Ustawa o Sądzie Najwyższym

Kategoria: Prawo Konstytucyjne

Kazus 1

Dodany: 13 kwiecień 2010

Stan faktyczny:

Jadwiga F. do 2006r. pełniła funkcję Sędziego Sądu Najwyższego. 30 listopada 2006r. odeszła na emeryturę i przeszła w stan spoczynku. W październiku 2007r. otrzymała propozycję pracy w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich. Jadwiga F., jako że była Sędzią w stanie spoczynku, przyjęła ową propozycję. I w tym momencie pojawiły się wątpliwości, co do możliwości podjęcia pracy przez Sędziego Sądu Najwyższego. Czy Jadwiga F. dalej podlega ograniczeniom ustawowym dotyczących sędziów Sądu Najwyższego?

Podstawa prawna:

art. 37 ustawy o Sądzie Najwyższym, Wyrok NSA z dnia 21 maja 1998r., sygn. akt II SA 330/98, Wyrok SN z dnia 6 stycznia 1999r., sygn. akt III RN 180/98

Uzasadnienie:

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, sędziemu Sądu Najwyższego nie wolno pozostawać w innym stosunku służbowym lub stosunku pracy, z wyjątkiem zatrudnienia na stanowisku dydaktycznym, naukowo-dydaktycznym lub naukowym w łącznym wymiarze nieprzekraczającym pełnego wymiaru czasu pracy pracowników zatrudnionych na tych stanowiskach. Sędziemu nie wolno także podejmować innego zajęcia ani sposobu zarobkowania, które przeszkadzałoby w pełnieniu obowiązków sędziego, mogło osłabiać zaufanie do jego bezstronności lub przynieść ujmę godności urzędu sędziego.
Sędzia nie może:
1) być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego;
2) być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni;
3) być członkiem zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą;
4) posiadać w spółce prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały przedstawiające więcej niż 10% kapitału zakładowego;
5) prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem bądź pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności.
O zamiarze podjęcia, a także o podjęciu innego zajęcia lub sposobu zarobkowania, sędzia zawiadamia Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, który wyda-je decyzję o sprzeciwie, jeżeli uzna, że podejmowanie lub kontynuowanie tych czynności będzie przeszkadzało w pełnieniu obowiązków sędziego, osłabiało zaufanie do jego bezstronności lub przynosiło ujmę godności urzędu sędziego. Powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do sędziów w stanie spoczynku. Tak stanowi przepis art. 37 ustawy o Sądzie Najwyższym. W podanym przypadku, należy rozstrzygnąć kwestię, czy sędzia w stanie spoczynku posiada taki sam status jak sędzia aktywnie pełniący funkcję i czy sędzia sądu powszechnego ma taki sam status jak sędzia Sądu Najwyższego. I w tym momencie najlepiej posłużyć się poglądami wyrażonymi przez dwa najwyższej rangi sądy w Polsce, tj. Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd Najwyższy. NSA (sygnatura II SA 330/98) wyraził pogląd, w myśl którego „Tak jak sędziemu czynnemu Sądu Najwyższego nie wolno obok podstawowego stanowiska sędziego pozostawać w innym stosunku pracy, z wyjątkiem stosunku pracy profesora w szkole wyższej albo placówce naukowo-badawczej tak również sędziemu Sądu Najwyższego w stanie spoczynku do którego ma zastosowanie odpowiednio powyższy przepis nie może udzielić zgody Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego na inne zatrudnienie poza wymienionym w przepisie art. 37 ustawy o Sądzie Najwyższym. Samodzielna regulacja określająca przesłanki dopuszczalności podejmowania zatrudnienia przez sędziego Sądu Najwyższego jest zawarta wyłącznie w przepisie art. 37 ustawy o Sądzie Najwyższym. Podejmowanie dodatkowego zatrudnienia przez sędziego Sądu Najwyższego reguluje cytowany wyżej przepis art. 37 ustawy o Sądzie Najwyższym”.
Pogląd Sądu Najwyższego (III RN 180/98 ) jest zbliżony do prezentowanego wyżej poglądu NSA. Z tego wynika, że Jadwiga F. jako sędzia SN w stanie spoczynku ma taki sam status jak sędzia aktywnie pełniący swoja funkcję.

