wszystko
Akty prawne
Audioustawy
Kazusy
Materiały Edukacyjne
Newsy
Testy
Gotowe testy
Generuj własny test
Moje testy
Kup testy
.
X
Swoboda przepływu kapitału i płatności
Kategoria:
Europejskie Prawo Gospodarcze
»
notatki
Dodał:
Basia Kopsala
Dodany:
sty 13, 2011
, ostatnia zmiana:
sty 13, 2011
Polecam
Stanowi ona uzupełnienie postanowień TWE dotyczących przepływu towarów, osób i usług. Zgodnie z TWE swobodny przepływ kapitału należy do celów ...
Swoboda przepływu kapitału i płatności
Stanowi ona uzupełnienie postanowień TWE dotyczących przepływu towarów, osób i usług. Zgodnie z TWE swobodny przepływ kapitału należy do celów wspólnoty. Thompson 1978 – ETS dokonał rozróżnienia pojęcia towaru a środka płatniczego. Środki płatnicze nie mogą być zdaniem ETS uznawane za towary, jeśli znajdują się legalnie w obiegu. Casati 1981 – ETS orzekł iż swobodny przepływ kapitału wraz z innymi swobodami jest podstawą rozwoju UE, w praktyce zaś narzędziem realizacji pozostałych wolności. TEWG w art. 67 przewidywał stopniowe znoszenie ograniczeń w przepływie kapitału obywateli UE oraz dyskryminacyjnego traktowania ze względu na obywatelstwo, zamieszkanie czy też miejsce lokaty kapitału. Luisi i Carbone 1984 ETS dokonał wykładni pojęć przepływu kapitału i płatności. Przepływ kapitału jest więc operacją finansową mającą na celu lokatę lub inwestycję kapitału nie zaś wynagrodzenie za usługę. Za przepływ kapitału nie może być więc uznany materialny transfer środków wynikający ze zobowiązań zapłaty w ramach wymiany towarów czy usług. Płatność zaś to transfer obcej waluty będący świadczeniem wzajemnym w ramach umowy wiążącej strony. Ma ona więc charakter posiłkowy względem innego stosunku powstałego w trakcie realizacji innej ze swobód (przepływ towarów, świadczenie usług). W późniejszym orzeczeniu ETS stwierdził że organizowanie loterii i gier hazardowych należy zaliczyć do świadczenia usług a nie przepływu kapitału. Dyrektywa 86/566 zniosła ograniczenia w zaciąganiu długoterminowych, (co najmniej 5 lat) kredytów związanych z umowami handlowymi lub świadczeniem usług. Dyrektywa 88/361 zniosła pozostałe ograniczenia przepływu kapitału i płatności, uchylając wcześniejsze dyrektywy ze skutkiem od 1 lipca 1990. Tym samym obywatele UE uzyskali nieograniczony dostęp do rynków finansowych innych państw członkowskich. Dyrektywa ta ilustruje, jakie rodzaje transakcji powinny zostać objęte liberalizacją. (np. inwestycje bezpośrednie, zakup i sprzedaż nieruchomości, zakup papierów wartościowych) 31 grudnia 1992 roku wszelkie ograniczenia przepływu kapitału i płatności zniesione zostały na terenie całej UE (jedynie Grecja – w 1994). TWE EWG art. 56. zakazuje wprowadzania wszelkich ograniczeń przepływu między państwami członkowskimi, oraz między UE a państwami trzecimi. Wyjątki: - klauzule istniejące 31 grudnia 1993 w prawie krajowym lub wspólnotowym dotyczące inwestycji bezpośrednich - wynikające z działań harmonizacyjnych Rady UE, podjęte kwalifikowaną większością głosów, a jeśli miałyby stanowić krok wstecz w procesie liberalizacji – jednomyślnie przez radę UE. TWE w art. 58 upoważnia państwa członkowskie do stosowania odpowiednich przepisów prawa krajowego zapobiegających naruszeniom prawa podatkowego, oraz regulujących nadzór nad instytucjami finansowymi dla celów administracyjnych lub statystycznych. Członkowie UE mogą nakładać obowiązek rejestracji przepływu kapitału, ale dany przepływ nie może być uzależniony od zezwolenia administracyjnego. Ponadto państwa upoważnione są do podejmowania uzasadnionych środków mających na celu ochronę porządku lub bezpieczeństwa publicznego, powołanie się na tę okoliczność jest możliwe jedynie w sytuacji gdy zachowanie danej osoby stanowi faktyczne i bezpośrednie zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa. W szczególnych przypadkach gdy przepływ kapitału do lub z państw trzecich powoduje lub może powodować poważne trudności w funkcjonowaniu Unii Gospodarczej i Pieniężnej, Rada UE posiada upoważnienie do podejmowania wszelkich środków mających zapewnić bezpieczeństwo w tej dziedzinie. Państwa członkowskie mają również uprawnienie do stosowania środków ochronnych w przypadku wystąpienia trudności z bilansem płatniczym lub jego nagłym kryzysem. 4. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej Zakłada zniesienie przez państwa UE wszelkich ograniczeń w zakresie prowadzenie takiej działalności przez osoby fizyczne obywateli UE oraz osoby prawne. ETS orzekł że działalność gospodarcza polega na rzeczywistym prowadzeniu działalności o charakterze zarobkowym przez ustanowione w innym państwie członkowskim przedsiębiorstwo i przez nieokreślony czas. Co do zasady przedsiębiorcą jest osoba pracująca na własny rachunek i ryzyko, nie występuje więc tu element świadczenia pracy dla kogoś lub pod jego kierownictwem. ETS uznał że przepisy dotyczące swobody mają zastosowanie jeżeli przedsiębiorstwo działa w sposób ciągły w państwie członkowskim, przy czym ciągłość ta może się wyrażać, jako kryterium pomocnicze, utrzymywaniu określonej infrastruktury. Działalność jest ciągła nawet wówczas jeśli nie jest prowadzona za pośrednictwem oddziału lub agencji, a jedynie za pomocą biura w którym pracuje personel własny przedsiębiorstwa.
