Korzystanie z
portalu oznacza
akceptację regulaminu.
Polityka cookies
Polityka prywatności

Akceptuję
ArsLege - testy z prawa
Kursy stacjonarne na aplikacje w Warszawie

Zadania egzaminacyjne dla doradcy podatkowego 2019


Kategoria: Doradca podatkowy

Zadanie nr 1 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

Zainteresowana (podatniczka) Hanna K. wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa 

podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku podała, że jest doradcą podatkowym wykonującym jednoosobowo i samodzielnie swój zawód we własnej indywidualnej kancelarii doradcy podatkowego. W ramach tej działalności wykonuje również czynności zastępstwa prawnego z urzędu przed sądem administracyjnym, z tytułu przyznania w tym zakresie skarżącym podatnikom przez sąd prawa pomocy. Wobec powyższego zainteresowana zadała pytanie:

czy przychody uzyskiwane jako zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wykonywanej z urzędu kwalifikować należy jako pochodzące z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też jako przychody z działalności wykonywanej osobiście, wskazanej w art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 pkt 6 powołanej ustawy podatkowej? Zdaniem zainteresowanej przychody te są przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 14 lutego 2019 r., nr 90/60/90,  Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, ocenił stanowisko zainteresowanej podatniczki jako nieprawidłowe. Zdaniem podatkowego organu interpretacyjnego wykonywanie zastępstwa prawnego przed sądem administracyjnym z urzędu, to jest w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy, odbywa się na zlecenie sądu, co odpowiada treści art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tego powodu oceniane przychody pochodzą ze źródła przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli z działalności wykonywanej osobiście, niezależnie od tego, czy prowadząc kancelarię doradcy podatkowego podatniczka prowadzi działalność gospodarczą, czy też nie.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, przyjmując, że termin do wniesienia skargi jeszcze nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus
Pierwszy kazus w każdej kategori jest darmowy.

Zadanie nr 2 Skarga na decyzję

Stan faktyczny:

Anna Nowak pismem z dnia 15.02.2019 r. zwróciła się do Urzędu Skarbowego w W. o rozłożenie na raty (24 raty) zapłaty zaległości podatkowej w kwocie 12000 zł w podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia udziału w nieruchomości oraz umorzenie odsetek za zwłokę. Jako uzasadnienie wniosku podała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Anna Nowak powołała się na trudną sytuację materialną w jej rodzinie oraz ponoszenie kosztów kształcenia córki i syna w liceum oraz małoletniego syna w szkole podstawowej. Mąż zmarł i Anna Nowak samotnie wychowuje i utrzymuje troje dzieci. Rodzina korzysta sporadycznie z pomocy społecznej, dzieci pobierają rentę rodzinną w najniższym wymiarze. Przedmiotem zasiedzenia jest udział w nieruchomości, w której Anna Nowak zamieszkuje wraz z rodziną. Anna Nowak zmuszona była do spłaty zaciągniętych kredytów na remont domu, kształcenie dzieci i nie posiada żadnych oszczędności ani cennych ruchomości. Uzyskuje dochody z tytułu umowy o pracę w kwocie 2000 zł miesięcznie. Anna Nowak uzyskuje dodatkowe dochody z tytułu pracy nakładczej w wysokości około 600 zł miesięcznie. Przewiduje zatem, że będzie w stanie spłacić zaległość podatkową w 24 ratach, zwłaszcza, że córka i syn skończą w tym roku liceum i podejmą pracę. Natomiast nie ma możliwości jednorazowej zapłaty zaległości podatkowej. Umorzenie odsetek za zwłokę stanowiłoby dla podatnika znaczną ulgę.
Organ podatkowy nie prowadząc postępowania w sprawie weryfikacji przesłanek wniosku poprzestał na okolicznościach wskazanych przez podatnika we wniosku i decyzją z dnia 20 maja 2019 r., doręczoną w dniu 23 maja 2019 r., odmówił podatnikowi rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej i umorzenia odsetek za zwłokę. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 67a § 1 pkt 2 i 3 ustawy – Ordynacja podatkowa, który statuuje uznaniowość organu podatkowego w zakresie udzielania ulg podatkowych. Organ w uzasadnieniu wskazał, że sytuacja majątkowa podatnika jest trudna, jednak podatek od
spadków i darowizn jest podatkiem majątkowym i podatnik uzyskał tytułem zasiedzenia przysporzenie. Przesłanki podane przez podatnika we wniosku nie są wystarczającą podstawą do rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej i umorzenia odsetek za zwłokę, podatnik nie daje gwarancji, że zapłaci zaległość podatkową w ratach.
Ponadto organ podatkowy powołał się na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 25 kwietnia 2019r.,który odmówił udzielenia zgody na zastosowanie wnioskowanej ulgi podatkowej, zresztą też nie prowadząc żadnego postępowania dowodowego w sprawie.
Anna Nowak od powyższej decyzji organu I instancji wniosła odwołanie powtarzając argumenty jak we wniosku o udzielenie ulgi podatkowej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozłożenie na 24 raty zaległości podatkowej i umorzenie odsetek za zwłokę.
Organ II instancji decyzją z dnia 1 lipca 2019 r., doręczoną Annie Nowak w dniu 5 lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie dostrzegając podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ II instancji w całości podzielił argumentację organu I instancji.
Proszę sporządzić skargę, działając jako pełnomocnik - doradca podatkowy, przyjmując, że termin do wniesienia skargi jeszcze nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 3 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

