W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej



PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ



podaje do powszechnej wiadomości:



W dniu 2 października 1973 r. w Hadze została sporządzona Konwencja dotycząca uznawania i wykonywania orzeczeń odnoszących się do obowiązków alimentacyjnych w następującym brzmieniu:



Przekład



Konwencja o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń odnoszących się do obowiązków alimentacyjnych



Państwa-sygnatariusze niniejszej konwencji,



pragnąc przyjąć wspólne postanowienia regulujące wzajemne uznawanie i wykonywanie orzeczeń dotyczących obowiązków alimentacyjnych wobec osób pełnoletnich,



pragnąc dostosować te postanowienia do postanowień Konwencji z dnia 15 kwietnia 1958 r. o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń w przedmiocie obowiązków alimentacyjnych w stosunku do dzieci,



postanowiły zawrzeć w tym celu konwencję i zgodziły się na następujące postanowienia:

Rozdział I Zakres stosowania konwencji

Art. 1. Zakres stosowania konwencji

Niniejszą konwencję stosuje się do orzeczeń wydanych przez organy sądowe lub administracyjne Umawiającego się Państwa w przedmiocie obowiązków alimentacyjnych wynikających ze stosunków rodzinnych, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa, łącznie z obowiązkiem alimentacyjnym wobec dziecka pozamałżeńskiego, między:
1. wierzycielem alimentacyjnym i dłużnikiem alimentacyjnym lub
2. dłużnikiem alimentacyjnym a instytucją publiczną, która dochodzi zwrotu świadczeń udzielonych wierzycielowi alimentacyjnemu.
Stosuje się ją także do ugód zawartych w tym przedmiocie przed takimi organami i między tymi stronami.

Art. 2. Stosowanie konwencji do orzeczeń i ugód

Konwencję niniejszą stosuje się do orzeczeń i ugód niezależnie od ich nazwy.
Stosuje się ją także do orzeczeń lub ugód zmieniających wcześniejsze rozstrzygnięcia lub ugody pochodzące nawet z państw nie będących stronami niniejszej konwencji.
Stosuje się ją bez względu na to, czy roszczenia alimentacyjne mają charakter międzynarodowy czy wewnętrzny, i niezależnie od obywatelstwa lub miejsca stałego pobytu stron.

Art. 3. Ograniczenie skuteczności konwencji stosowanej do orzeczeń lub ugód

Jeżeli orzeczenie lub ugoda nie dotyczy wyłącznie obowiązku alimentacyjnego, skuteczność konwencji ogranicza się jedynie do tej części orzeczenia lub ugody, które odnoszą się do obowiązku alimentacyjnego.

Rozdział II Warunki uznawania i wykonalności orzeczeń

Art. 4. Warunki uznawania i wykonalności orzeczeń

Orzeczenie wydane w jednym z Umawiających się Państw podlega uznaniu lub wykonaniu w innym Umawiającym się Państwie, jeżeli:
1. zostało wydane przez organ, któremu przysługiwała jurysdykcja na podstawie art. 7 lub art. 8, oraz
2. nie może być już zaskarżone zwyczajnym środkiem odwoławczym w Państwie pochodzenia.
Orzeczenia tymczasowo wykonalne i środki tymczasowe podlegają uznaniu lub wykonaniu w państwie wezwanym, nawet gdy mogą być zaskarżone zwyczajnym środkiem odwoławczym, jeżeli podobne orzeczenia mogą być wydane i wykonane w tym Państwie.

Art. 5. Przesłanki odmowy uznawania lub wykonania orzeczenia

Można jednak odmówić uznawania lub wykonania orzeczenia, jeżeli:
1. uznania lub wykonalności orzeczenia nie da się w sposób oczywisty pogodzić z porządkiem publicznym państwa wezwanego lub
2. orzeczenie zostało uzyskane wskutek oszustwa w przedmiocie postępowania, lub
3. przed organem Państwa wezwanego toczy się wcześniej wszczęte postępowanie między tymi samymi stronami o ten sam przedmiot, lub
4. orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym między tymi samymi stronami i o ten sam przedmiot w Państwie wezwanym lub w innym Państwie, z zastrzeżeniem, że to ostatnie orzeczenie spełnia warunki konieczne do jego uznania i wykonalności w Państwie wezwanym.

