Na tej stronie używane są pliki COOKIES (ciasteczka).
Jeśli nie zgadzasz się, aby ciasteczka były zapisywane na Twoim urządzeniu, zmień ustawienia przeglądarki.
Polityka Cookies
»ZAMKNIJ«
Gotowe testy
Generuj własny test
Moje testy
Kup testy
.
Strona główna
Materiały edukacyjne
Prawo Administracyjne
notatki
Administracja rządowa centralna
X
Administracja rządowa centralna
Dodał:
Piotr Mierzwiński
Dodany:
gru 22, 2010
, ostatnia zmiana:
gru 22, 2010
Polecam
Struktura i charakterystyka administracji rządowej
PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ – pozycja prezydenta jest odmienna od charakterystycznej dla administracji centralnej, pomimo zaliczenia go do władzy wykonawczej przez Konstytucję. Prezydent jest głową państwa, ale nie wchodzi w skład struktury administracji. Przydzielone mu kompetencje można podzielić w pewne grupy funkcji: * funkcje reprezentanta państwa w stosunkach zewnętrznych; → w zakresie polityki zagranicznej współdziała z premierem i właściwym ministrem. * funkcje dot. ochrony zewnętrznego bezpieczeństwa państwa; * funkcje w dziedzinie wewnętrznego bezpieczeństwa państwa; → Rada Bezpieczeństwa Narodowego – organ doradczy w zakresie bezpieczeństwa wew. i zew., oraz aparat pomocniczy w postaci Biura Bezpieczeństwa Narodowego, kierowane przez sekretarza wyznaczonego przez prezydenta; * funkcje związane z Radą Ministrów (rządem) – kreacyjne, Rada Gabinetowa; * funkcja prawodawcza – inicjatywa ustawodawcza, uczestnictwo w procesie ustawodawczym, rozporządzenia wykonawcze, rozporządzenia z mocą ustawy, postanowienia w ramach ustawowych uprawnień; → akty urzędowe (nie tylko normatywne) – zatwierdzane przez premiera, z wyjątkiem prerogatyw; → funkcje związane z obsadą stanowisk – prezes RM, dokonywanie zmian ministrów, Szef Sztabu Generalnego WP, dowódców Sił Zbrojnych, Prezes i wiceprezes NSA, sędziowie SN, sędziowie na wniosek KRS, część KRRiTV, prezes TK, wniosek w sprawie powołania i odwołania prezesa NBP, część członków Rady Polityki Pieniężnej, powoływanie i odwoływanie członków Rady Bezpieczeństwa Narodowego oraz Szefa Kancelarii Prezydenta RP. * funkcje o charakterze typowo administracyjnym – np. nadawanie odznaczeń, obywatelstwa, tytułu naukowego profesora, ale mają one charakter prerogatyw, więc inaczej traktowane w sferze postępowania. RADA MINISTRÓW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ – Rada Ministrów ≠ rząd → różne rozumienia terminu rząd: * szerokie znaczenie – cały złożony mechanizm organizacyjno-funkcjonalny, obejmujący Radę Ministrów, Prezesa Rady Ministrów, ministrów, a także wojewodów czy pełnomocników rządu, stanowiący ośrodek politycznego rządzenia państwem; * wąskie znaczenie – to podstawa w/w mechanizmu, jaką stanowi Rada Ministrów. – RZĄD – to nie tylko zebrani na Radzie Ministrów ministrowie i Prezes RM, ale i nieobecni ministrowie, oraz inne podmioty, powiązane strukturalnie i funkcjonalnie z RM i premierem, tworząc mechanizm, którego głównym zadaniem jest rządzenie w szerokim, politycznym sensie; Skład i tryb powoływania Rady Ministrów ! oprócz konstytucji to ustawa decyduje o składzie RM, gdyż komitety spełniające funkcje naczelnych organów administracji państwowej, których przewodniczący mogą wchodzić w skład RM, tworzone są ustawą. Aktualnie są następujące komitety: Komitet Badań Naukowych, Komitet Integracji Europejskiej; Funkcje i kompetencje Rady Ministrów – art. 146 ust. 1 – określenie, że RM prowadzi politykę wewnętrzną i zewnętrzną; – art. 146 ust. 2 – ustanawia domniemanie kompetencyjne na rzecz RM w sprawach polityki państwa; podstawowy ośrodek rządzenia w sensie politycznym; – art. 146 ust. 3 – RM kieruje administracją rządową 1
organ naczelny o pozycji najwyższej i kierowniczej; – art. 146 ust. 4 – wymienia szereg zadań i kompetencji, które nie tworzą katalogu zamkniętego, ale w dużej mierze konkretyzują powyższe zadania. Są to: * zapewnia wykonanie ustaw oraz wydaje rozporządzenia, * chroni na podstawie ustaw interesy Skarbu Państwa, * uchwala projekt budżetu i kieruje jego wykonaniem oraz uchwala zamknięcie rachunków państwowych i sprawozdanie z wykonania budżetu, * utrzymuje stosunki i zawiera umowy z rządami innych państw oraz z organizacjami międzynarodowymi, * zapewnia bezpieczeństwo wewnętrzne państwa, sprawując ogólne kierownictwo w dziedzinie obronności kraju oraz określa corocznie liczbę obywateli powołanych do czynnej służby wojskowej, * określa organizację i tryb swojej pracy. → rozwinięcie zadania prowadzenia polityki wewnętrznej i zewnętrznej; * koordynowanie i kontrolowanie prac organów administracji rządowej → konkretyzacja zadania kontroli administracji rządowej i wpływu na administrację samorządową; wskazuje, że RM jest najwyższym w hierarchii ogniwem administracji rządowej → wyznaczony zakres administracji rządowej – wszystkie podmioty podległe RM, a pozostałe nie podlegające jej tworzą kategorię administracji państwowej, np. Państwowa Inspekcja Pracy, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, Rada do Spraw Uchodźców. – kompetencje w zakresie prawodawstwa → pośredni i bezpośredni udział w tworzeniu prawa * pośredni – inicjatywa ustawodawcza; * bezpośredni – wydaje rozporządzenia wykonawcze oraz akty wewnętrzne (uchwały RM). Organizacja i tryb działania Rady Ministrów – Ustawa o Radzie Ministrów wykracza poza obszar organizacyjno-techniczny; zawiera unormowania istotne z punktu