Kodeks wykroczeń

W dniu 17 maja 2009 roku Michał J. znalazł podczas spaceru odtwarzacz mp3. W okolicy nie było nikogo, więc znalazca postanowił zabrać znaleziony przedmiot do domu.

W związku z tym, że nikt z kim rozmawiał nie zgubił odtwarzacza, ani nie posiadał wiedzy, czy ktoś takiego sprzętu nie zagubił, dnia 20 maja 2009 roku rozwiesił kilkanaście ogłoszeń o odnalezieniu w/w urządzenia, podając swoje dane kontaktowe.

Do dnia 29 sierpnia 2009 roku właściciel urządzenia  po ten sprzęt się zgłosił. Natomiast 1 września 2009 roku Michałowi J. Policja zarzuciła, po zawiadomieniu przez właściciela, iż Michał J. popelnił wykroczenie z art. 125 KW, czyli niezawiadomił o znalezieniu rzeczy, gdyż nie poinformowal on Policji ani biura rzeczy znalezionych od znalezieniu urządzenia. Policja postanowiła również ukarać Michała J. grzywną w wysokości 500 zł.

Czy ta decyzja jest słuszna?

Jan K. w czasie wieczornego powrotu do domu jedną z głównych dróg miejskich, został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji. Jak sie okazało, wracał on prowadząc rower, którego oświetlenie uległo awarii. W związku z tym, że czyn ten stanowi wykroczenie z art. 88 KW, Sąd Rejonowy uznał Jana K. winnego naruszenia tego przepisu i stosując art. 39 § 1 i § 2 KW w zw. z art. 20 § 1 i § 2 KW nałożył na niego karę ograniczenia wolności równą 1 miesiącowi, w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cel społeczny, w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Czy Sąd Rejonowy orzekł właściwą karę w stosunku do Jana K.?

Krzysztof R. został przez Sąd Rejonowy uznany za winnego naruszenia art. 88 Kodeksu Wykroczeń, tj. prowadzenia pojazdu na drodze publicznej bez wymaganych przez przepisy świateł. Ponadto naruszył on też art. 92 § 1, jako że nie zastosował się do znaku drogowego zakazującego wjazdu w ulicę, w którą to Krzysztof R. mimo to wjechał autem. W związku z tym, Sąd Rejonowy orzekł wobec niego karę grzywny równą 700 zł, a także powołując się na art. 92 § 3 w związku z  art. 29 § 1 i § 3 Kodeksu Wykroczeń, orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów przez okres 7 miesięcy oraz nakazał zwrot prawa jazdy. Czy Sąd słusznie orzekł w sprawie Krzysztofa R. w kwestii dotyczącej środka karnego?

Adam K. od 2006 r. bywał kilkukrotnie zatrzymany podczas spożywaniu alkoholu w parku i skazywany za popełnione wykroczenia na przewidzianą za nie karę grzywny. W 2007r. w grudniu, gdy jeden z wyroków stał już się prawomocny, został on ponownie zatrzymany w związku z popełnieniem tego samego wykroczenia, a Sąd Rejonowy powołując się na art. 38 Kodeksu
Wykroczeń i mając na uwadze poprzednie wykroczenia Adama K. orzekł tym razem 10-dniową karę aresztu. Czy słusznie?

Marcin Z. i Janusz L., obaj studenci, będąc pod wpływem alkoholu, zakłócali spokój mieszkańcom pewnego osiedla krakowskiego, używając przy tym słów powszechnie uznanych za wulgarne. Obaj zostali zatrzymani, następnie postawieni przed sąd. Mimo że kodeks przewidywał za wykroczenia tego typu kary: ograniczenia wolności, grzywnę, areszt bądź naganę, to sąd rozpatrywał także możliwość zastosowania środka karnego w postaci podania orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości, co zgodnie z art. 31, według sądu mogłoby mieć znaczenie wychowawcze. Czy tego typu środek karny powinien być w tym wypadku brany pod uwagę przez orzekający sąd?

W dniu 4 lipca 2005 r. Marian A. jadąc do pracy swoim autem, został zatrzymany do rutynowej kontroli drogowej. Jak się okazało, nie posiadał on przy sobie wszystkich dokumentów niezbędnych przy prowadzeniu pojazdem, tj. popełnił wykroczenie z art. 95 Kodeksu Wykroczeń. W dniu 10 sierpnia 2006 r. do Sądu Rejonowego wpłynął wniosek o ukaranie Mariana A., co też nastąpiło na posiedzeniu wyznaczonym na dzień 20 sierpnia 2006 r., gdzie sąd wymierzył mu karę grzywny w wysokości 250 zł. Marian A. rozważał jednak możliwość zaskarżenia wyroku. Na jakiej podstawie mógłby je oprzeć?