Art. 6. Warunki uznanie lub wykonania orzeczenia zaocznego

Bez uszczerbku dla postanowień art. 5, orzeczenie zaoczne zostanie uznane lub wykonane tylko wtedy, gdy zawiadomienie o wszczęciu postępowania, zawierające istotne elementy żądania, zostało doręczone stronie nieobecnej zgodnie z prawem Państwa pochodzenia i jeżeli, uwzględniając okoliczności, strona ta miała dostateczny czas dla przedstawienia swej obrony.

Art. 7. Jurysdykcja organu Państwa pochodzenia

Uważa się, że w rozumieniu niniejszej konwencji organowi Państwa pochodzenia przysługuje jurysdykcja, jeżeli:
1. dłużnik alimentacyjny lub wierzyciel alimentacyjny mieli miejsce stałego pobytu w Państwie pochodzenia w chwili wszczęcia postępowania lub
2. dłużnik alimentacyjny lub wierzyciel alimentacyjny byli obywatelami Państwa pochodzenia w chwili wszczęcia postępowania, lub
3. pozwany poddał się jurysdykcji tego organu bądź wyraźnie, bądź podejmując merytoryczną obronę w sprawie, nie zgłaszając zarzutów co do jurysdykcji.

Art. 8. Uznanie jurysdykcji orzekających organów

Bez uszczerbku dla postanowień art. 7, organy jednego z Umawiających się Państw, które orzekały o roszczeniu alimentacyjnym, uważane są za posiadające jurysdykcję w rozumieniu niniejszej konwencji, jeżeli alimenty należą się z powodu rozwodu lub separacji prawnej albo orzeczenia o unieważnieniu lub nieistnieniu małżeństwa, wydanego przez organ tego Państwa, który posiadał jurysdykcję w tej sprawie, zgodnie z prawem Państwa wezwanego.

Art. 9. Związanie organu państwa wezwanego ustaleniami państwa pochodzenia

Organ Państwa wezwanego jest związany ustaleniami faktycznymi, na których organ Państwa pochodzenia oparł swoją jurysdykcję.

Art. 10. Stosowanie konwencji do orzeczenia dotyczącego kilku żądań pozwu o alimenty

Jeżeli orzeczenie dotyczy kilku żądań pozwu o alimenty i jeżeli nie można uznać lub wykonać całego orzeczenia, organ Państwa wezwanego zastosuje niniejszą konwencję do tej części orzeczenia, która może być uznana lub wykonana.

Art. 11. Wykonanie orzeczenia nakazującego okresowe płacenie alimentów

Jeżeli orzeczenie nakazuje okresowe płacenie alimentów, wykonuje się orzeczenie zarówno w części dotyczącej należności już wymaganych, jak i przyszłych.

Art. 12. Zakaz merytorycznego badania orzeczenia przez organ państwa wezwanego

Organ Państwa wezwanego nie może badać merytorycznie orzeczenia, chyba że niniejsza konwencja postanawia inaczej.

Rozdział III Postępowanie w sprawach o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń

Art. 13. Prawo Państwa wezwanego jako właściwe w postępowaniu o uznanie lub wykonanie orzeczenia

Postępowanie w sprawie o uznanie lub wykonanie orzeczenia podlega prawu Państwa wezwanego, chyba że niniejsza konwencja stanowi inaczej.

Art. 14. Prawo żądania w każdym czasie częściowego uznania lub wykonania orzeczenia

Można w każdym czasie żądać częściowego uznania lub wykonania orzeczenia.

Art. 15. Uprawnienia wierzyciela alimentacyjnego w postępowaniu w państwie wezwanym

Wierzyciel alimentacyjny, który w Państwie pochodzenia korzystał w całości lub części z bezpłatnego zastępstwa procesowego lub zwolnienia od opłat i kosztów, korzysta we wszelkim postępowaniu o uznanie lub wykonanie orzeczenia z najbardziej uprzywilejowanego zastępstwa procesowego lub z najdalej idącego zwolnienia od opłat i wydatków, jakie jest przewidziane przez prawo Państwa wezwanego.

Art. 16. Zakaz żądania zabezpieczenia opłat i wydatków związanych z postępowaniem

W postępowaniu, do którego odnosi się niniejsza konwencja, nie można żądać żadnej kaucji ani depozytu, niezależnie od ich nazwy, dla zabezpieczenia opłat i wydatków związanych z takim postępowaniem.

