• IV KZ 76/00 - Postanowien...
  24.10.2014

Postanowienie
Sądu Najwyższego - Izba Karna
z dnia 20 września 2000 r.
IV KZ 76/00

Teza

Ani wniosek o stwierdzenie nieważności kwestionowanego postanowienia, ani też rozpatrywane zażalenie nie nawiązują do powodów uznanych przez ustawę za przyczynę nieważności orzeczeń jak też do kategorii orzeczeń sądowych, które takiej procedurze podlegają.

Artykuły przypisane do orzeczenia

Do tego artykulu posiadamy jeszcze 125 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.

Uzasadnienie

Problem w sprawie dotyczył zaliczenia na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania. W tej kwestii podjęto prawomocnie decyzję, iż na poczet kary roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 marca 1999 r. sygn. IX Ka 107/99 zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 1 października 1998 r. sygn. II K 1226/98 podlega zaliczeniu okres tymczasowego aresztowania od 1 do 3 czerwca 1998 r., nie zaś - jak to określono w cyt. wyroku - od 1 czerwca do 30 września 1998 r., przy czym za podstawę cyt. rozstrzygnięcia przyjęto art. 420 § 2 kpk, nie zaś 13 § 1 kkw odnoszący się do usuwania wątpliwości co do wykonania orzeczenia.

Podjęte w tym przedmiocie postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 kwietnia 2000 r. sygn. IV Kz[1] 129/00 zostało zakwestionowane przez skazanego Bogusława Rz. przy wykorzystaniu instytucji nieważności orzeczeń przewidzianej w art. 101 - 104 kpk.

Sąd Apelacyjny w K. postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2000 r. sygn. II AKo I. 18/00 wniosek o unieważnienie cyt. wyżej postanowienia pozostawił bez rozpoznania z tej racji, iż jest on niedopuszczalny z mocy ustawy na co skazany złożył zażalenie.

W zażaleniu tym wytknięto sądom orzekającym, iż rażąco naruszyły prawo, dokonując zmiany rozstrzygnięcia w zakresie zaliczenia tymczasowego aresztowania na poczet kary pozbawienia wolności zawartego w wyroku sądowym w drodze postanowienia i to wydanego w postępowaniu wykonawczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie kwalifikuje się do uwzględnienia.

Ani wniosek o stwierdzenie nieważności kwestionowanego postanowienia, ani też rozpatrywane zażalenie nie nawiązują do powodów uznanych przez ustawę za przyczynę nieważności orzeczeń jak też do kategorii orzeczeń sądowych, które takiej procedurze podlegają. Nie jest przeto Sąd Najwyższy zobowiązany do szerszego wyjaśnienia tych kwestii, wystarczy bowiem ograniczyć się do zaakceptowania stanowiska Sądu Apelacyjnego, iż postanowienia sądowe mające za przedmiot modyfikację prawomocnego wyroku w przedmiocie zaliczenia na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności tymczasowego aresztowania nie podlegają procedurze nieważności i to zarówno gdyby były podjęte na podstawie art. 14 § 1 kkw jak i na podstawie art. 420 § 2 kpk.

Tylko na marginesie powyższych uwag Sąd Najwyższy uznaje za słuszne podkreślenie, iż art. 420 § 2 kpk, a ten przepis przyjęty został za podstawę rozstrzygnięcia, stwarza prawną podstawę do korygowania wadliwych orzeczeń co do zaliczenia tymczasowego aresztowania zawartych w wyroku postanowieniami, a w takim bowiem procedowaniu sądów skarżący upatruje rażącego naruszenia prawa.

Szukaj: Filtry
Ładowanie ...
Gdzie jestem
Spis Treści
Powiązane dokumenty
Zakładki
Ostatnio otwarte
Stan prawny: 24.10.2014 | Grupa ArsLege.pl LexLege na Androida LexLege na Androida
CENNIK | POMOC | KONTAKT