Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Zasady ogólne

Jacek F. w 2005 roku został złapany na fotoradar przez strażników miejskich za przekroczenie prędkości w Olsztynie. Został on ukarany mandatem karnym w wysokości 500 złotych. Jacek F. odmówił przyjęcia mandatu i sprawa została skierowana do sądu grodzkiego, który to podtrzymał decyzję strażników miejskich i nakazał Jackowi F. zapłacić dany mandat. Jacek F. odmawiał zapłaty powołując się na nielegalność posługiwania się fotoradarem przez strażników miejskich. Czy ma rację?  

Krzysztof L., mieszkaniec Olsztyna, został zatrzymany jako prowadzący pojazd przez Straż Miejską w Łodzi. Strażnicy postanowili dokonać kontroli drogowej, stwierdziwszy, że Krzysztof L. popełnił wykroczenie z art. 97 KW w zw. z art. 24 ust. 4 pr. o ruchu drog., czyli wyprzedzał pojazd szynowy z lewej strony. W związku z tym Strażnicy Miejscy postanowili ukarać kierującego pojazdem mandatem karnym w wysokości 200 zł. Obwiniony jednak odmówił przyjęcia mandatu, twierdząc, że Straż Miejska nie mogła w omawianym wypadku przeprowadzić kontroli drogowej, ani nałożyć na niego mandatu karnego. W związku z tym na podstawie art. 99 KPSW Komendant Straży Miejskiej w Łodzi złożył wniosek do odpowiedniego Sądu o ukaranie sprawcy wykroczenia.

1)Czy Krzysztof L. Miał rację stwierdzając, że Straż Miejska nie miała prawa dokonywać w tej sytuacji kontroli drogowej, a tym samym nie mieli prawa do nałożenia mandatu karnego za w/w wykroczenie?
2)Co w tej sytuacji powinien zrobić Sąd?

Przeciwko Aleksandrze O. dnia 28 stycznia 2007 r wszczęto dochodzenie, stawiając jej zarzut przywłaszczenia sobie znalezionego, wiecznego pióra znanej firmy o wartości 280 zł, działając na szkodę Marianny L., która o przestępstwie powiadomiła Policję. Podejrzana w tkacie składania wyjaśnień nie zaprzeczała faktowi, że przywłaszczyła sobie w/w pióro, jednak cały czas wskazywała, że jego wartość została błędnie oceniona przez organ prowadzący postępowanie, ponieważ oparł się on jedynie na subiektywnej ocenie pokrzywdzonej. Mimo tego żadne czynności wyjaśniające tą kwestię nie zostały przeprowadzone, a organy prowadzące postępowanie przygotowawcze w konsekwencji tego dnia 15 stycznia 2008 roku skierowały do Sądu Rejonowego w K. akt oskarżenia przeciwko Aleksandrze O., zarzucając jej w nim popełnienie przestępstwa przywłaszczenia i czyn ten uznając za przypadek mniejszej wagi (art. 284 § 3 KK). Sąd w dniu 27 maja 2008 roku na wniosek prokuratora umorzył warunkowo postępowanie karne przeciwko Aleksandrze O. wyznaczając okres 1 roku próby. Aleksandra O. jednak w wyznaczonym czasie złożyła apelację, po której rozpoznaniu Sąd Okręgowy w O. stwierdził, że ze względu na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności czynu, w tym przede wszystkim że Sąd nie ustalił zgodnie z zasadą prawdy materialnej wartości rzeczy, której przywłaszczenie oskarżonej zarzucono, stwierdził zasadność apelacji i uchylił zaskarżony wyrok w całości przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia do Sądu I instancji.
Ten w takim przypadku zwrócił się do biegłego rzeczoznawcy o opinię w sprawie określenia wartości rzeczy. Opinia biegłego wskazała, że pióro to jest jedynie podróbką pióra znanej firmy, w związku z czym jego wartość, wskazując również na fakt, że było ono używane, nie przekracza 30 zł. W związku z tym dnia 23 kwietnia 2009 roku Sąd postanowił rozpoznać tę sprawę w tym samym składzie, jednak na podstawie Kodeksy Postępowania w Sprawach o Wykroczenia i tego samego dnia ukarał obwinioną karą grzywny w wysokości 500 zł za wykroczenie z art. 125 KKW.

Oceń, czy ten sam Sąd mógł ukarać Aleksandrę O. w/w karą w omawianej sytuacji.

Wiesławowi O., właścicielowi punktu wyrobu pieczątek, zarzucono dnia 29 maja 2008 roku, że w dniu 18 maja 2007 roku wykonał on bez właściwego zamówienia pieczęć Starosty Powiatowego w L., czym wyczerpał on znamiona wykroczenia z art. 68 § 1 KW, a Policja jako organ prowadzący postępowanie, wszczęła je dnia 27 maja 2008 roku. Obwiniony jednak zauważył, że nie można przeciwko niemu wszcząć postępowania, gdyż zgodnie z przepisami w sprawach o wykroczenia, przedawnienie karania upływa na rok po popełnieniu zarzucanego mu czynu.
Jednak Policja stwierdziła że twierdzenie obwinionego jest bezzasadne, gdyż zostało przeciwko niemu wszczęte postępowanie w omawianej sprawie, w związku z tym okres przedawnienia karalności upływa dopiero po dwóch latach od popełnienia czynu i w związku z tym jak i w związku z odmową przyjęcia proponowanego mandatu karnego, złożyła wniosek o ukaranie sprawcy do właściwego Sądu.

Oceń, czy wniosek o ukaranie został złożony zgodnie z przepisami postępowania w sprawach o wykroczenia.

Jarosławowi G, adwokatowi, zostało zarzucone popełnienie wykroczenia z art. 108 KW, czyli szczucie psem. Jarosław G. odmówił jednak przyjęcia proponowanego mandatu w wysokości 700 zł, wskazując, że jego pies, jako pies przewodnik osoby niewidomej, jaką on jest, nie jest agresywny tym bardziej nie można nim szczuć ludzi. W związku z odmową przyjęcia mandatu Policja postanowiła złożyć do właściwego Sądu wniosek o ukaranie obwinionego. Sąd postanowił, że mimo iż obwiniony jest osobą niewidomą, to jednak ze względu na to że jest adwokatem, może odpowiadać z wolnej stopy.

Oceń, czy postanowienie Sądu w sprawie zezwolenia obwinionemu na odpowiadanie bez pełnomocnika była zgodna z przepisami Kodeksu Postępowania w Sprawach o Wykroczenia?