Art. 17. Dokumenty wymagane od strony ubiegającej się o uznanie lub wykonanie orzeczenia

Strona ubiegająca się o uznanie lub wykonanie orzeczenia powinna przedstawić:
1. poświadczony odpis zupełny orzeczenia;
2. dokument stwierdzający, że od orzeczenia nie służy już żaden zwyczajny środek odwoławczy w Państwie pochodzenia oraz, jeżeli to niezbędne, że jest ono wykonalne;
3. jeżeli orzeczenie zostało wydane zaocznie, oryginał lub uwierzytelniony odpis dokumentu stanowiącego dowód, że stronie nieobecnej należycie doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania, łącznie z zawiadomieniem o istocie roszczenia, zgodnie z prawem Państwa pochodzenia;
4. w razie potrzeby, dokument stanowiący dowód przyznania w Państwie pochodzenia bezpłatnego zastępstwa procesowego lub zwolnienia od opłat i wydatków;
5. uwierzytelnione tłumaczenie wyżej wymienionych dokumentów, chyba że organ Państwa wezwanego zrezygnuje z takiego tłumaczenia.
W razie nieprzedstawienia dokumentów wyżej wymienionych lub jeżeli treść orzeczenia nie pozwala organowi Państwa wezwanego na zbadanie, czy warunki niniejszej konwencji zostały spełnione, organ ten wyznaczy termin na przedstawienie niezbędnych dokumentów.
Nie można żądać legalizacji lub innych podobnych formalności.

Rozdział IV Postanowienia uzupełniające dotyczące instytucji publicznych

Art. 18. Warunki uznania i wykonania orzeczenia wydanego na podstawie pozwu instytucji publicznej

Orzeczenie wydane przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu na podstawie pozwu instytucji publicznej, która dochodzi zwrotu świadczeń udzielonych wierzycielowi alimentacyjnemu, podlega uznaniu i wykonaniu zgodnie z niniejszą konwencją, jeżeli:
1. dochodzenie zwrotu jest dopuszczalne według prawa, któremu instytucja publiczna podlega, oraz
2. istnienie obowiązku alimentacyjnego między danym wierzycielem i danym dłużnikiem przewidziane jest przez prawo wewnętrzne, wskazane jako właściwe przez prawo prywatne międzynarodowe Państwa wezwanego.

Art. 19. Legitymacja instytucji publicznej do wystąpienia o uznanie lub wykonanie orzeczenia w miejsce wierzyciela

Instytucja publiczna może ubiegać się o uznanie lub wykonanie orzeczenia wydanego między wierzycielem alimentacyjnym i dłużnikiem alimentacyjnym do wysokości świadczeń udzielonych wierzycielowi, jeżeli z mocy prawa, któremu podlega, przysługuje jej legitymacja do wystąpienia o uznanie lub wykonanie orzeczenia w miejsce wierzyciela.

Art. 20. Dokumenty wymagane od instytucji publicznej ubiegającej się o uznanie lub wykonanie orzeczenia

Bez uszczerbku dla postanowień art. 17, instytucja publiczna ubiegająca się o uznanie lub wykonanie orzeczenia powinna przedstawić jakikolwiek dokument stanowiący dowód, że spełnia ona warunki punktu 1 art. 18 lub art. 19 oraz że świadczenia zostały udzielone wierzycielowi alimentacyjnemu.

Rozdział V Ugody

Art. 21. Warunki wykonania ugód wykonalnych w Państwie pochodzenia

Ugody wykonalne w Państwie pochodzenia podlegają uznaniu i wykonaniu na takich samych warunkach co orzeczenia, jeżeli warunki te mają do nich zastosowanie.

Rozdział VI Postanowienia różne

Art. 22. Transfer pieniędzy z tytułu alimentów lub na pokrycie opłat lub wydatków związanych z roszczeniem

Umawiające się Państwa, których prawo ogranicza transfer pieniędzy, przyznają najwyższy priorytet transferowi pieniędzy przekazywanych z tytułu alimentów albo przeznaczonych na pokrycie opłat i wydatków powstałych w związku z jakimkolwiek roszczeniem, którego dotyczy niniejsza konwencja.