widzenia całego rządu; stanowi, że organizację i tryb pracy RM ustala w swoim regulaminie; – Regulamin RM określa szczegółowy tryb działania RM, regulująca kwestie takie jak: * uczestnictwo w posiedzeniach RM, organizacja i przebieg obrad, sposoby podejmowania rozstrzygnięć, sposoby wnoszenia spraw pod obrady i kategorie dokumentów rządowych, zapis przebiegu posiedzeń i protokoły ustaleń powziętych przez RM itd. * do czasu noweli w/w ustawy w 2001 r. wiele z tych kwestii było uregulowane w ustawie; Ustawa o Radzie Ministrów: – w rozdziale I ustanowiona jest kolegialność działania RM (Rządu – w wąskim znaczeniu), ale zmodyfikowana o możliwość jej działalności nie tylko na posiedzeniach. Ustawa wprowadza definicję drogi obiegowej – czyli korespondencyjnego uzgodnienia stanowisk w celu rozstrzygania poszczególnych spraw → stąd droga obiegowa jest formą uzupełniającą; – na posiedzeniach rozpatrywane mają być zdania i kompetencje wynikające z Konstytucji i ustaw (zagadnienia o generalnym i ogólnym charakterze) → w trybie obiegowym – „poszczególne sprawy”, tzn. nie muszą być one bezpośrednio związane z w/w obszarem, ale dotyczyć np. rozstrzygnięcia konkretnych spraw, decyzji organizacyjnych, rozstrzygnięć technicznych czy proceduralnych; – prezes RM zwołuje posiedzenia, ustala ich porządek i im przewodniczy, oraz podpisuje rozstrzygnięcia RM (przedstawione mu i podpisane przez sekretarza RM), a w przypadku zwołania przez Prezydenta Rady Gabinetowej niezwłocznie powiadamia o tym członków RM; * prezes RM decyduje o wprowadzenie danej sprawy na drogę obiegową; – sekretarz RM – przygotowuje posiedzenia rządu i zajmuje się ich obsługą, a w szczególności: * przyjmowanie od wnioskodawców oraz przekazywanie członkom Rady Ministrów projektów dokumentów rządowych,
2
–
opracowywanie protokołu ustaleń przyjętych przez Radę Ministrów, przygotowanie dokumentów rozpatrywanych przez Radę Ministrów oraz przedkładanych do podpisu Prezesowi Rady Ministrów, * koordynowanie działalności legislacyjnej Rady Ministrów i Prezesa Rady Ministrów. posiedzenia z mocy prawa są niejawne, ale ustawa nakłada na RM obowiązek informowania opinii publicznej o przedmiocie posiedzenia i podjętych rozstrzygnięciach, chyba że premier zarządzi tajność obrad; * premier może (z własnej inicjatywy lub na wniosek członka rządu) zezwolić zaproszonym osobom na przysłuchiwanie się posiedzeniom w części lub całości oraz na udzielanie wyjaśnień; * *
Reprezentowanie Rady Ministrów oraz ustanawianie pełnomocników rządu art. 9 ustawy o RM – ust 1 i 2 – przez członka rządu upoważnionego przez RM dla spraw rozpatrywanych przed Sejmem z inicjatywy RM, a w przypadku wszystkich innych spraw, premier w wyjątkowych sytuacjach może upoważnić do takiego występowania przed Sejmem; * minister po porozumieniu z premierem składa wszelkie oświadczenia w imieniu rządu; – ust. 3 pkt. 1 – premier na wniosek ministra może upoważnić sekretarza stanu, podsekretarza stanu, pełnomocnika rządu lub kierownika urzędu centralnego – dotyczy też posiedzeń plenarnych dla prezentowania stanowiska rządu, ale bez możliwości składania oświadczeń w imieniu rządu. – ust. 3 pkt. 2 – premier na wniosek ministra może upoważnić każdą inną osobę (od kierownika po członka korpusu służby cywilnej) czynną w danym dziale administracji rządowej (centralnej i terenowej), ale tylko poza posiedzeniami plenarnymi; – ust. 4 – w/w zasady dot. też sytuacji reprezentowania przed innymi organami państwowymi, w szczególności przez Senatem czy TK; art. 10 ustawy o RM – ust. 1 – pełnomocnika rządu ustanawia RM tam gdzie nie jest celowe przekazanie spraw członkom RM – tzn. jest to swoista agenda RM dot. spraw związanych z polityką rządu, ale mających charakter doraźny, przejściowy lub niestały; – ust. 2 – może nim być sekretarz stanu , podsekretarz stanu , wyjątkowo (uzasadniane zasięgiem terytorialnym) wojewoda. PYTANIE CZY MOZE BYĆ TEŻ INNA OSOBA? – ust. 3 – personalną obsadą (i odwołaniem) zajmuje się premier; – ust. 4 – określenie formy (zarządzenie RM) i zakresu koniecznych spraw do uregulowania w zarządzeniu o utworzeniu takiego stanowiska (zakres upoważnień, sposób nadzoru, sposób zapewnienia obsługi merytorycznej, organizacyjnej, prawnej, technicznej, biurowej) – pełnomocnik może działać w ramach struktury ministerstwa lub innego urzędu administracyjnego (np. w kancelarii premiera), lub być poza nią; – do tej pory utworzono min. następujących pełnomocników (stan na dzień 17.12.2004r.) : * Pełnomocnik Rządu do Spraw Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn (kancelaria premiera); * Pełnomocnik Rządu do Spraw Zwalczania Nieprawidłowości Finansowych na Szkodę Rzeczypospolitej Polskiej lub Unii Europejskiej (ministerstwo finansów); * Pełnomocnik Rządu do Spraw Narodowego Planu Rozwoju na lata 2007-2013 (ministerstwo gospodarki i pracy); * Pełnomocnik Rządu do Spraw Budowy Dróg Krajowych i Autostrad (ministerstwo infrastruktury); * Pełnomocnik Rządu do Spraw Rządowego Programu Rozwoju Zintegrowanego Systemu Informacji o Nieruchomościach (ministerstwo infrastruktury); Organy pomocnicze Rady Ministrów i Prezesa Rady Ministrów → rola – inicjatorska, wnioskodawcza, projektodawcza lub opiniująca, w celu zapewniania warunków uzgadniania stanowisk i efektywnego funkcjonowania rzadu; → nie są to organy państwowe w ścisłym znaczeniu; nie posiadają samoistnych, własnych zadań i kompetencji, niezależnych od Rady Ministrów i dających prawo stosowania 3