TWE wyróżnia dwie formy prowadzenia działalności gospodarczej: - Przedsiębiorstwo pierwotne – podmiot wspólnotowy przybywa do innego państwa członkowskiego i zakłada tam od podstaw przedsiębiorstwo. Również sytuację w której podmiot przenosi przedsiębiorstwo z jednego państwa UE do innego należy traktować jako formę pierwotną, podobnie gdy przedsiębiorstwo utworzone zgodnie z przepisami państwa przyjmującego zostaje przejęte przez podmiot pochodzący z innego państwa. - Przedsiębiorstwo wtórne – podmiot prowadzący działalności utrzymuje główne przedsiębiorstwo w państwie ojczystym, zaś w państwie przyjmującym zakłada oddział filię lub agencję. Agencja - jest podmiotem wyposażonym w osobowość prawną i działa na podstawie upoważnienia przedsiębiorstwa głównego. Oddział – nie posiada osobowości prawnej, jest zależny od przedsiębiorstwa głównego. Filia – jednostka posiadająca osobowość prawną ekonomicznie zależna od przedsiębiorstwa głównego. TWE w art. 43 stanowi iż państwo członkowskie nie może wprowadzać ograniczeń swobody prowadzenia działalności gospodarczej przez obywateli UE. Zakaz ten dotyczy również zakładania filii, agencji lub oddziałów. Swoboda obejmuje prawo do podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej na zasadach samozatrudnienia oraz prawo do zakładania i prowadzenia przedsiębiorstw. ETS orzekł że art. 43. jest bezpośrednio skuteczny jedynie w zakresie dyskryminacji ze względu na narodowość. Swoboda ta została również uregulowana w aktach prawa wtórnego. Z traktatu wynika iż katalog podmiotów uprawnionych do korzystania z tej swobody obejmuje zarówno osoby fizyczne jak i przedsiębiorstwa. Jeżeli osoba fizyczna, obywatel UE chce założyć przedsiębiorstwo pierwotne na terenie UE jedynym warunkiem realizacji swobody jest posiadanie obywatelstwa UE. Jeżeli osoba fizyczna chce założyć przedsiębiorstwo wtórne oprócz wymogu obywatelstwa osoba ta musi posiadać zamieszkanie na terenie UE. Przedsiębiorstwa – spółki lub firmy utworzone zgodnie z prawem państwa członka oraz posiadające siedzibę statutową lub zarząd albo główne przedsiębiorstwo na terytorium UE cieszą się uprawnieniami tożsamymi z przysługującymi osobom fizycznym. Podmiotami takimi są wszelkie podmioty prowadzące działalność gospodarczą celem osiągnięcia zysku, niezależnie od posiadania osobowości prawnej. Ze swobody nie mogą korzystać podmioty non-profit. Spółki podlegają prawu tego państwa na terenie którego znajduje się ich główne przedsiębiorstwo lub zarząd. Daily mail 1988 ETS orzekł że przepisy UE nie gwarantują spółce utworzonej zgodnie z prawem UE prawa do przeniesienia siedziby statutowej do iinego państwa członka UE z zachowaniem statusu przedsiębiorstwa utworzonego zgodnie z prawem pierwszego z państw. Obie grupy podmiotów posiadają dwojakie uprawnienia: - prawo podjęcia działalności w wybranym państwie - prawo do równego traktowania w zakresie prowadzenia działalności, na równi z krajowymi podmiotami gospodarczymi. ETG orzekł iż zakazane są wszelkie ograniczenia swobody niezależnie od tego czy mają one dyskryminacyjny charakter. Członkowie UE mają prawo ograniczania tej swobody, w orzeczeniu Kraus ETS orzekł jednak że normy krajowe mające na celu ograniczenia lub powstrzymanie realizacji swobody muszą spełniać określone warunki: - być niedyskryminujące - uzasadnione bezwzględnymi wymaganiami interesu ogólnego - odpowiednie do realizacji zamierzonego celu - nie wykraczające poza to co jest konieczne do jego osiągnięcia.
Pobierz
Ściągnij dokument
Zgłoś zastrzeżenia
Zgłoś dokument administratorowi
Prześlij e-mailem
Wyślij dokument pocztą e-mail
Komentarze:
Kliknij "Lubie to!" aby otrzymywać informacje o promocjach, rabatach, aktualnościach.
Grupa Arslege:
Copyright 2009-2012
ArsLege
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Pomoc
Reklama
Regulamin
Kontakt
Partnerzy
Zapytania ofertowe
b
Zalogować via Facebook?
Jesteś aktualnie zalogowany na Facebooku. Chciałbyś logować się automatycznie?
or
Rezygnuj
Pamiętaj mój wybór
