• I PZ 141/02 - Postanowien...
  25.10.2014

Postanowienie
Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
z dnia 14 lutego 2003 r.
I PZ 141/02

Teza

W myśl art. 392 KPC, kasacja przysługuje od orzeczeń wymienionych w tym przepisie, a więc nie tylko od orzeczeń określonego rodzaju, ale także od orzeczeń istniejących.

Artykuły przypisane do orzeczenia

Do tego artykulu posiadamy jeszcze 295 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.

Skład sądu

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący)
SSN Zbigniew Myszka
SSN Jadwiga Skibińska-Adamowicz (sprawozdawca)

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa A.P. przeciwko S.W. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 lutego 2003 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 14 sierpnia 2002 r., sygn. akt III WCK 371/02, oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Powódka A.P. żądała zasądzenia od pozwanego S.W. kwoty 2.000 zł tytułem odszkodowania za naruszenie jej dóbr osobistych wskutek pomówienia jej o napisanie listu anonimowego i w konsekwencji zwolnienie z pracy.

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. wyrokiem zaocznym z dnia 7 lutego 2001 r. uwzględnił powództwo, a następnie wyrokiem z dnia 21 listopada 2001 r., po rozpoznaniu sprzeciwu pozwanego, utrzymał ten wyrok w mocy.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2002 r. zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że uchylił wyrok zaoczny z dnia 7 lutego 2001 r. i oddalił powództwo. Sąd Apelacyjny uznał, że powódka nie wykazała, iż ze strony pozwanego doszło do jakiegokolwiek bezprawnego działania, które kwalifikowałoby się jako naruszenie dóbr osobistych powódki, zaś odmienne „ustalenie Sądu Okręgowego opiera się jedynie na domysłach”. Poza tym dla zasądzenia zadośćuczynienia na podstawie art. 448 KC niezbędne jest udowodnienie zawinionego działania sprawcy.

W kasacji od powyższego wyroku powódka żądała jego zmiany przez zasądzenie od pozwanego kwoty 2.000 zł. Również na wezwanie Sądu Apelacyjnego podała, że „wartość przedmiotu sporu co do roszczeń o charakterze majątkowym: 2.000 zł”.

Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2002 r. Sąd Apelacyjny odrzucił kasację. Stwierdził, że według art. 392[1] § 1 KPC kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Powódka żądała jedynie zasądzenia zadośćuczynienia w kwocie 2.000 zł, zatem ta kwota stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia kasacją, a ponieważ jest ona niższa niż ustawowo określona, kasacja była niedopuszczalna. Dlatego też na podstawie art. 393[5] KPC podlegała odrzuceniu.

Na powyższe postanowienie powódka złożyła zażalenie, w którym wniosła o jego uchylenie i rozpoznanie kasacji. Według powódki, przedmiotem sprawy była ochrona dóbr osobistych, a więc prawo niemajątkowe, a jedynie zadośćuczynienie miało charakter majątkowy, lecz powódka dochodziła go wraz z prawem niemajątkowym. Zatem całość żądania miała charakter niemajątkowy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji powódka jednoznacznie oświadczyła, że żąda zasądzenia od pozwanego kwoty 2.000 zł tytułem odszkodowania za naruszenie jej dóbr osobistych. O tym żądaniu orzekł Sąd Okręgowy, zasądzając w wyroku zaocznym dochodzoną kwotę, i co do powyższej kwoty Sąd ten utrzymał w mocy wyrok zaoczny. Również Sąd Apelacyjny, po dokonaniu zmiany wyroku z dnia 29 listopada 2001 r. i uchyleniu wyroku zaocznego z dnia 7 lutego 2001 r., oddalił powództwo o zapłatę wymienionej kwoty (2.000 zł). Oznacza to, że wartością przedmiotu sporu określoną w pozwie, a zarazem wartością przedmiotu zaskarżenia apelacją, była kwota 2.000 zł. Ponadto powódka, odpowiadając na wezwanie Sądu Apelacyjnego o wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w związku ze złożoną kasacją, podała, że „wartość przedmiotu sporu co do roszczeń o charakterze majątkowym: 2.000”.

Nie ulega wątpliwości, że roszczenia majątkowe mogą być dochodzone w jednym postępowaniu (objęte jednym pozwem) z roszczeniami o charakterze niemajątkowym, jednak zarówno jedne, jak i drugie powinny być określone w sposób przewidziany w art. 187 § 1 KPC, to znaczy przez dokładne wskazanie żądania (punkt 1) oraz przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających to żądanie (punkt 2). Gdy chodzi o rozpoznawaną sprawę, wymaganiom tym odpowiadało jedynie żądanie zasądzenia zadośćuczynienia pieniężnego na podstawie art. 448 KC. Powódka nie zgłaszała natomiast żądań o charakterze niemajątkowym wymienionych w art. 24 § 1 zdanie pierwsze i drugie KC. Według powyższego przepisu, ten, czyje dobro osobiste zostało zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, a w razie dokonanego naruszenia może także żądać, żeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, by złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Po to więc, by zasadnie twierdzić, że przedmiotem żądania (obok zadośćuczynienia pieniężnego) było także którekolwiek z roszczeń przewidzianych w art. 24 § 1 KC, musiałby w aktach sprawy istnieć dowód, że takie żądanie powódka zgłosiła. Jednak materiał znajdujący się w tych aktach nie pozwala na tego rodzaju wniosek.

W myśl art. 392 KPC, kasacja przysługuje od orzeczeń wymienionych w tym przepisie, a więc nie tylko od orzeczeń określonego rodzaju, ale także od orzeczeń istniejących. Tymczasem Sąd Apelacyjny nie rozstrzygał o żadnych innych roszczeniach, które mogłyby przysługiwać powódce od pozwanego - poza żądaniem zapłaty 2.000 zł. Tak więc wartością przedmiotu zaskarżenia kasacją mogła być jedynie kwota 2.000 zł, tak jak przyjął Sąd Apelacyjny w zaskarżonym postanowieniu. Wobec tego że według art. 392[1] § 1 KPC, kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych, Sąd Apelacyjny zgodnie z tym przepisem, na podstawie art. 393[5] KPC, odrzucił kasację.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy uznał zażalenie powódki za bezzasadne i stosownie do art. 385 KPC w związku z art. 393[19] i art. 397 § 2 KPC postanowił o jego oddaleniu.

Szukaj: Filtry
Ładowanie ...
Gdzie jestem
Spis Treści
Powiązane dokumenty
Zakładki
Ostatnio otwarte
Stan prawny: 25.10.2014 | Grupa ArsLege.pl LexLege na Androida LexLege na Androida
CENNIK | POMOC | KONTAKT