władztwa państwowego; → podstawa prawna – rozdział 3 ustawy o RM → określenie organy wewnętrzne RM – nieprecyzyjne, bo w ich skład mogą wchodzić nie tylko członkowie RM oraz dlatego, że mogą być ustanawiane jako organy pomocnicze premiera;
–
–
–
–
–
–
art. 12 – premier (z własnej inicjatywy lub na wniosek członka RM) tworzy organy pomocnicze w drodze zarządzenia (określając ich nazwę, skład, zakres i tryb działania). Przykładowo mogą to być: * stały komitet lub komitety Rady Ministrów – cel → przygotowywanie, inicjowanie i uzgadnianie rozstrzygnięć albo stanowisk RM bądź premiera w sprawach należących do zadań i kompetencji tych organów (np. Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów, Komitet Spraw Obronnych Rady Ministrów), * komitety do rozpatrywania określonych kategorii spraw lub określonej sprawy (komitety doraźne, przejściowe), * rady i zespoły opiniodawcze lub doradcze w sprawach należących do kompetencji Rady Ministrów lub Prezesa Rady Ministrów. art. 12a – komisje kodyfikacyjne – tworzone w drodze rozporządzenia przez RM (określa nazwę, przedmiot i tryb działania, skład) w celu przygotowywania projektów kodyfikacji. Nakaz uwzględnienia dorobku nauki i doświadczenia praktyki; art. 13 – komisje wspólne – RM powołuje je, po uzgodnieniu z zainteresowaną instytucją lub środowiskiem społecznym, w drodze rozporządzenia (określa nazwę, przedmiot i tryb działania, skład), w celu wypracowywania wspólnego stanowiska w sprawach ważnych dla polityki rządu oraz interesów reprezentowanej w komisji instytucji lub środowiska. * np. Komisja Wspólna Rządu i Samorządu Terytorialnego; art. 15 – sposób finansowania organów z art. 12-13 określa RM w drodze rozporządzenia, a premier w celu ich finansowania może w drodze rozporządzenia dokonywać przeniesienia planowanych dochodów i wydatków budżetowych między częściami budżetu państwa. art. 14 – Rada Legislacyjna (RL) * organ przy premierze, który powołuje i odwołuje jego członków; * organ opiniodawczo-doradczy w zakresie projektów rządowych ustaw oraz projektów aktów wykonawczych do ustaw; * członków jest do 20, muszą wyróżniać się wiedzą i dorobkiem prawniczym; * premier w drodze rozporządzenia określa szczegółowe zadania i tryb działania RL (rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z 23 lutego 1998 r. w sprawie zadań Rady Legislacyjnej oraz szczegółowych zasad i trybu jej funkcjonowania); * premier po zasięgnięciu opinii RL ustala w drodze rozporządzenia: → zasady techniki prawodawczej → określając w szczególności: elementy metodyki przygotowania i sposób redagowania projektów ustaw i rozporządzeń oraz innych aktów normatywnych, a także warunki, jakim powinny odpowiadać uzasadnienia projektów aktów prawnych normatywnych, reguły przeprowadzania zmian w aktach normatywnych, w celu spójności i kompletności systemu prawa, oraz przejrzystości aktu; → zasady rejestrowania normatywnych aktów prawnych wydawanych przez organy administracji rządowej oraz zasady ogłaszania tych aktów, chyba że zostały uregulowane w przepisach odrębnych → określając w szczególności: wskazanie aktów normatywnych podlegających rejestracji oraz organ prowadzący rejestr i sposób jego prowadzenia; art. 14a – i – Rządowe Centrum Legislacji (RCL) * państwowa jednostka organizacyjna podległa premierowi; * prezes i wiceprezesi (na wniosek prezesa) powoływani i odwoływani przez premiera; * kierownictwo sprawuje prezes przy pomocy wiceprezesów i dyrektorów komórek organizacyjnych;
4
–
statut nadaje premier, a regulamin prezes; zadania to koordynacja działalności legislacyjnej premiera i innych organów administracji rządowej oraz obsługa prawna RM, w tym w szczególności: → opracowuje stanowiska prawno-legislacyjne do rządowych projektów aktów prawnych i koordynuje przebieg uzgodnień rządowych projektów aktów prawnych, → opracowuje pod względem legislacyjnym rządowe projekty aktów prawnych skierowane do rozpatrzenia przez RM oraz opracowuje rządowe projekty aktów prawnych w zakresie ustalonym przez premiera, → redaguje Dz. U RP oraz Dz. Urz. RP „Monitor Polski", → współdziała z Komitetem Integracji Europejskiej w sprawie harmonizacji prawa polskiego z wymogami prawa Wspólnot Europejskich, → współdziała z RL w zakresie opiniowania rządowych projektów aktów normatywnych pod względem ich zgodności z Konstytucją RP oraz spójności z systemem prawa, → kontroluje wydawanie przez organy administracji rządowej przepisów wykonawczych do ustaw. art. 14j – o – Rządowe Centrum Studiów Strategicznych (RCSS) * państwowa jednostka organizacyjna podległa premierowi; * prezes i wiceprezesi (na wniosek prezesa) powoływani i odwoływani przez premiera; * kierownictwo sprawuje prezes przy pomocy wiceprezesów i dyrektorów komórek organizacyjnych; * statut nadaje premier, a regulamin prezes; * rola ośrodka analityczno-koncepcyjnego prowadzącego prace służące premierowi do programowania strategicznego i prognozowania rozwoju gospodarczego i społecznego. Zadania to min: → przygotowywanie prognoz oraz długookresowych strategicznych programów rozwoju gospodarczego i społecznego, a także koncepcji i programów polityki zagospodarowania przestrzennego kraju oraz strategii rozwoju regionalnego państwa, → opracowywanie ocen międzynarodowych uwarunkowań sytuacji kraju i długofalowych koncepcji polityki zagranicznej, jak również opracowywanie ocen funkcjonalności struktur państwa i sprawności ich działania, → analiza zgodności przebiegu realizacji programów krótko- i średniookresowych ze strategicznymi programami długookresowymi oraz przebiegu realizacji programów wojewódzkich z narodową strategią rozwoju regionalnego, → sporządzanie ocen skutków społeczno-gospodarczych projektowanych regulacji, → przygotowywanie innych analiz, prognoz, koncepcji, programów i ocen zleconych przez premiera; * są plany aby przekształcić RCSS w Narodowe Centrum Studiów Strategicznych. * *