Zainteresowany (podatnik): PK – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
We wniosku Spółka przedstawiła stan faktyczny, z którego wynika, że jako ogólnopolski kolporter prasy prowadzi sprzedaż prasy oraz wyrobów pozaprasowych w punktach sprzedaży detalicznej (kioski oraz saloniki prasowe) na terenie całego kraju. Spółka jest najemcą użytkowanych pomieszczeń. W celu dostosowania tych pomieszczeń do potrzeb oraz standardów prowadzonej przez Spółkę działalności konieczne jest dokonywanie w nich inwestycji, w tym niezbędnych prac adaptacyjnych. Zdarza się, że dana lokalizacja nie spełnia zakładanych celów i generuje straty. Wówczas Spółka stara się zakończyć najem w tym miejscu, w celu zawarcia nowej umowy, która przyniesie przychód z prowadzonej działalności. W większości przypadków zawarte przez Spółkę umowy nie przewidują możliwości zwrotu przez wynajmującego wydatków poniesionych na ulepszenie przedmiotowych obiektów, ani też zwrotu wyposażenia sfinansowanego przez Spółkę. Wyposażenie jest bowiem przystosowane do danego wynajmowanego pomieszczenia, tzn. jest ono wykonywane pod konkretne wnętrze i pomimo że można je chociaż częściowo zdemontować, to po takim demontażu uzyskane elementy nie nadają się do ponownego wykorzystania, bądź ich przystosowanie do nowego miejsca jest dla Spółki finansowo nieopłacalne. Zdemontowane elementy nie nadają się również do sprzedaży. Spółka takie inwestycje traktuje jako inwestycje w obcym środku trwałym, od których dokonywana jest amortyzacja. W momencie rozwiązania umowy Spółka wykreśla środek trwały z ewidencji, dokonuje likwidacji środka trwałego.
W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny Spółka zapytała - czy strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcy środek trwały w postaci wydatków poniesionych na dostosowanie zajmowanego na podstawie umowy najmu lokalu do prowadzonej działalności może zostać zaliczona przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów?
Zdaniem Spółki, strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym, niespełniająca przesłanek z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli jej powstanie wynika z działań podatnika podjętych dla realizacji celu określonego w art. 15 ust. 1 tej ustawy.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, wydał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 11 II 2019 r., nr 115/2019, w której ocenił stanowisko zainteresowanej Spółki jako nieprawidłowe.
Organ stwierdził, że w przypadku, gdy Spółka zbywa nieodpłatnie na rzecz danego wynajmującego prawo do wartości poniesionych nakładów w obcym środku trwałym odpowiadające niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym - nie ma ona prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części wartości inwestycji w obcym środku trwałym z uwagi na kumulatywne zaistnienie następujących negatywnych przesłanek:
– koszt odpowiadający niezamortyzowanej wartości zbytego nieodpłatnie środka trwałego nie spełnia generalnej zasady wynikającej z treści art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to jest istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionymi kosztami a uzyskanymi przychodami, gdyż środki trwałe i inwestycje w obce środki trwałe pozostające w opuszczanych pomieszczeniach nie będą już wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki.
– koszt ten podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, przyjmując, że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 4 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

