Kodeks karny - część wojskowa
Kategoria: Prawo Karne
Kazus 1Dodany: 26 marzec 2010
Stan faktyczny:
Wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w R. z dnia 14 września 2001 r. Norbert T. uznany został winnym tego, że: "w dniu 13 marca 2001 r. do godz. 16:30 nie powrócił z przepustki jednorazowej do JW. w C. i samowolnie poza nią pozostawał do dnia 16 maja 2001 r. do godz. 14:30, kiedy to został zatrzymany przez patrol Żandarmerii Wojskowej", tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 338 § 1 KK. Za występek ten oskarżonemu wymierzono karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 KK oraz art. 70 § 1 KK warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 2 lata. W wyniku apelacji prokuratora, który orzeczeniu temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprzyznaniu Norbertowi T. statusu osoby młodocianej, co skutkowało obrazą przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 70 § 2 KK i art. 73 § 2 KK, w konsekwencji czego okres próby przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności sąd pierwszej instancji wyznaczył na okres 2 lat, a nadto oskarżony w tym okresie nie został oddany pod dozór kuratora. Oceń zasadność apelacji, mając na uwadze, iż w omawianym stanie faktycznym oskarżony w dniu 13 marca 2001 r. nie powrócił z jednorazowej przepustki do macierzystej jednostki i samowolnie poza nią pozostawał do dnia 16 maja 2001 r.., kiedy to został zatrzymany przez patrol Żandarmerii Wojskowej. Przebywając na samowolnym oddaleniu oskarżony, w czasie jego trwania, w dniu 29 marca 2001 r. ukończył 21 lat (urodzony 29 marca 1980 r.). Podstawa prawna:
art. 338 § 1, art. 69 § 1 i 2, art. 70 § 1, art. 70 § 2, art. 73 § 2, art. 115 § 10 KK, Postanowienie SN z dn. 15 lutego 2002 r. sygn. akt WK 1/02 Uzasadnienie:
Apelacja nie jest zasadna. Nie jest trafny bowiem podniesiony w niej zarzut, iż w chwili popełnienia przypisanego mu występku samowolnego oddalenia Norbert T. miał status młodocianego. Za czas popełnienia samowolnego oddalenia się należy przyjąć cały okres bezprawnego zachowania się sprawcy, do chwili jego ujęcia bądź dobrowolnego zgłoszenia się, a więc przerwania wytworzonego przez niego stanu przestępnego i wówczas nie ma znaczenia fakt, że w pierwszej fazie tegoż czynu jego sprawca nie miał ukończonych 21 lat, a więc, zgodnie z art. 115 § 10 KK, był młodocianym. Nie można bowiem dla oceny prawnokarnej czynu dzielić go na części, w której sprawca był, a później nie był młodocianym. Gdyby przyjąć za czas popełnienia przestępstwa jedynie moment samowolnego oddalenia się z jednostki lub wyznaczonego miejsca przebywania, to czas trwania bezprawności tego czynu nie miałby istotnego znaczenia. A przecież ustawodawca w art. 338 KK zróżnicował odpowiedzialność karną sprawcy tego czynu (§ 1 i 2 art. 338 KK) w zależności od czasu trwania tego przestępstwa. Za przyjęciem, że za czas popełnienia przestępstwa trwałego uważać należy moment jego zakończenia, przemawia fakt, iż okres przedawnienia karalności przestępstwa (art. 104 § 2 KK) liczony jest albo od czasu zadośćuczynienia obowiązkowi albo od chwili, w której na sprawcy obowiązek przestał ciążyć, a więc ustania stanu bezprawności czynu, czyli jego zakończenia. Podsumowując, należy więc uznać, iż przepisów dotyczących młodocianego nie stosuje się do takiego sprawcy przestępstwa samowolnego oddalenia (art. 338 § 1 lub 2 KK), który ukończył 21 lat w czasie trwania tego przestępstwa (art. 115 § 10 KK w zw. z art. 6 § 1 KK), albowiem końcową chwilą jego popełnienia jest dopiero moment ustania wytworzonego i utrzymywanego przez sprawcę stanu bezprawnego, tj. samowolnej nieobecności w macierzystej jednostce wojskowej lub w wyznaczonym miejscu przebywania. Pierwszy kazus w każdej kategori jest darmowy.Kazus 2Dodany: 27 marzec 2010
