podobne uwarunkowania prawne wynikają również z przepisów art. 34 ust. 1 i z art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. W związku z powyższym w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja utrzymywana nią w mocy, jak i decyzja Nr 1 z dnia 7 grudnia 1998 r., zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. Ponadto, a co wynika z wcześniejszych rozważań, zaskarżona decyzja oraz utrzymywana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 155 KPA.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniem przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji.

Szukaj: Filtry
Ładowanie ...
Gdzie jestem
Spis Treści
Powiązane dokumenty
Zakładki
Ostatnio otwarte
Stan prawny: 31.10.2014 | Grupa ArsLege.pl LexLege na Androida LexLege na Androida
CENNIK | POMOC | KONTAKT