Zainteresowany (płatnik): MZS – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Spółka prowadzi działalność usługową w miejscu swej siedziby jak również w wielu innych miejscowościach na terenie całego kraju. W związku z tą działalnością pracownicy Spółki wyjeżdżają do różnych miejscowości; z tego tytułu wypłacane są im diety, koszty podróży, noclegu i wyżywienia. W tym stanie rzeczy Spółka zadała następujące pytanie: czy wypłacone pracownikowi diety, koszty podróży, noclegu i wyżywienia za odbyte przez niego wyjazdy służbowe są wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Prezentując własne stanowisko Spółka udzieliła na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej.
W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 21 września 2019 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w Warszawie, stwierdził, co następuje: jeżeli w opisanym zdarzeniu przyszłym będziemy mieli do czynienia z podróżą służbową, to diety i kwoty należności wypłaconych pracownikom, związanych z podróżą służbową, podlegać będą zwolnieniu na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ stwierdził ponadto, że nie wypowie się w kwestii, czy opisywane wyjazdy pracowników Spółki są podróżami służbowymi a także czy wypłacane kwoty są dietami oraz innymi należnościami związanymi z podróżami służbowymi, ponieważ zagadnienia te regulowane są przepisami prawa pracy, które nie mogą stanowić przedmiotu indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedmiotem interpretacji mogą być wyłącznie przepisy prawa podatkowego, w żadnym przypadku nie mogą być nim przepisy niepodatkowe.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, przyjmując, że termin do wniesienia skargi jeszcze nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 5 Skarga na indywidualną interpretację

Stan faktyczny:

W dniu 1 marca 2019 r. Dyrektor Krajowej Izby Skarbowej, wydał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (nr 100/2019) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W dniu 1 kwietnia 2019 r. podatnik Bogdan L. wniósł skargę na wyżej wymienioną interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej błędną wykładnię i nieprawidłową ocenę zastosowania materialnego prawa podatkowego w postaci art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarga wpłynęła do sądu, została opłacona wpisem sądowym; sprawa oczekiwała na merytoryczne rozpoznanie przez sąd. Przed wyznaczeniem rozprawy w sprawie, w dniu 1 maja 2019 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (nr 200/2019), w której, powołując się wyłącznie na art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, uchylił zaskarżoną przez podatnika do sądu interpretację z dnia 1 marca 2019 r. Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 1 marca 2019 r. była nieprawidłowa, ponieważ podatkowy organ interpretacyjny wydał ją w odniesieniu do niewyczerpująco przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego, to jest nie zastosował art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Z tego powodu, w ocenie Ministra Finansów, na podstawie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 1 marca 2019 r. musiała zostać uchylona interpretacją indywidualną z dnia 1 maja 2019 r.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na wydaną przez Ministra Finansów indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 1 maja 2019 r. (nr 200/2019), przyjmując że termin do wniesienia skargi jeszcze nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 6 Zażalenie do NSA

Stan faktyczny:

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Markowi Markiewiczowi wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niewystąpienie okoliczności uzasadniających spełnienie przesłanek wstrzymania, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie p.p.s.a. Odpis powyższego orzeczenia doręczono stronie w dniu 5 lipca 2019 r. W piśmie datowanym na dzień 18 lipca 2019 r. skarżący wystąpił do sądu o zmianę tegoż postanowienia w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a. Pismo skarżącego zostało potraktowane przez sąd jako zażalenie na ww. postanowienie, które to zażalenie postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2019 r. sąd odrzucił z uwagi na upływ terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia z dnia 24 czerwca 2019 r., to jest na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Proszę sporządzić zażalenie na postanowienie z dnia 9 sierpnia 2019 roku.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 7 Zażalenie do NSA