PREZES RADY MINISTR Ó W I WICEPREZESI RADY MINISTR Ó W ORAZ KANCELARIA PREZESA RADY MINISTR ÓW Prezes Rady Ministrów – 2 FUNKCJE PREMIERA: przewodniczący RM oraz samodzielny organ administracji państwowej → szczególnie mocno zarysowane w ustawie o RM; nie jest to podział zadań i kompetencji, ale opis pozycji premiera, zadania należące do tych funkcji wzajemnie się przenikają; – jako przewodniczący RM ma kierownicze kompetencje tak organizatorskie jak i merytoryczne, tj. ma zapewniać wykonanie polityki RM i określa sposoby jej wykonania; koordynuje działania ministrów; w wykonaniu polityki rządu może wydawać podległym sobie urzędom centralnym wiążące wytyczne i polecenia (nie mogą dot. decyzji administracyjnych art. 33b ustawy o działach), rozstrzyga o kształcie i składzie rządu, ustala (w drodze rozporządzenia) szczegółowy zakres działania ministra i określa, które ministerstwo lub urząd będzie go obsługiwać (ustawa o rządzie) → jest ośrodkiem, wokół którego kształtuje się administracja rządowa; – ma szereg kierowniczych kompetencji dotyczący administracji rządowej (centralnej i 5
–
terenowej); zadania i kompetencje premiera można pogrupować następująco: * funkcja prawodawcza – to przede wszystkim: wydawanie rozporządzeń wykonawczych; zarządzeń, jako aktów wewnętrznych (w tym regulujące organizacje i funkcjonowanie rządu i jego członków); kierowanie procesem legislacyjnym rządu i nadzorowania jego przebiegu; wydaje Dz. U RP (możliwości kontrolne z formalnoprawnego punktu widzenia); * funkcja personalna – kreacja rządu; powoływanie i odwoływanie szeregu kierowniczych stanowisk (część na wniosek powoływanych przez siebie osób) głównie w administracji centralnej, ale i terenowej na szczeblu województwa; możliwość wnioskowania dot. obsady niektórych stanowisk; jest zwierzchnikiem służbowym administracji rządowej (centralnej i terenowej), oraz korpusu służby cywilnej; * nadzór nad licznymi urzędami centralnymi sytuowanymi po poza strukturami działów administracji (patrz ustawa o działach), są to min. GUS, Komisja Papierów Wartościowych i Giełd, ABW, AW, Służba Cywilna – zakres nadzoru określony w ustawach szczególnych; wiążące wytyczne i polecenia do tych organów; * funkcje kierownicze i nadzorcze w stosunku do terenowych organów administracji rządowej oraz nadzorcze w stosunku do samorządu; * cały kompleks pojedynczych kompetencji, które tworzą dość szeroki wachlarz możliwości, np. współdziałanie z NIK, udział w ustalaniu struktury organizacyjnej PAN czy kompetencje w zakresie orzekania administracyjnego.
Wiceprezes Rady Ministr ów – pomaga i zastępuje premiera, który wnioskuje o jego powołanie (nie musi zostać powołany, wtedy zastępuje premiera jeden z wyznaczonych ministrów); – nie jest to samodzielny organ administracji państwowej – nie ma własnych kompetencji, a jedynie pomaga i zastępuje premiera; – dotyczą go ograniczenia i status prawny taki jak ministra; Kancelaria Prezesa Rady Ministr ó w – do reformy w 1996 r. istniał Urząd RM (URM), który poza zadaniami jednostki pomocniczej dla RM, występował tez jako podmiot samodzielnych funkcji (min. funkcji kontrolnych wobec aparatu administracji rządowej w terenie, zadań w dziedzinie stosunków państwokościół, zadań w zakresie sterowania procesem integracji z Unią Europejską itd) → reforma utworzyła Kancelarię Prezesa RM, a pozostałe funkcje przekazała innym podmiotom. – KPRM obsługuje RM, premiera, wicepremierów, Kolegium do Spraw Służb Specjalnych, RL oraz na polecenie premiera pełnomocnika rządu i inne organy wskazane w art. 12-13 ustawy o rządzie; – zadania KPRM (z upoważnienia premiera) to obsługa merytoryczna, organizacyjnotechniczna i biurowa w/w organów, a w szczególności: * kontrolę realizacji zadań wskazanych przez Radę Ministrów i Prezesa Rady Ministrów oraz przedstawianie wniosków z przeprowadzonych kontroli i przedkładanie propozycji doskonalenia metod kontroli (szczegółowa regulacja w rozporządzenie RM); * koordynację działalności kontrolnej premiera wobec organów administracji rządowej; * koordynację realizacji polityki kadrowej w administracji rządowej w zakresie określonym w odrębnych przepisach; * obsługę spraw kadrowych osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe w administracji rządowej; * koordynację współdziałania RM i premiera z Sejmem, Prezydentem i innymi organami państwowymi; * zadania z zakresu obronności i bezpieczeństwa państwa określone w odrębnych przepisach; * wydawanie Dz. U. RP i Dz. Urz. RP „Monitor Polski"; * obsługę informacyjną oraz prasową RM, premiera oraz wewnętrznych organów
6
– –
pomocniczych i opiniodawczo-doradczych RM. KPRM kieruje Szef KPRM, powoływany i odwoływany przez premiera, który też powołuje i odwołuje sekretarzy i podsekretarzy stanu; premier nadaje statut kancelarii (szczegółowe zadania i organizację oraz jednostki organizacyjne nadzorowane przez Szefa Kancelarii).