Art. 23. Stosowanie innych umów międzynarodowych lub przepisów Państwa wezwanego

Niniejsza konwencja nie stanowi przeszkody, aby inna umowa międzynarodowa obowiązująca między Państwem pochodzenia i Państwem wezwanym lub przepisy Państwa wezwanego zostały zastosowane w celu uzyskania uznania lub wykonania orzeczenia lub ugody.

Art. 24. Stosowanie konwencji a data wydania orzeczenia

Niniejszą konwencję stosuje się niezależnie od daty wydania orzeczenia.
Jeżeli orzeczenie zostało wydane przed wejściem w życie konwencji w stosunkach między Państwem pochodzenia i Państwem wezwanym, może być wykonane w tym ostatnim Państwie tylko w zakresie świadczeń wymagalnych po tym wejściu w życie konwencji.

Art. 25. Rozciągnięcie postanowień konwencji na dokumenty urzędowe uzyskane i wykonalne w Państwie pochodzenia

Każde Umawiające się Państwo może w każdym czasie oświadczyć, że postanowienia niniejszej konwencji zostaną rozciągnięte, w stosunkach z Państwami, które złożą takie samo oświadczenie, na wszelkie dokumenty urzędowe, sporządzone przez organ lub przed organem albo przez urzędnika lub przed urzędnikiem publicznym, uzyskane i wykonalne w Państwie pochodzenia, o ile niniejsze postanowienia mogą być zastosowane do takich dokumentów.

Art. 26. Prawo nieuznawania i niewykonywania niektórych orzeczeń i ugód

Każde Umawiające się Państwo będzie mogło, zgodnie z art. 34, zastrzec sobie prawo nieuznawania i niewykonywania:
1. orzeczeń i ugód dotyczących alimentów należnych za okres po zawarciu małżeństwa lub po ukończeniu dwudziestu jeden lat przez wierzyciela alimentacyjnego, chyba że dłużnik alimentacyjny jest lub był małżonkiem takiego wierzyciela;
2. orzeczeń i ugód dotyczących obowiązku alimentacyjnego:
a. między krewnymi w linii bocznej,
b. między powinowatymi;
3. orzeczeń i ugód nie przewidujących okresowego płacenia alimentów.
Umawiające się Państwo, które dokonało zastrzeżenia, nie będzie mogło żądać zastosowania niniejszej konwencji do orzeczeń lub ugód wyłączonych przez jego zastrzeżenie.

Art. 27. Dwa lub więcej systemów prawnych w przedmiocie obowiązków alimentacyjnych w Umawiającym się Państwie

Jeżeli w Umawiającym się Państwie, w przedmiocie obowiązków alimentacyjnych, obowiązują dwa lub więcej niż dwa systemy prawne, mające zastosowanie do różnych kategorii osób, wszelkie powołanie się na prawo tego Państwa odnosi się do tego systemu prawa, który zgodnie z przepisami tego Państwa ma zastosowanie do szczególnej kategorii osób.

Art. 28. Różne systemy prawne w jednostkach terytorialnych Umawiającego się Państwa

Jeżeli Umawiające się Państwo składa się z dwóch lub większej liczby jednostek terytorialnych, w których do uznawania i wykonywania orzeczeń w przedmiocie obowiązków alimentacyjnych mają zastosowanie różne systemy prawne:
1. wszelkie powołanie się na prawo, postępowanie lub organ Państwa pochodzenia odnosi się do prawa, postępowania lub organu tej jednostki terytorialnej, w której orzeczenie zostało wydane;
2. wszelkie powołanie się na prawo, postępowanie lub organ Państwa wezwanego odnosi się do prawa, postępowania lub organu tej jednostki terytorialnej, w której żąda się uznania lub wykonania;
3. wszelkie powołanie się dokonane na podstawie pkt 1 i 2 bądź na prawo lub postępowanie Państwa pochodzenia, bądź na prawo lub postępowanie Państwa wezwanego, powinno być rozumiane jako obejmujące wszelkie stosowne przepisy i zasady prawa Umawiającego się Państwa, mające zastosowanie do jednostek terytorialnych składających się na nie;
4. wszelkie powołanie się na zamieszkanie wierzyciela alimentacyjnego lub dłużnika alimentacyjnego w Państwie pochodzenia odnosi się do jego zamieszkania w tej jednostce terytorialnej, w której orzeczenie zostało wydane.
Każde Umawiające się Państwo może w każdym czasie złożyć oświadczenie, że nie będzie stosowało jednego lub więcej z wyżej wymienionych przepisów do jednego lub więcej postanowień niniejszej konwencji.

