• SNO 26/09 - Postanowienie...
  24.11.2014

Postanowienie
Sądu Najwyższego - Sądu Dyscyplinarnego
z dnia 21 kwietnia 2009 r.
SNO 26/09

Teza

Zgodnie z art. 5 § 1 KPK, sędziego chroni zasada domniemania niewinności, co oznacza, że tylko prawomocny wyrok karny stwierdzający jego winę tę ochronę uchyla. Z tego względu sąd dyscyplinarny ma nakaz traktowania obwinionego - w zakresie stawianego mu zarzutu popełnienia przestępstwa - jako niewinnego do czasu obalenia wyrokiem karnym skazującym zasady domniemania niewinności. Fakt ten nie usuwa jednak obowiązku rozstrzygnięcia, czy niezależnie od ocen stawianych na gruncie prawa karnego - zarzucany obwinionemu czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne.

Artykuły przypisane do orzeczenia

Do tego artykulu posiadamy jeszcze 335 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.

Skład sądu

Przewodniczący: sędzia SN Krzysztof Cesarz.
Sędziowie SN: Jan Górowski (sprawozdawca), Dariusz Zawistowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2009 r. zażalenia wniesionego przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Apelacyjnego na postanowienie Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego z dnia 17 lutego 2009 r. sygn., akt (...) postanowił: uchylić zaskarżone postanowienie i co do zarzutu opisanego w pkt I wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej przekazać sprawę Sądowi Apelacyjnemu - Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego w Sądzie Apelacyjnym we wniosku z dnia 23 czerwca 2008 r. zarzucił sędziemu Sądu Okręgowego popełnienie przewinień służbowych określonych w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm., dalej "u.s.p."), polegających na tym, że:

I. w dniu 24 grudnia 2007 r. w A., znajdując się w stanie nietrzeźwości, prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki "Honda Civic" o nr rej. (...),

II. w tym samym miejscu i czasie, na skrzyżowaniu ulic Sienkiewicza i Orła prowadząc ten samochód osobowy, naruszył umyślnie zasadę pierwszeństwa przejazdu w ten sposób, że nie zastosował się do sygnalizacji świetlnej i doprowadził do kolizji drogowej z samochodem osobowym marki "Opel Omega" o nr rej. (...), kierowanym przez Rafała S., uszkadzając ten pojazd, a następnie okazując legitymację służbową odmówił poddania się badaniu alkometrem.

Uchwałą z dnia 28 lipca 2008 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny zezwolił na pociągnięcie sędziego Sądu Okręgowego do odpowiedzialności karnej za to, że w dniu 24 grudnia 2007 r. w A. kierował samochodem osobowym marki "Honda Civic" nr rej. (...) w stanie nietrzeźwości, tj. za czyn z art. 178a § 1 KK, zawieszając obwinionego w czynnościach służbowych i obniżając mu wynagrodzenie o 25 %, poczynając od dnia 30 sierpnia 2008 r. Sąd Najwyższy uchwałą z dnia 16 grudnia 2008 r. nie uwzględnił zażalenia sędziego, utrzymując w mocy zaskarżoną uchwałę Sądu Dyscyplinarnego pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny na wniosek obwinionego sędziego Sądu Okręgowego zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lutego 2009 r. zawiesił prowadzone przeciwko temu sędziemu postępowanie dyscyplinarne ze względu na prowadzone przez Prokuraturę Rejonową dochodzenie w sprawie Ds. 87/09. Wyraził pogląd, że rozstrzygnięcie w postępowaniu karnym, czy obwiniony sędzia popełnił przestępstwo, stanowić będzie bezpośrednią przesłankę dla rozstrzygnięcia sprawy dyscyplinarnej. Sąd Dyscyplinarny nie jest uprawniony do samodzielnego ustalania faktu popełnienia przestępstwa i zgodnie z zasadą domniemania niewinności do czasu wydania w toczącym się postępowaniu karnym prawomocnego wyroku stwierdzającego popełnienie przestępstwa, obwiniony w postępowaniu dyscyplinarnym nie może być uznany za osobę, która popełniła przestępstwo (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2006 r., I KZP 8/06, OSNKW 2006, nr 10, poz. 87).