MINISTER I MINISTERSTWO Pozycja prawna ministra ART. 149 UST. 1 KONSTYTUCJI – MINISTER
MINISTRÓW:
POWOŁANY JEST DO KIEROWANIA OKREŚLONYM DZIAŁEM
ADMINISTRACJI RODZAJE
RZĄDOWEJ ALBO DO WYPEŁNIANIA ZADAŃ WYZNACZONYCH PRZEZ
PREZESA RADY MINISTRÓW → 2
MINISTER RESORTOWY/DZIAŁOWY * odejście od używania pojęcia resort, w celu ukazania nowych zasad tworzenia i funkcjonowania stanowisk ministrów, a nie dla uzyskania skutku merytorycznego, więc zmiana nomenklatury ma wymiar symboliczny; * kiedyś resort był definiowany szeroko i wąsko: → szeroka definicja → resort to wyodrębniony pod względem organizacyjnym dział (gałąź) administracji państwowej, grupujący sprawy jednorodne lub pokrewne, kierowany przez jeden organ centralny. → wąska definicja → resort to wyodrębniony organizacyjnie dział administracji grupujący sprawy jednorodne lub pokrewne, kierowany ze szczebla centralnego przez organ naczelny, tj. ministra lub przewodniczącego komitetu będącego naczelnym organem administracji państwowej. * wyodrębnienie – natura organizacyjna, więc resort miał dwie kategorie – przedmiotową/rzeczową oraz organizacyjną/strukturalną; * struktura mogła być różna – konieczny składnik minister i jego urząd (ministerstwo), ale mogły to też być: organy administracji państwowej, np. urzędy centralne, organy terenowe, zakłady administracyjne, np. szpitale, wyższe uczelnie, urzędy administracyjne, organy doradcze, opiniodawcze i konsultatywne, przedsiębiorstwa państwowe i inne jednostki organizacyjne * brak zobiektywizowanych kryteriów wyodrębnienia, bo kryterium jednorodności/podobieństwa było ogólne i płynne, więc podczas tworzenia działów ważną rolę odgrywały inne czynniki (praktyczne, gospodarcze, organizacyjne, społeczne, techniczne itd.). Tak powstałe działy były przypisywane konkretnym ministrom w drodze ustaw. Obecnie odmienne rozwiązania: * ani Konstytucja ani ustawy nie przewidują ustawowej drogi tworzenia urzędu ministra, a Konstytucja przewiduje jedynie, że zakres działania ministra I wskazują ustawy ustawa o działach – dział to też kategoria podmiotowa, tj → dział to wyznaczony ustawowo (poprzez m.in. nazwę i ustalenie składników przedmiotowych) krąg spraw z zakresu administracji rządowej, poddany kierownictwu ministra, jak również określone przez ustawę organy i inne podmioty szczebla centralnego, działające w dziedzinach spraw objętych działem, które podporządkowane są temu ministrowi lub poddane jego nadzorowi; * działy tworzą względnie stałą siatkę podziałową sfery administracji rządowej, a na tym gruncie premier poprzez łączenie działów i przydzielanie ich konkretnym osobom tworzy układ organizacyjno-funkcjonalny odpowiadający polityce rządu; → ustawa o działach daje swobodę w łączeniu działów z kilkoma wyjątkami: budżet, finanse publiczne oraz instytucje finansowe skupione pod jednym ministrem; obrona narodowa – musi mieć tylko swojego ministra; w praktyce też działy sprawiedliwość i sprawy zagraniczne mają tylko swoich ministrów; –
7
rozporządzenie atrybucyjne – rozporządzenie, w którym na podstawie kompetencji przydzielonej w ustawie o RM, premier określa szczegółowy zakres działania ministra niezwłocznie po powołaniu RM lub ministra; → wskazanie działu/ów oraz ministerstwo lub inny urząd administracji, mający obsługiwać danego ministra, oraz podległe mu organy, urzędy, jednostki organizacyjne; minister (w drodze obwieszczenia w MP) ustala jednostki mu podległe, lub przez niego nadzorowane; → ustala zakres uprawnień ministra jako dysponenta wyodrębnionej lub wyodrębnionych części budżetu państwa, z uwzględnieniem przepisów odrębnych; Pytanie czy na tle przepisu konstytucyjnego, że zakres działania ministra określają ustawy w/w tryb jest zgodny z Konstytucją → tak, gdyż w ustawie określone są kompetencje i zadania ministra, a w rozporządzeniu premiera znajduje się „szczegółowe” ustalenie spraw, którymi zajmować się ma minister (które w istocie i tak przyjmuje formę wskazania działu i w/w spraw). * art. 4 ust. 1 ustawy o działach – takiego ministra określa się mianem „minister właściwy do spraw”: → wyrażenie odejścia od zasady ustawowego kreowania urzędów ministrów; → odzwierciedla tryb powierzania ministrom kierowania działami spraw → uelastycznia kształtowanie składu rządu. * art. 33 ust. 2 ustawy o RM – spersonifikowanie urzędu i stanowiska ministra poprzez uchylenie z mocy prawa rozporządzenia atrybucyjnego z chwilą powołania nowej RM lub nowego ministra; – „MINISTER BEZ TEKI” * premier przekazuje część swoich kompetencji, ale tryb ich powoływania jest taki sam, z tym, że określenie zakresu szczegółowego spraw, którymi się zajmują jest dużo pełniejsze, gdyż ich zadania premier wyodrębnia ze swoich zadań, a oni wykonują je w imieniu premiera; – przepisy akcentują tą funkcję ministra jaką jest członkostwo w RM → uczestnictwo w ustalaniu polityki państwa związana z odpowiedzialnością, obowiązek inicjowania i opracowywania polityki rządu w zakresie powierzonych zadań, przedkładania inicjatyw i odpowiednich projektów aktów normatywnych na posiedzenia Rady Ministrów (art. 7 ust. 1-2 ustawy); ustawa o RM – podstawowym zadaniem ministra jest realizacja polityki rządu, a w tym celu może on min: * współdziałać z członkami RM, * nadzorować działalność terenowych organów administracji rządowej, * współdziałać z samorządem terytorialnym, organizacjami społecznymi i przedstawicielstwami środowisk zawodowych i twórczych, * występować do premiera o powołanie zespołów międzyresortowych do wykonywania zadań wykraczających poza zakres jego działania, * po zawiadomieniu premiera powoływać rady i zespoły jako organy pomocnicze w sprawach należących do zakresu jego działania. – ustawa o RM podkreśla obowiązek ministra identyfikowania się z działaniami i rozstrzygnięciami rządu, stanowiąc, że minister reprezentuje stanowisko zgodne z ustaleniami RM → stanowi to pewne domniemanie i nakaz; – art. 34a– minister w celu realizowania polityki rządu może wydawać wiążące wytyczne i polecenia podległym mu lub nadzorowanym centralnym organom administracji rządowej, innym organom i urzędom lub jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej (nie dotyczy zespolonej administracji rządowej, chyba że przepisy tak stanowią) – regulacje ustawowe dot. ministrów dotyczą obu rodzajów ministrów, jednak ministrowie działowi mają rolę samodzielnego organu administracji, tzn. działają we własnym imieniu;
* 8
–
–
– –
– –
minister kieruje i nadzoruje działalność podporządkowanych organów, urzędów i jednostek organizacyjnych i w tym zakresie m.in.: * tworzy i likwiduje jednostki organizacyjne, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, * powołuje i odwołuje kierowników jednostek organizacyjnych, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, * organizuje kontrolę sprawności działania, efektywności gospodarowania oraz przestrzegania prawa przez jednostki organizacyjne. nadzoruje i kontroluje organy i jednostki, w stosunku do których uzyskał takie uprawnienia w ustawie, z czym wiążą się konkretne obowiązki (art. 35): * przedstawia sprawy dot. tego urzędu na posiedzeniu RM; * składa premierowi wniosek o nadanie urzędowi centralnemu statutu, * składa premierowi wnioski o powołanie i odwołanie kierownika urzędu centralnego, * powołuje zastępców kierownika urzędu centralnego, * organizuje kontrolę sprawności działania, efektywności gospodarowania oraz przestrzegania prawa przez urząd centralny. → te kompetencje wyznaczają standard treści nadzoru nad organami centralnymi, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej (a z reguły nie stanowią); są uzupełniane przez kompetencje wydawania wytycznych i poleceń; kompetencje prawodawcze tylko ministra działowego – rozporządzenia wykonawcze; wydawanie zarządzeń; * RM na wniosek premiera może uchylić rozporządzenie lub zarządzenie; powoływany i odwoływany w trybie konstytucyjnej procedury; może też złożyć rezygnację; w razie nieobsadzenia stanowiska lub czasowej niezdolności do wykonywania obowiązków zastępuje go premier lub wskazany przez premiera członek RM.