Stan faktyczny:

W skardze z dnia 19 sierpnia  2019 roku Janina Janowska (podatniczka) zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 rok. W tym samym piśmie wystąpiła do sądu o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270), dalej w skrócie: p.p.s.a. Podniosła, że cierpi na chorobę wieńcową oraz korzysta z rehabilitacji po chorobie nowotworowej. Jednocześnie ma ona na swoim utrzymaniu uczącą się córkę. W tej sytuacji, zapłacenie wynikającej z zaskarżonej decyzji kwoty podatku odbyłoby się kosztem rezygnacji z wykupienia leków oraz zaprzestania rehabilitacji, co wiązałoby się niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody oraz ryzykiem wystąpienia nieodwracalnych skutków dla jej stanu zdrowia. WSA postanowieniem z dnia 229 sierpnia 2019 roku odmówił wstrzymania wykonania decyzji powołując się na brak wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odpis postanowienia sądu doręczono skarżącej w dniu 15 września 2019 roku.
Proszę sporządzić zażalenie na postanowienie WSA z dnia 29 sierpnia  2019 r., przyjmując że nie upłynął termin do jego wniesienia.



Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 8 Skarga o wznowienie postępowania przed NSA

Stan faktyczny:

 

 

Wyrokiem z dnia 6 sierpnia  2019 r. , Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) dalej w skrócie: p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną Piraci Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2018 r. w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora IzbyAdministracji Skarbowej z dnia 12 kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu jawnym, poprzedzającym wydanie wyroku w dniu 6 sierpnia 2019 roku, rozpoznał też złożony w dniu 2 sierpnia 2019 r. wniosek Jana Kowalskiego o dopuszczenie go do udziału w charakterze uczestnika na zasadzie art. 33 § 2 p.p.s.a. oraz dopuścił Jana Kowalskiego do udziału w postępowaniu. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Jan Kowalski informację o tym, że toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie powziął w dniu 29 lipca  2019 r. . Nie został jednak poinformowany o tym, że jest wyznaczony termin rozprawy, a rozprawa na której został dopuszczony do udziału w sprawie odbyła się bez jego czynnego udziału. Dopiero dopuszczenie Jana Kowalskiego do udziału w sprawie w charakterze uczestnika w dniu 29 lipca  2019 r.  dawało możliwość zapoznania się z aktami, ustalenia na jakim etapie jest to postępowanie, czy jest wyznaczony termin rozprawy i na kiedy, zapoznania się ze skargą kasacyjną, a następnie zajęcia stanowiska w sprawie.

 

Proszę sporządzić skargę o wznowienie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

 

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 9 Skarga o wznowienie postępowania przed WSA

Stan faktyczny:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu 15 lipca 2019 roku oddalił skargę Wojciecha Wojciechowskiego zamieszkałego w Wojcieszowicach na ostateczną decyzję w przedmiocie podatkuod towarów i usług za poszczególne miesiące 2017 r. Skarżący został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, jednak, na skutek trwającej w jego miejscowości  od dnia 1 lipca do dnia 5 sierpnia 2019 r., potwierdzonej ogłoszeniem stanu klęski żywiołowej, powodzi, był pozbawiony komunikacji z siedzibą sądu. Z tej przyczyny, nie mógł czynnie uczestniczyć w rozprawie w dniu 15 lipca 2019 r., a ponadto w wymienionych powyżej dniach, skarżący nie mógł ani przejrzeć akt sprawy ani wystąpić z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Proszę sporządzić skargę o wznowienie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 10 Skarga kasacyjna