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Apelacyjnego w zażaleniu na to postanowienie, na podstawie art. 427 § 1 KPK wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do kontynuowania postępowania dyscyplinarnego. Zarzucił naruszenie art. 22 § 2 KPK w zw. z art. 128 PrUSPU Wskazał, że Sąd błędnie przyjął, że istnieje podstawa do zawieszenia postępowania, w sytuacji gdy unormowania zawarte w art. 119 i 120 PrUSPU świadczą o autonomii postępowania dyscyplinarnego w stosunku do toczącego się postępowania karnego.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5 § 1 KPK, sędziego chroni zasada domniemania niewinności, co oznacza, że tylko prawomocny wyrok karny stwierdzający jego winę tę ochronę uchyla. Z tego względu sąd dyscyplinarny ma nakaz traktowania obwinionego - w zakresie stawianego mu zarzutu popełnienia przestępstwa - jako niewinnego do czasu obalenia wyrokiem karnym skazującym zasady domniemania niewinności. Fakt ten nie usuwa jednak obowiązku rozstrzygnięcia, czy niezależnie od ocen stawianych na gruncie prawa karnego - zarzucany obwinionemu czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne. Wyrazem niezależności postępowania dyscyplinarnego od postępowania karnego jest unormowanie zawarte w art. 120 § 1 PrUSPU, według którego wyrok uniewinniający w postępowaniu karnym nie stanowi przeszkody wydania przez sąd dyscyplinarny wyroku skazującego.

W judykaturze zostało wyjaśnione, że postępowanie dyscyplinarne unormowane w ustawie - Prawo o ustroju sądów powszechnych toczy się niezależnie od postępowania karnego, także w wypadku jednoczesności i podmiotowo - przedmiotowej tożsamości tych postanowień. W takim wypadku postępowanie dyscyplinarne należy jednak zawiesić do czasu ukończenia postępowania karnego, gdy przemawia za tym wzgląd na ekonomię procesową lub konieczność zastosowania instytucji określonej w art. 108 § 4 PrUSPU, chyba że wystarczające jest zarządzenie przerwy lub odroczenie rozprawy (por. uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego I KZP 8/06).

Skarżący trafnie zarzucił, że w sprawie nie zachodzi pełna tożsamość przedmiotowa toczących się postępowań dyscyplinarnego i karnego. Postępowaniem karnym nie jest objęty czyn objęty pkt II wniosku dyscyplinarnego, dotyczący kolizji drogowej. Z tego względu zawieszenie postępowania dotyczącego tego przewinienia dyscyplinarnego nie było trafne.

Skoro w świetle niespornych okoliczności sprawy aktualnie przedawnienie przewinienia dyscyplinarnego kierowania samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości nie wchodzi w rachubę, to do rozważenia pozostała kwestia zawieszenia postępowania w tej części ze względu na zasadę ekonomii procesu. W takim wypadku powinno się rozważyć, czy w świetle okoliczności sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo zapadnięcia odmiennych orzeczeń w postępowaniu karnym i dyscyplinarnym. Gdyby taka ewentualność zachodziła, czego Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny nie rozważył, należy w pierwszej kolejności zarządzić przerwę lub odroczenie rozprawy. Gdyby te środki okazały się niewystarczające i zachodziła potrzeba wykorzystania dowodów z toczącego się postępowania karnego, dopiero zostałaby spełniona przesłanka zawieszenia postępowania na podstawie odpowiedniego zastosowania art. 22 ust. 1 KPK w zw. z art. 128 PrUSPU. Z tych względów należało dojść do wniosku, że Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny zawiesił postępowanie w części odnoszącej się do zarzucanego sędziemu w pkt I wniosku przewinienia dyscyplinarnego przedwcześnie.

Z tych przyczyn orzeczono, jak na wstępie (art. 437 § 1 KPK w zw. z art. 128 PrUSPU).

Szukaj: Filtry
Ładowanie ...
Gdzie jestem
Spis Treści
Powiązane dokumenty
Zakładki
Ostatnio otwarte
Stan prawny: 24.11.2014 | Grupa ArsLege.pl LexLege na Androida LexLege na Androida
CENNIK | POMOC | KONTAKT