Sekretarze i podsekretarze stanu oraz ministerstwo – Minister wykonuje swoje zadania i kompetencje przy pomocy sekretarzy i podsekretarzy stanu oraz poprzez aparat pracy, jakim jest ministerstwo. – Sekretarza stanu i podsekretarzy stanu powołuje premier na wniosek właściwego ministra, a odwołuje też bez wniosku; * zakres czynności ustala właściwy minister, zawiadamiając o tym premiera → bezpośredni, polityczny pomocnik i zastępca w ustalonym zakresie; * różnica pomiędzy nimi jedynie w hierarchii i prestiżu; * stanowisko polityczne → w razie dymisji RM dymisje składają też sekretarze i podsekretarze, a dysmisje te rozstrzyga premier w ciągu 3 miesięcy od powołania RM; – Ministerstwo – aparat pracy ministra → prócz roli techniczno-organizacyjnej, twórcza (przygotowywanie koncepcji rozstrzygnięć, projektów, występowanie z wnioskami i propozycjami działań, inicjowaniu przedsięwzięć w określonych dziedzinach spraw, świadczeniu fachowego doradztwa itd.) * minister może scedować realizację niektórych swoich kompetencji na komórki organizacyjne i pracowników, wykonują je w imieniu ministra; * ministerstwa tworzy, znosi i przekształca RM w drodze rozporządzenia; * strukturę organizacyjną wyznacza ustawa o RM: → departamenty – realizacji merytorycznych zadań ministerstwa, → biura – obsługa ministerstwa, → sekretariaty – obsługa ministra oraz komitetów, rad i zespołów, → wydziały – komórki organizacyjne, tworzone w ramach departamentów oraz biur. → zawsze tworzy się gabinet polityczny ministra oraz komórki organizacyjne, biura, wydziały lub wyodrębnione stanowiska do spraw: prawnych, informacji,
9
–
budżetu i finansów, kadr, szkolenia i organizacji, integracji europejskiej i współpracy z zagranicą, informatyki, zamówień publicznych, administracyjnogospodarczych, obronnych, kontroli, skarg i wniosków. → dyrektor generalny – sprawuje bezpośredni nadzór nad departamentami, biurem i sekretariatami, a także komórkami organizacyjnymi; zapewnia również prawidłowe wykonywanie zadań określonych przez ministra, sekretarza stanu i podsekretarza stanu. Prawa i obowiązki sprecyzowane w ustawie o Służbie Cywilnej; * statut ministerstwa nadaje premier, regulamin ministerstwa nadaje minister, regulaminy komórek organizacyjnych nadaje dyrektor generalny; * mogą być też różnego rodzaju organy pomocnicze i doradcze, np. RM może powołać przy ministrze komitet doradczy i określić jego zadania; inne organy opiniodawcze tworzone w drodze ustaw, np. Państwowa Rada Ochrony Przyrody i Państwowa Rada Ochrony Środowiska, Krajowa Rada Transplantacyjna, Rada Pomocy Społecznej. → też o charakterze doraźnym; → może powołać sam (po zawiadomieniu premiera) organy pomocnicze w zakresie swego działania, określając ich nazwę, skład, zakres i tryb działania. mogą istnieć też inne stanowiska ministerialne np. stanowisko ministra stanu w Kancelarii Prezydenta (obecnie nie istnieje) czy minister nadzwyczajny i pełnomocny (przedstawiciel dyplomatyczny jednego państwa w innym państwie) → nie wchodzą w skład RM.
KOMITETY O SWOISTEJ POZYCJI PRAWNEJ W SYSTEMIE ADMINISTRACJI CENTRALNEJ – kiedyś – komitety i komisje o randze naczelnych organów, których przewodniczący wchodzili w skład RM, np. Komitet Budownictwa, Urbanistyki i Architektury (1960-1964), Komitet Drobnej Wytwórczości (1958-1972), Komitet Nauki i Techniki (1963-1973), Komitet Pracy i Płac (1960-1972); – obecnie – Konstytucja wspomina jedynie o przewodniczących wspomnianych w ustawach komitetów, odnosząc do nich przepisy o ministrach działowych i stanowiąc, że wchodzą w skład RM;
–
–
Komitet Badań Naukowych – od 1991 r.; organ administracji do spraw polityki naukowej i naukowo-technicznej. * tryb powoływania i odwoływania jak ministra; * jest jednocześnie ministrem właściwym do spraw nauki (art. 18 ustawy o działach); * wymagania do członków: posiadanie tytułu naukowego doktora habilitowanego lub zatrudnione w jednostkach naukowych lub jednostkach badawczorozwojowych. * aparat pomocniczy – Urząd Komitetu podległy przewodniczącemu; * sekretarz Komitetu – pomocnik przewodniczącego, powoływany i odwoływany na wniosek przewodniczącego przez premiera; Komitet Integracji Europejskiej – od 1996 r.; naczelny organ administracji rządowej do spraw programowania i koordynowania polityki w sprawach związanych z integracją Polski z Unią Europejską oraz programowania i koordynowania działań administracji państwowej w zakresie otrzymywanej pomocy zagranicznej; * skład: przewodniczący, sekretarz oraz członkowie; * przewodniczący – tryb powoływania i odwoływania jak ministra; może nim być premier; * Sekretarz Komitetu – pomocnik przewodniczącego, powoływany i odwoływany na wniosek przewodniczącego przez premiera (gdy p=premier – musi zasięgnąć opinii ministrów-członków Komitetu); * członkami Komitetu są ministrowie: właściwi do spraw zagranicznych, spraw wewnętrznych, administracji, gospodarki, finansów, środowiska, pracy i zabezpieczenia
10
* * *
społecznego, rolnictwa oraz sprawiedliwości; inni członkowie – wymagania – doświadczenie; w posiedzeniach może uczestniczyć prezes NBP i prezes RCSS; urząd Komitetu – aparat pracy kierowany przez przewodniczącego, albo sekretarza (gdy p=premier); → oba w/w Komitety są organami kolegialnym, ale ich przewodniczący mają określone kompetencje jako organ jednoosobowy (np. rozporządzenia wykonawcze).
–
KRRiTV * zadania: ochrona wolności słowa, prawa do informacji i interesu publicznego radiofonii i tv, ochrona samodzielności nadawców oraz otwartego i pluralistycznego charakteru radiofonii i telewizji → w tym celu może w szczególności: → projektować w porozumieniu z premierem kierunków polityki państwa w dziedzinie RiTV, → powoływanie składu rad nadzorczych w spółkach publicznej radiofonii i telewizji, → udzielanie i cofanie koncesji na rozpowszechnianie programów przez nadawców prywatnych i sprawowanie kontroli nad działalnością tych nadawców, → określanie, w granicach upoważnień ustawowych, warunków prowadzenia działalności przez nadawców oraz określanie opłat abonamentowych. * ma prawo wydawać rozporządzenia powszechnie obowiązujące na podstawie upoważnienia ustawowego; * skład: 9 osób, w tym Sejm – 4, Senat – 2, Prezydent – 3. Wymagania – wiedza i doświadczenie w zakresie; * kadencja – 6 lat, co 2 lata wymiana 1/3; * odwołanie członka TYLKO przez organ, który go powołał TYLKO w następujących przypadkach: zrzeczenie się funkcji, choroba trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji, skazanie prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej, naruszenie przepisów ustawy stwierdzonego orzeczeniem Trybunału Stanu. * przewodniczący – wybierany przez członków, odwoływane przez nich większością 2/3; * niezależna od rządu; * przedstawia coroczną informacje o swej działalności oraz o podstawowych problemach RiTV premierowi; * relacje z Sejmem, Senatem, Prezydentem → do końca marca sprawozdanie roczne do Sejmu i Senatu i informacja o problemach RiTV → brak przyjęcie/odrzucenie (działania nadzorcze) – wygasa kadencja całej rady, jełsi potwierdzi to prezydent; * poza systemem aparatu administracyjnego, ale funkcjonalnie powiązana, bo włączona w działalność wykonawczą i administracyjną → pozycja zbliżona do naczelnego organu administracji państwowej, ale niezależnego od rządu → administracja państwowa, nie rządowa; występują też organy kolegialne o charakterze doradczym i opiniodawczym na szczeblu centralnym * najczęściej w formie rad, czasem komisje czy komitety; * przeważnie przy RM lub premierze, ale też przy organach centralnych; * są to m.in. Państwowa Rada Ochrony Przyrody, Państwowa Rada Geodezyjna i Kartograficzna, Rada Statystyki, Naczelna Rada Zatrudnienia. Kolegium do Spraw Służb Specjalnych – przy RM; podstawa prawna – ustawa o ABW i AW; * organ opiniodawczo-doradczy w sprawach programowania, nadzorowania i koordynowania działań obu agencji i Wojskowych Służb Informacyjnych oraz działań Policji, Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu, Inspekcji Celnej, organów celnych, urzędów skarbowych, izb skarbowych, organów kontroli skarbowej, organów informacji finansowej oraz służb rozpoznania Sił
11
–
–
*
*
Zbrojnych RP podejmowanych dla ochrony bezpieczeństwa państwa. skład: premier jako przewodniczący; członkowie: minister właściwy do spraw wewnętrznych, minister właściwy do spraw obrony narodowej, minister właściwy do spraw zagranicznych, minister właściwy do spraw finansów publicznych, Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego, sekretarz Kolegium. w posiedzeniach uczestniczą także: → Szef ABW, → Szef AW, → Szef Wojskowych Służb Informacyjnych, → Przewodniczący Sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych. → delegowany przez prezydenta przedstawiciel; → zaproszeni przez premiera przewodniczący właściwych komisji sejmowych, przedstawiciele organów państwowych oraz inne osoby, których uczestnictwo jest niezbędne ze względu na tematykę obrad.
CENTRALNE ORGANY ADMINISTRACJI (TZW. URZĘDY CENTRALNE) URZĘDY CENTRALNE stanowią pewną zbiorczą, konwencjonalnie nazywaną kategorię, obejmującą liczną grupę organów mających różne nazwy, różnoraką strukturę organizacyjną oraz funkcje i usytuowanie w systemie administracji centralnej; walor organu administracji w znaczeniu ścisłym związany jest z kierownikiem urzędu, urząd zaś traktowany jest jako aparat pracy (aparat pomocniczy); – wspólna cecha → samodzielne organy administracji, wyposażone we własne, prawem przypisane kompetencje, znajdujące się w hierarchii szczebel niżej w stosunku do organów rządowych (naczelnych) * różne przesłanki podporządkowania temu a nie innemu organowi naczelnemu, brak ogólnie określonych kryteriów: np. ponaddziałowy charakter zadań, dążenie do uniknięcia nadmiernej rozbudowy działów, dążenie do podniesienia rangi urzędów poprzez podporządkowanie ich bezpośrednio premierowi ostatecznie decydują o tym przepisy → obecnie większość funkcjonuje w ramach działów, a nieliczne podporządkowane są premierowi (np. Prezes UOKiK, Szef Służby Cywilnej, Prezes GUS, Polski Komitet Normalizacyjny, Szef ABW, Szef AW). – Relacja między ministrami czy premierem a urzędami centralnymi – nadzór * nadzór z reguły dotyczy organu a nie urzędu, ale czasem dotyczy urzędu (art. 9 ust. 3, art. 33a ustawy o działach) → podyktowane min. podkreśleniem, że nadzór sięga nie tylko kierownika urzędu, ale także obejmuje podporządkowany mu aparat pracy; uwzględnieniem fakty, że w nielicznych przypadkach mogą polegać na określeniu całego urzędu jako organu administracji; * zakres i środki nadzoru – decydują przepisy powołujące do życia dany urząd, ale z reguły są bardzo skąpe, choć z reguły organ nadzorujący ma wpływ na obsadę stanowisk kierowniczych, na strukturę urzędu, na strukturę ogniw terenowych, na kierunki działania urzędu; * w zakresie obsady stanowisk kierowników urzędów centralnych regułą jest obsadzanie ich przez premiera, niezależnie czy dany urząd podlega nadzorowi premiera czy ministra; * organy nadzorujące reprezentują urzędy i sprawy z nimi związane na forum RM; * w ustawie o RM ustanowiony został pewien standard nadzoru, ale tylko ze strony ministra, a nie ze strony premiera (nie licząc kompetencji do wydawania wytycznych i poleceń w celu realizacji polityki rządu) – zróżnicowana struktura – organy monokratyczne – większość (np. Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Służby Cywilnej, Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych) oraz kolegialne (np. Komisja Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych czy Komisja Papierów Wartościowych); – organy centralne nie mają kompetencji kierownictwa państwowego (warstwa polityki administracyjnej) w zakresie spraw którymi zawiadują, a jedynie pozostają w sferze realizacyjnej i wykonawczej (bieżąca realizacja zadań i 12
