Art.434 Zasada zakazu pogarszania sytuacji oskarżonego

§ 1. Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylko wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, a także tylko w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika, sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego ponadto tylko w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym lub podlegających uwzględnieniu z urzędu.
§ 2. Środek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonego może spowodować orzeczenie także na korzyść oskarżonego.
§ 3. Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego także w wypadku skazania z zastosowaniem art. 343, wniosek o skazanie bez rozprawy a kara, lub art. 387, przesłanki dobrowolnego poddania się odpowiedzialności karnej, Kodeksu postępowania karnego albo art. 156, wniosek o wydanie wyroku skazującego jako element aktu oskarżenia - przesłanki, Kodeksu karnego skarbowego, jeżeli środek odwoławczy wniesiono na korzyść oskarżonego, zaskarżając rozstrzygnięcie co do winy lub co do kary lub środka karnego, objęte uprzednim porozumieniem.
§ 4. Określonego w § 1 zakazu orzekania na niekorzyść oskarżonego nie stosuje się, jeżeli osoba, względem której zastosowano przepis art. 60, nadzwyczajne złagodzenie kary-przesłanki, § 3 lub 4 Kodeksu karnego, lub art. 36, nadzwyczajne złagodzenie kary - możliwości sądu, § 3 Kodeksu karnego skarbowego, odwołała swoje wyjaśnienia lub zeznania.
§ 5. Przepisów § 3 i 4 nie stosuje się w przypadku stwierdzenia przez sąd odwoławczy przyczyn uzasadniających uchylenie orzeczenia, określonych w art. 439, katalog bezwzględnych przyczyn odwoławczych § 1.