Andrzej M. w dniu 20.09.2005r. został zatrzymany. Postawiono mu zarzut prowadzenia roweru bez wymaganych przez przepisy świateł, czyli o wykroczenia z art. 88 KW. Sąd Rejonowy wymierzył mu karę w wysokości miesiąca ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej  pracy na cel społeczny w wymiarze 40 godzin miesięcznie. Przy wymierzaniu kary sąd zastosował art. 39 § 1-2 w zw. z art. 20 § 1 i § 2 KW.

Czy orzeczona kara jest adekwatna do popełnionego przez Andrzeja M. wykroczenia?

Kapral Stefan K. został skazany z art. 43 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wracając z przepustki wniósł na teren jednostki 5 piw o pojemności 0.5 l. Wręczył te piwa szeregowemu Andrzejowi M. nakłaniając go do spożycia alkoholu. Andrzej M. wypił alkohol. Doszło do popełnienia wykroczenia z art. 13 KW w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Kaprala skazano na karę 50 zł grzywny.

Kapral podżegał szeregowego do popełnienia wykroczenia.

Jak przedstawia się odpowiedzialność za podżeganie i pomocnictwo przy wykroczeniach?

Marek S. został oskarżony o popełnienie wykroczenia z art. 87 § 1 KW, czyli o popełnienie prowadzenie samochodu w stanie wskazującym na spożycie alkoholu. Po wydaniu opinii psychiatryczne, w której stwierdzono, że u Marka S. została całkowicie zaburzona zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Na tej podstawie Sąd Rejonowy umorzył wobec niego postępowanie, ale na podstawie art. 99 § 1 kw orzekł wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów jako środek zabezpieczający. Sąd nie określił czasu stosowania tego środka.

Czy słusznie zastosowano wobec Marka S. środek zabezpieczający w postaci zakazu prowadzenia pojazdów?

Stefan G. zabrał Andrzejowi K. w celu przywłaszczenia kwotę 230 zł. Sprawca przytrzymał poszkodowanego i grożąc mu nożem zażądał bliżej nieokreślonej kwoty pieniędzy. Poszkodowanemu udało się uciec. Dlatego też Stefanowi G. nie udało się przywłaszczyć większej sumy pieniędzy. Sąd Okręgowy uznał Stefana G. zarzucanych mu czynów i wymierzył mu na podstawie art. 119 § 2 KW karę czterech miesięcy aresztu oraz na podstawie art. 280 § 2 KK karę 2 lat i 6 miesięcy.

Czy sąd słusznie wymierzył 4 miesięczną karę aresztu?

Stefan G., Zenon K., Kamil S. i Antoni W. 14.04.2007r. wracali około godziny 20.00 po meczu piłkarskim do domów. Byli pod wpływem alkoholu. Po drodze krzyczeli, używali nieprzyzwoitych słów oraz niszczyli kosze na śmieci, ławki w parkach oraz namalowali sprejem na murach jednego z budynków mieszkalnych nieprzyzwoity rysunek. Za te wykroczenia popełnione z art. 51 § 2 KW oraz z art. 141 KW, Sąd Okręgowy skazał sprawców na jeden miesiąc ograniczenia wolności. Orzekł także wobec nich środek karny w postaci podania orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości.

Czy sąd słusznie zastosował środek karny w postaci podania orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości?

Błażej W. w dniu 20.09.2005r. spożywał alkohol w postaci piwa w parku miejskim. W tym samym dniu zatrzymał go patrol policji. Błażej W. podał im fałszywe dane personalne. Popełnił wykroczenie z art.  431 ust. 1 ustawy z dn. 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz z art. 65 § 1 pkt 1 i 2 KW. Sąd na podstawie art. 65 § 1 pkt 1 i 2 KW i art. 9 § 2 KW wymierzył mu karę 1 miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonania w oznaczonym miejscu nieodpłatnej dozorowanej pracy w wymiarze 30 godzin.

Czy sąd słusznie na podstawie przepisów art. 65 § 1 pkt 1 i 2 KW i art. 9 § 2 KW wymierzył Błażejowi W. karę ograniczenia wolności?

Sławomir W. w dniu 15.11.2006r. o godzinie 21.00 prowadził samochód osobowy marki Opel bez wymaganego przepisami oświetlenia. W czasie manewru wyprzedzania przekroczył podwójną linię ciągłą. Popełnił w ten sposób wykroczenia z art. 88 KW i z art. 92 § 1 KW w zw. z art. 9 § 1 KW. Na podstawie art. 88 KW w zw. z art. 9 § 1 KW i art. 24 § 1 KW sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 600 zł. Ponadto na podstawie art. 92 § 3 KW w zw. z art. 29 § 1 sąd orzekł wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 10 miesięcy, a także na podstawie art. 29 § 3 KW zobowiązał go do zwrotu prawa jazdy.

Czy sąd słusznie orzekł wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym?