Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych

Dnia 18 maja 2009 roku, Mieczysław i Halina M. złożyli wniosek do Burmistrza Miasta L. o wymeldowanie na podstawie art . 15  ust. 2 Ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, z pobytu stałego swojego syna Michała M. z ich mieszkania. Motywowali swój wniosek faktem, iż syn ich studiuje w B. i nie przebywa stale w domu od 4 lat, do tego nie utrzymuje z nimi kontaktu od momentu, jak między nim, a rodzicami wynikł konflikt, który swój final miał w Sądzie Rodzinnym i dotyczył roszczeń alimentacyjnych syna w stosunku do Mieczysława i Haliny M. W tej sprawie Sąd staną po stronie Powoda i nałożył obowiązek spełniania świadczenia alimentacyjnego przez oboje rodziców.

W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że Michał M. w związku z pobieraniem nauki na studiach wyższych, od czterech lat przebywa w B. gdzie jest czasowo zameldowany w Domu Studenta - zgodnie z art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ust. o ewid. lud. i dow.. Prawdą również było twierdzenie rodziców, że obecnie są w ostrym konflikcie z synem, jednak ten stwierdził, iż ma nadzieję, że ta sytuacja ulegnie poprawie natomiast on, po zakończonej nauce, będzie musiał powrócić do domu rodzinnego, gdyż nie będzie mógł dłużej korzystać z miejsca w Domu Studenta, a dodatkowo ma zamiar podjąć pracę w L. w wyuczonym zawodzie. Jak się okazało po przeprowadzeniu oględzin, zgodnie z art 79 § 1 KPA, w mieszkaniu, w którym meldunek stały posiadał Michał M. znajdowaly się nadal jego rzeczy osobiste, takie jak dokumentacja lekarska, czy świadectwa szkolne. Jednak rodzice stwierdzili, że te rzeczy mogą mu wydać w każdej chwili, jeżeli się po nie zgłosi.

Czy w tym wypadku wniosek rodziców Michała M. był zasadny?