Art. 29. Zastąpienie Konwencji haskiej z 1958r.

Niniejsza konwencja, w stosunkach między Państwami, które są jej stronami, zastępuje Konwencję o uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń w przedmiocie obowiązków alimentacyjnych w stosunku do dzieci, sporządzoną w Hadze dnia 15 kwietnia 1958 r.

Rozdział VII Postanowienia końcowe

Art. 30.

Niniejsza konwencja jest otwarta do podpisu przez Państwa, które były członkami Haskiej konferencji prawa międzynarodowego prywatnego podczas jej dwunastej sesji.
Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu, a dokumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia zostaną złożone w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Niderlandów.

Art. 31.

Każde Państwo, które stanie się członkiem Haskiej konferencji prawa międzynarodowego prywatnego po dacie jej dwunastej sesji lub które jest członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych albo jej instytucji wyspecjalizowanej lub jest stroną Statutu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, może przystąpić do niniejszej konwencji po jej wejściu w życie zgodnie z ustępem 1 art. 35.
Dokument przystąpienia powinien być złożony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Niderlandów.
Przystąpienie takie staje się skuteczne tylko w stosunkach między Państwem przystępującym i tymi Umawiającymi się Państwami, które nie zgłosiły zastrzeżenia przeciwko jego przystąpieniu w ciągu dwunastu miesięcy po otrzymaniu notyfikacji wymienionej w punkcie 3 artykułu 37. Takie zastrzeżenie może być także zgłoszone po przystąpieniu przez każde Państwo członkowskie w chwili ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia konwencji. Zastrzeżenia te będą notyfikowane Ministerstwu Spraw Zagranicznych Niderlandów.

Art. 32.

Każde Państwo może w chwili podpisywania, ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia złożyć oświadczenie, że niniejsza konwencja będzie rozciągała się na wszystkie terytoria, za których stosunki zagraniczne jest ono odpowiedzialne, albo na jedno lub więcej z nich. Oświadczenie takie staje się skuteczne z chwilą wejścia w życie konwencji w stosunku do tego Państwa.
Następnie, w każdym czasie, takie rozciągnięcie powinno być notyfikowane Ministerstwu Spraw Zagranicznych Niderlandów.
Rozciągnięcie będzie skuteczne w stosunkach między Umawiającymi się Państwami, które nie zgłosiły zastrzeżeń przeciwko niemu w ciągu dwunastu miesięcy po otrzymaniu notyfikacji wymienionej w punkcie 4 art. 37, a terytorium lub terytoriami, za których stosunki zagraniczne dane Państwo jest odpowiedzialne i w odniesieniu do których notyfikacja została dokonana.
Zastrzeżenie takie może być także zgłoszone po tym rozciągnięciu przez każde Państwo członkowskie w chwili ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia konwencji.
Zastrzeżenia te będą notyfikowane Ministerstwu Spraw Zagranicznych Niderlandów.

Art. 33.

Jeżeli Umawiające się Państwo składa się z dwóch lub więcej jednostek terytorialnych, w których stosuje się różne systemy prawa odnośnie do uznawania i wykonywania orzeczeń w przedmiocie obowiązków alimentacyjnych, może ono w chwili podpisywania, ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia złożyć oświadczenie, że niniejsza konwencja będzie rozciągała się na te wszystkie jego jednostki terytorialne albo na jedną lub więcej z nich, oraz może zmienić swe oświadczenie w każdej chwili przez złożenie innego oświadczenia.
Oświadczenia te powinny być notyfikowane Ministerstwu Spraw Zagranicznych Niderlandów i powinny wyraźnie określać jednostkę terytorialną, do której konwencja ma zastosowanie.
Inne Umawiające się Państwa mogą odmówić uznania orzeczenia w przedmiocie obowiązków alimentacyjnych, jeżeli w chwili ubiegania się o uznanie konwencja nie ma zastosowania do jednostki terytorialnej, na której orzeczenie zostało wydane.

Art. 34.