Pierwszy kazus w każdej kategori jest darmowy.

Kazus 2

Dodany: 14 kwiecień 2010

Stan faktyczny:

Bronisław P. planuje wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec sędziów Sądu Najwyższego w związku z brakiem rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania przez Sąd Najwyższy. Bronisław P. twierdzi, iż w postępowaniu sądowym toczącym się w jego sprawie ma miejsce „rażąca przewlekłość postępowania”. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego poinformował skarżącego, że po zbadaniu akt spraw Sądu Najwyższego nie stwierdził nieprawidłowości w rozpoznaniu skarg na przewlekłość postępowania. W związku z powyższym Bronisław P. korzystając z przysługującego mu uprawnienia, planuje wnieść skargę do WSA. Czy jego skarga jest zasadna?

Podstawa prawna:

Brak dostępu

Uzasadnienie:

Odblokuj kazus

Kazus 3

Dodany: 14 kwiecień 2010

Stan faktyczny:

Kamil N. w dniu 18 czerwca 2009r., przystąpił do egzaminu konkursowego na aplikację radcowską, przeprowadzanego przez Komisję Egzaminacyjną do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości. Uzyskał on 189 punktów, a aby móc uznać egzamin za zdany należało uzyskać 190 punktów. Kamil N. złożył odwołanie od uchwały Komisji Egzaminacyjnej do Ministra Sprawiedliwości. Wniósł o jej uchylenie w całości oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez orzeczenie, że na omawianym egzaminie uzyskał wynik pozytywny. Wskazał, iż niektóre z pytań testowych zostały sformułowane niejednoznacznie lub wymagały wiedzy wykraczającej poza zakres znajomości aktów prawnych, a co za tym idzie, by udzielić na nie odpowiedzi, trzeba było sięgać w wielu wypadkach do poglądów, wyrażonych w doktrynie lub judykaturze. Jako przykład niejednoznacznie sformułowanego podał następujące pytanie:
"Zgodnie z ustawą o Sądzie Najwyższym, stosunek służbowy sędziego Sądu Najwyższego nawiązuje się:
A. po doręczeniu mu aktu mianowania,
B. po doręczeniu mu aktu powołania,
C. z chwilą objęcia stanowiska."
Skarżący wskazał jako poprawną odpowiedź "A", natomiast według klucza odpowiedzi prawidłowa była odpowiedź "B" oparta na art. 26 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym. Skarżący zarzucił, że w przepisach regulujących pragmatyki służbowe ustawodawca często posługuje się terminem "powołanie" w znaczeniu technicznym, mając na myśli kreowanie zupełnie innego stosunku służbowego najczęściej mianowania. Odwołujący powołał się na przedstawicieli doktryny, którzy za przykład takiego stosunku służbowego wskazują właśnie "mianowanie" sędziów. W związku z powyższym wniósł o uznanie odpowiedzi "A" i "B" za prawidłowe i przyznanie mu punktu za udzieloną odpowiedź na to pytanie. Czy Kamil N. ma rację?

Podstawa prawna:

Brak dostępu

Uzasadnienie:

Odblokuj kazus

Kazus 4

Dodany: 14 kwiecień 2010

Stan faktyczny:

Grażyna F.-K. wniosła skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na pismo Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie odmowy przedstawienia Sądowi Najwyższemu wniosku o rozstrzygnięcie rozbieżności w orzecznictwie powstałych – jej zdaniem - na tle prawa do zwolnienia z kosztów sądowych w sprawach cywilnych. Grażyna F.-K. zarzuciła naruszenie przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego art. 183 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 pkt 1 lit. b ustawy o Sądzie Najwyższym, art. 60 w zw. z art. 11 §1 powołanej ustawy o Sądzie Najwyższym i art. 233 §1 kodeksu postępowania cywilnego, oraz naruszenie jej interesu prawnego. Czy zasadna jest jej skarga ?

Podstawa prawna:

Brak dostępu

Uzasadnienie:

Odblokuj kazus

Testy on-line

Pytanie nr 5910 - Ustawa o Sądzie Najwyższym

Zgodnie z ustawą o Sądzie Najwyższym, czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje:

A	wyłącznie Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego
B	wyłącznie Prezes Sądu Najwyższego
C	Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego lub upoważniona przez niego osoba