Stan faktyczny:
Wojskowy Sąd Garnizonowy w G. wyrokiem z dnia 6 maja 2005 r. skazał Wojciecha U.. za popełnienie przestępstwa określonego w art. 338 § 2 KK przy zastosowaniu art. 320 KK w zw. z art. 60 § 6 pkt 3 KK na karę grzywny w wymiarze 10 stawek dziennych po 15 złotych każda. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 10 czerwca 2005 r. Kasację na korzyść skazanego wniósł Zastępca Prokuratora Generalnego - Naczelny Prokurator Wojskowy, zarzucając temuż wyrokowi "rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść wyroku, polegające na błędnym zastosowaniu wobec oskarżonego Michała S. art. 60 § 6 pkt 3 KK i skazanie go na karę grzywny w sytuacji, gdy został on uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 338 § 2 KK, a więc zagrożonego alternatywnie karami: ograniczenia wolności, aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności, co obligowało sąd do przyjęcia jako podstawy prawnej nadzwyczajnego złagodzenia kary art. 60 § 7 KK, nakazującego odstąpienie od wymierzenia kary i orzeczenie środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 2-8 KK.". Oceń zasadność kasacji. Podstawa prawna:
Uzasadnienie:
Kazus 3Dodany: 27 marzec 2010
Stan faktyczny:
Ireneusz D. (mający status żołnierza odbywającego nadterminową zasadniczą służbę wojskową, innymi słowy "inną służbę niż zasadnicza") w dniu 3 stycznia 2001 r. około godz. 13:00 na terenie JW. w K. w sali żołnierskiej drugiego szwadronu, naruszył nietykalność cielesną młodszego stopniem Mateusza Z. w ten sposób, że pchnął go na ścianę, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci rozcięcia prawego łuku brwiowego, co spowodowało u niego naruszenie czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni. Czy Ireneusz D. popełnił przestępstwo, jeśli tak to jakie? Wskaż sąd właściwy do orzekania w I instancji w w/w sprawie. Podstawa prawna:
Uzasadnienie:
Kazus 4Dodany: 7 maj 2010
Stan faktyczny:
Major Wojska Polskiego Krzysztof K. zotał oskarżony dn. 20 maja 2008 roku o popełnienie przestępstwa z art. 345 § 3 KK - czynna napaść na przełożonego z użyciem broni, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu, oraz z art. 363 § 1 KK - samowolne rozporządzenie wyposażeniem. 30 czerwca 2008 roku oskarżony przeszedł na emeryturę. 12 grudnia 2008 roku, Wojskowy Sąd Okręgowy, rozpatrując tą sprawę, skazał go na karę pozbawienia wolności na 2 lata, oraz zdegradował go do stopnia szeregowego. W apelacji oskarżony podniósł, że zgadza się z wymiarem kary pozbawienia wolności, jednak Sąd bezprawnie zdegradował go, aż do stopnia szeregowego ze stopnia majora. 1) Czy Wojskowy Sąd Okręgowy był właściwy do rozpatrywania tej sprawy? 2) Czy Sąd mógł zdegradować oskarżonego ze stopnia majora do szeregowego? 3) Czy Sąd mógł zdegradować oskarżonego, jeżeli ten nie pełnił już czynnej służby wojskowej? Podstawa prawna:
Uzasadnienie:
|
Pytanie nr 8348 - Kodeks karny
Zgodnie z Kodeksem Karnym, kto żąda korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie zabranej rzeczy, w wypadku mniejszej wagi podlega:
|