stosowanie prawa na szczeblu centralnym) * dziedziny związane są ze sferą reglamentacji administracyjnej, funkcjami policyjnoochronnymi, reprezentacji służb państwowych (np. statystyczna, archiwalna, geologiczna) czy z funkcjami regulatywnymi (np. telekomunikacja – Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty; energetyka – Prezes Urzędu Regulacji Energetyki); * rozstrzygnięcia zarówno o charakterze generalnym jak i indywidualnym, oraz po części współudział w wypracowywaniu polityki (inicjatorskie czy projektodawcze możliwości), ale dominujące zadania polegają na bieżącym stosowaniu prawa i realizacji wynikających zeń zadań administracyjnych (w tym również rozstrzygnięcia w zakresie problemów ogólnych jak i orzekaniu w kwestiach konkretnych). * dzięki takiej roli pozostają stabilne i uniezależnione od zmian politycznych na szczeblu rządowym czy resortowym → pomimo tego brak unormowania ich na szczeblu konstytucyjnym; Inspekcje specjalne – to grupa w miarę jednorodnych, o określonym stopniu samodzielności (i odrębności organizacyjnej) instytucji, będących istotnym składnikiem całego systemu kontroli w państwie, a także elementem składowym aparatu administracyjnego, np. Inspekcja Handlowa, Państwowa Inspekcja Sanitarna, Inspekcja Ochrony Środowiska, Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa, Inspekcja Weterynaryjna, Inspekcja Farmaceutyczna, Inspekcja Transportu Drogowego; – podobne do inspekcji w zakresie spełnianej roli – dozory czy nadzory specjalistyczne, jak np. Inspektorat Dozoru Jądrowego, Urząd Dozoru Technicznego; – ujęcie strukturalne w przepisach * inspekcja w przepisach nie jest tożsama z określonym podmiotem (jednostką administracyjną), lecz jest traktowana zbiorczo jako ogólna instytucja, powołana do określonych zadań → tak pojęta inspekcja powiązana jest z wyodrębnionym substratem organizacyjnym, który ma realizować zadania inspekcji, tzn. inspekcja (dozór, nadzór) w instytucjonalnym, organizacyjnym sensie oznacza nie jeden podmiot, ale złożoną strukturę powiązanych ze sobą (z reguły w układzie pionowym) jednostek organizacyjnych, występujących jako organy inspekcji; * centralne organy inspekcji, tj. główni inspektorzy, działający przy pomocy głównych (centralnych) Inspektoratów, zajmują pozycję centralnych organów administracji rządowej → z reguły główni inspektorzy wyposażeni są we własne zadania i kompetencje oraz podporządkowani są określonym ministrom, funkcjonując w strukturach działów administracji (z wyjątkiem Państwowej Inspekcji Pracy powiązanej z Sejmem); * terenowe organy inspekcji funkcjonują w zasadzie w ramach zespolonej administracji wojewódzkiej oraz w formule zespolenia administracji pod zwierzchnictwem starosty powiatowego; – ujęcie kompetencyjne w przepisach * przeważnie nie są instytucjami monofunkcyjnymi, tzn. posiadającymi wyłącznie zadania i kompetencje kontrolne, ale również zadania i kompetencje typowe dla organów administracji państwowej (w tym kompetencje władcze, np. polegające na wydawaniu decyzji); * ze względu na profil działania zalicza się je do sfery administracji obejmującej realizację reglamentacji administracyjnej w różnych dziedzinach; stanowią „policje administracyjne” wyposażone w silne atrybuty władzy administracyjnej sprawowanej w formie nakazów i zakazów → inspekcje (dozory, nadzory) stanowią wyspecjalizowane służby administracyjne o funkcjach nadzorczo-regulatywnych i kontrolnych w wydzielonych dziedzinach spraw (przez co podobne są do urzędów centralnych). NIETYPOWE JEDNOSTKI ORGANIZACYJNE ADMINISTRACJI CENTRALNEJ – Agencje * czasem sytuacja prawna zbliżona do centralnych organów administracyjnych, np. Prezes Państwowej Agencji Atomistyki z mocy prawa wykonuje funkcje centralnego organu administracji państwowej, co znajduje potwierdzenie w sferze 13
–
kompetencyjnej. * większość to agencje mające status państwowych osób prawnych lub państwowych jednostek organizacyjnych, a nie organów administracji państwowej (np. Agencja Rynku Rolnego, Agencja Nieruchomości Rolnych, Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa), nie stanowią też odrębnego typu podmiotu administrującego. → mają różny charakter prawny, wykonują wydzielone zadania administracji publicznej często o gospodarczej i finansowej naturze, dysponują majątkiem państwowym i są podporządkowane ministrom lub premierowi, a ich organy kierownicze obsadzane najczęściej przez premiera; Inne Fundusze np. fundusze celowe (Fundusz Pracy, Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych), fundacje prawa publicznego (Zakład Narodowy im. Ossolińskich) czy niektóre państwowe osoby prawne, których organy pełnią funkcje administracyjne (Polska Konfederacja Sportu i Prezes Konfederacji).
14
Pobierz
Ściągnij dokument
Zgłoś zastrzeżenia
Zgłoś dokument administratorowi
Prześlij e-mailem
Wyślij dokument pocztą e-mail
Powiązane dokumenty:
prawo administracyjne
,
administracja publiczna
,
administracja rządowa
Komentarze:
Kliknij "Lubie to!" aby otrzymywać informacje o promocjach, rabatach, aktualnościach.
Grupa ArsLege:
Copyright 2009-2013
ArsLege
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Pomoc
Reklama
Regulamin
Polityka cookies
Kontakt
Partnerzy
Zapytania ofertowe
Konkursy