Każde Państwo może, nie później niż w chwili ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, złożyć jedno lub więcej zastrzeżeń przewidzianych w art. 26. Żadne inne zastrzeżenia nie mogą być składane.
Każde Państwo może również, w chwili notyfikacji rozciągnięcia konwencji zgodnie z art. 32, złożyć jedno lub więcej wspomnianych zastrzeżeń, mających zastosowanie do wszystkich lub do niektórych terytoriów wymienionych w notyfikacji o rozciągnięciu.
Każde Umawiające się Państwo może w każdej chwili cofnąć swoje zastrzeżenia. Cofnięcie takie należy notyfikować Ministerstwu Spraw Zagranicznych Niderlandów.
Zastrzeżenie traci moc pierwszego dnia trzeciego miesiąca kalendarzowego po notyfikacji wymienionej w ustępie poprzedzającym.

Art. 35. Data wejścia w życie konwencji

Niniejsza konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca kalendarzowego po złożeniu trzeciego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przewidzianego w art. 30.
Następnie konwencja wejdzie w życie:
- w stosunku do każdego Państwa-sygnatariusza, które ratyfikuje ją, przyjmie lub zatwierdzi w terminie późniejszym, pierwszego dnia trzeciego miesiąca kalendarzowego po złożeniu jego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia;
- w stosunku do każdego Państwa przystępującego, pierwszego dnia trzeciego miesiąca kalendarzowego po upływie terminu wymienionego w art. 31;
- w stosunku do terytoriów, na które konwencja została rozciągnięta zgodnie z art. 32, pierwszego dnia trzeciego miesiąca kalendarzowego po upływie terminu wymienionego w tym artykule.

Art. 36. Okres obowiązywania konwencji

Niniejsza konwencja będzie obowiązywała przez pięć lat od chwili jej wejścia w życie zgodnie z ustępem pierwszym art. 35, również w stosunku do Państw, które ją potem ratyfikowały, przyjęły, zatwierdziły lub do niej przystąpiły.
W braku wypowiedzenia odnawia się ona milcząco na pięć lat po upływie każdych pięciu lat.
Wypowiedzenie notyfikuje się Ministerstwu Spraw Zagranicznych Niderlandów najpóźniej na sześć miesięcy przed upływem każdego okresu pięcioletniego. Wypowiedzenie może być ograniczone do niektórych terytoriów, do których konwencja ma zastosowanie.
Wypowiedzenie staje się skuteczne tylko w stosunku do Państwa, które ją złożyło. Konwencja pozostaje w mocy w stosunku do pozostałych Umawiających się Państw.

Art. 37. Notyfikacja konwencji

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Niderlandów notyfikuje Państwom członkowskim Konferencji oraz Państwom, które do konwencji przystąpiły zgodnie z artykułem 31:
1. podpisania, ratyfikacje, przyjęcia i zatwierdzenia wymienione w artykule 30;
2. datę wejścia w życie konwencji zgodnie z art. 35;
3. przystąpienia wymienione w art. 31 i daty, w których stają się skuteczne;
4. rozciągnięcia wymienione w art. 32 oraz daty, w których stają się skuteczne;
5. zastrzeżenia do przystąpień i rozciągnięć, wymienione w art. 31 i art. 32;
6. oświadczenia wymienione w art. 25 i art. 32;
7. wypowiedzenia wymienione w art. 36;
8. zastrzeżenia wymienione w art. 26 i art. 34 oraz cofnięcia zastrzeżeń wymienione w art.34.
Na dowód czego niżej podpisani, będąc należycie do tego upoważnieni, podpisali niniejszą konwencję.
Sporządzono w Hadze dnia 2 października 1973 r. w jednym egzemplarzu, w językach angielskim i francuskim, przy czym oba teksty są jednakowo autentyczne, który zostanie złożony w archiwum Rządu Niderlandów i którego uwierzytelnione odpisy zostaną przesłane w drodze dyplomatycznej każdemu Państwu członkowskiemu Haskiej konferencji prawa międzynarodowego prywatnego w chwili jej dwunastej sesji.

Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że:
- została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych,
- jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona,
- będzie niezmiennie zachowywana, z zastrzeżeniem złożonym depozytariuszowi do art. 26 pkt 3.
Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.
Dano w Warszawie dnia 2 listopada 1994 r.