Stan faktyczny:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zakwestionował prawidłowość samoobliczenia podatku przez podatnika Alfreda Kowalskiego za rok 2017 w podatku dochodowym od osób fizycznych i określił mu zobowiązanie podatkowe za ten rok w wysokości wyższej niż wynikająca z zeznania. Uznał, że podatnik zaniżył przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej o przychód ze sprzedaży nieruchomości- budynku stanowiącego magazyn towarów, sprzedawanych w hurtowni podatnika i gruntu, na którym budynek był posadowiony. W ocenie organu podatnik osiągnął przychód, o którym mowa w art. 14 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r.,poz. 361 z późn.zm.).
W odwołaniu podatnik podniósł, że nieruchomość tę zakupił w 2009r. Prowadził już wówczas hurtownię i rozpoczął korzystanie z budynku dla celów tej działalności, ale do dnia sprzedaży nie wprowadził budynku do ewidencji środków trwałych i nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Sprzedaż nieruchomości, która nie została ujęta w ewidencji środków trwałych nie powinna zatem mieć wpływu na wysokość przychodów z działalności gospodarczej. Przychód ten nie stanowi także przychodu, o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ czasu między nabyciem a sprzedażą. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2019r. oddalił skargę podatnika, w której podniesiono zarzuty tożsame z podniesionymi w odwołaniu. Stwierdził, że znana jest mu uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014r., II FPS 8/2013, zgodnie z którą w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a które nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c tej ustawy, jednakże uchwała ta nie zapadła w tej sprawie, a w związku z tym Sąd nie jest nią związany z mocy art. 187 § 2ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.).

Sporządź jako pełnomocnik podatnika skargę kasacyjną od  wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 11 Zażalenie do NSA

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 30 listopada 2018 r. nr 1401/OF-I/418-1-8/18/MC Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 maja 2018 r. ustalającą M.K.(skarżący) zobowiązanie podatkowe w wysokości 278.259 zł w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Decyzję tę doręczono skarżącemu w dniu 3 grudnia 2018 r., po czym skarżący za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w ustawowym terminie i trybie zaskarżył ją skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania skutków trudnych do odwrócenia, gdyż skarga zostanie rozpoznana w odległym czasie, a nie posiada żadnych środków finansowych na apłacenie należności (przedłożono wyciąg z rachunku bankowego wykazujący brak środków w dniu złożenia skargi), a złożone dokumenty z przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego dowodzą, że należność jest przedmiotem egzekucji z nieruchomości, której zajęcia już dokonano. Wartość nieruchomości wedle skarżącego wynosi 80.000 złotych.
Postanowieniem z dnia 20 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 310/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosek ten oddalił podnosząc w uzasadnieniu, że jest on nieuzasadniony, gdyż po pierwsze ewentualna sprzedaż egzekucyjna nieruchomości jest odległa w czasie i długotrwała, a po drugie nawet gdyby do tej sprzedaży doszło to skutki jej nie są nieodwracalne, skoro w przypadku zasadności skargi otrzyma zwrot wyegzekwowanych należności wraz z odsetkami a w dalszej części szkoda będzie naprawiona poprzez zasądzone odszkodowanie.

W imieniu skarżącego proszę sporządzić żalenie na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, przyjmując że nie upłynął termin  do jego wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 12 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 17 maja 2019 r. A.G. (skarżący) zwrócił się do do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej  o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie z zakresu podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że od 1983 r. prowadzi działalność gospodarczą i w dniu 8 października 2018 r. zawarł z E- Leasing sp. z o.o. umowę leasingu operacyjnego, której przedmiotem jest oddanie korzystającemu do używania odpłatnego samochodu ciężarowego MAN TGM 18.340. Z treści umowy oraz ogólnych warunków umów leasingu operacyjnego wynika, że umowa została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40 % normatywnego okresu amortyzacji a suma ustalonych w umowie opłat pomniejszona o należny podatek od towarów i usług odpowiada co najmniej wartości początkowej środka trwałego. Sp. z o.o. E- Leasing nie korzysta ze zwolnień podatkowych. W umowie leasingu postanowiono, że wstępna opłata leasingowa wynosi 30 % wartości samochodu, tj. 300. 000 złotych. i jej uiszczenie warunkuje możliwość zawarcia umowy oraz wydanie przedmiotu leasingu. Skarżący uiścił powyższą opłatę w dniu zawarcia umowy w oparciu o wystawioną
fakturę. Wskazał też, że powyższa kwestia nie jest przedmiotem kontroli podatkowej, kontroli skarbowej ani postępowania podatkowego. Podał też, że prowadzi księgi rachunkowe. W związku z powyższym postawił pytanie w jakim momencie i w jaki sposób powinien zaliczyć powyższą opłatę wstępną do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w chwili uiszczenia czy też razem z opłatami za korzystanie z przedmiotu leasingu. Przedstawiając swoje stanowisko wskazał, że opłatę tą powinien zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w dniu jej uiszczenia.
Organ interpretacyjny nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego i wskazał, w indywidualnej interpretacji z dnia 2 lipca 2019 r. , że stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe. Organ przyjął, że ze stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w tym zakresie wynika, że wstępna opłata leasingowa jest kosztem pośrednim, gdyż nie można jej bezpośrednio powiązać z konkretnymi przychodami osiąganymi przez podatnika, a jest ona na ogół uiszczana jednorazowo ale jej zapłata jest warunkiem koniecznym zawarcia umowy leasingu a w konsekwencji do rozpoczęcia lub realizacji umowy leasingu. Opłata wstępna w stanie faktycznym sprawy jest warunkiem skuteczności umowy, to należy przyjąć, że jest to koszt dotyczący całej umowy
i ściśle określonego czasu jej trwania, z reguły przekraczającego rok podatkowy. Z tego też powodu należy ją zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów u korzystającego proporcjonalnie do czasu trwania umowy leasingowej.
Jako pełnomocnik strony sporządź skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zakładając, że nie upłynął termin do jej wniesienia.



 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 13 Skarga do sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Naczelnik US w O., Józefowi Kowalskiemu - przedsiębiorcy będącemu podatnikiem VAT, określił za marzec 2016 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości niższej niż wykazana w deklaracji VAT-7 za ten okres.
Kwota, o którą organ zmniejszył kwotę do przeniesienia za marzec 2016 r., to kwota podatku naliczonego wynikająca z faktury VAT z dnia 29 marca 2016 r. wystawionej przez kontrahenta - Ksawerego Voighta - w wysokości netto 11.850,00 zł, VAT 2607,00 zł - za usługi stolarskie.
Naczelnik US wskazał, że od 23 marca 2016 r. kontrahent Józefa Kowalskiego nie był zarejestrowanym podatnikiem VAT, co ustalono na podstawie informacji uzyskanej od organu podatkowego właściwego dla Ksawerego Voighta. Zdaniem Naczelnika US oznacza to, że podatnik nie miał prawa do ujęcia podatku naliczonego wynikającego z faktury Ksawerego Voighta w rozliczeniu podatku VAT za marzec 2016 r. Albowiem z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy VAT wynika, że podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku wykazanego m.in. na fakturach wystawionych przez podmiot nieistniejący, tu nieuprawniony do wystawiania faktur. Za takie mogą być
uznane faktury wystawione przez podmiot, który nie złożył zgłoszenia albo zgłosił zaprzestanie wykonywania
działalności.
W odwołaniu od powyższej decyzji Józef Kowalski domagał się uwzględnienia pierwotnego rozliczenia, powołując się na fakt rzeczywistego wykonania usługi wynikającej z faktury i dopełnienia przez niego aktów staranności w sprawdzeniu kontrahenta, gdyż z okazanych mu dokumentów wynikało, że usługodawca jest podatnikiem VAT.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US wskazując, że to podatnika obciąża odpowiedzialność za sprawdzenie rzetelności kontrahenta. Przepisy ustawy o VAT pozwalają na odliczenie podatku naliczonego jedynie z faktur VAT wystawionych przez podmiot uprawniony – podatników VAT;
kontrahent podatnika w momencie wystawiania faktury nie był już zarejestrowanym podatnikiem VAT, zatem odliczenie na podstawie takiej faktury nie jest dopuszczalne.
Jako doradca podatkowy Józefa Kowalskiego, zakładając, że nie upłynął jeszcze termin do złożenia skargi, sporządź skargę do sądu administracyjnego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 14 Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Stan faktyczny:

Wyrokiem z dnia 3 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Spółki XYZ na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Na wniosek pełnomocnika Spółki XYZ – radcy prawnego sporządzono uzasadnienie wyroku, który doręczono ww. pełnomocnikowi w dniu 1 kwietnia 2019 r. Następnie pełnomocnik Spółki XYZ w dniu 28 kwietnia 2019r. wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok WSA w całości. Jednak przez przeoczenie w skardze
kasacyjnej nie wskazał czy domaga się uchylenia lub zmiany wyroku. Postanowieniem z dnia 7 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) dalej w skrócie: p.p.s.a. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd powołując się na treść art. 176 p.p.s.a. wskazał, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw
kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak istotnego elementu skargi kasacyjnej, jak wniosku o rozstrzygnięcie, który nie może być uzupełniony sprawia, że powinna ona ulec odrzuceniu.
Spółka XYZ ustanowiła nowego pełnomocnika, tj. doradcę podatkowego.
Jako pełnomocnik strony - doradca podatkowy sporządź zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 15 Skarga kasacyjna.

Stan faktyczny:

Spółka XYZ zajmująca się leasingiem samochodów wymaga ubezpieczenia przedmiotów oddawanych w leasing. W tym celu oferuje ona swoim klientom możliwość zapewnienia im ubezpieczenia. Jeśli zechcą oni skorzystać z owej możliwości. Spółka XYZ zawiera umowę odpowiedniego ubezpieczenia z ubezpieczycielem i refakturuje na nich jego koszt. W deklaracji VAT za luty 2016 r. Spółka XYZ uznała, że takie czynności refakturowania kosztu ubezpieczenia związanego z przedmiotem leasingu są zwolnione z podatku VAT.

Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie ocenił jednak, że czynność polegająca na zapewnieniu owej ochrony ubezpieczeniowej jest usługą dodatkową wobec usługi leasingu, a zatem powinna być opodatkowana stawką 23%, tak jak usługa główna, tj. leasing.

Powyższe stanowisko podzielił Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. On również zakwestionował możliwość refakturowania przez Spółkę XYZ usług ubezpieczenia związanych z umową leasingową na rzecz usługobiorców przy zastosowaniu takich samych warunków jak stosowane przez ubezpieczyciela.

Spółka XYZ wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2019 r.  o sygn.. akt III SA/Wa 2398/19 oddalił skargę kasacyjną.  Sąd ten uznał, że zgodnie z art. 78 dyrektywy VAT podstawa opodatkowania usług obejmuje również dodatkowe koszty takie jak koszty ubezpieczenia wymagane przez dostawcę od nabywcy lub klienta. Powyższy sąd podkreślił, że świadczenie obejmujące jedną usługę z ekonomicznego punktu widzenia nie powinno być sztucznie dzielone, by nie zakłócić funkcjonowania systemu podatku VAT. W tym względzie sąd ten uznał, że w wypadku świadczenia usługi leasingu wraz z ubezpieczeniem przedmiotu leasingu mamy do czynienia z jedną usługą składającą się z usługi leasingu oraz usługi ubezpieczenia. Zdaniem sądu do podstawy opodatkowania takiego świadczenia usług, obok czynszu leasingu, należy włączyć również koszty ubezpieczenia i do tak ujętej całości świadczenia zastosować jednolitą stawkę podatku VAT właściwą dla usługi zasadniczej, czyli usługi leasingu.

Jako pełnomocnik Spółki XYZ sporządź skargę kasacyjną do NSA, przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.  

Uzasadnienie:

Warszawa, 3 września 2019 r.

 

 

         Naczelny Sąd Administracyjny

w Warszawie

ul.Gabriela Piotra Boduena 3/5

00-011 Warszawa

 

za pośrednictwem:

Wojewódzkiego
Sądu Administracyjnego

w Warszawie

  1. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa

 

 

Strona skarżąca:

XYZ Spółka […] z siedzibą w Warszawie

ul.Białowieska 19, 04-063 Warszawa

NIP fikcyjny

 

Reprezentowana przez doradcę podatkowego

Jana Kowalskiego

Nr wpisu na listę doradców podatkowych fikcyjny

Adres do doręczeń:

Kancelaria Doradcy Podatkowego Jan Kowalski

ul.Igańska 11, 04-087 Warszawa

 

Organ, którego działanie było przedmiotem skargi:

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie

Izba Administracji Skarbowej w Warszawie

ul.Felińskiego 2, 01-513 Warszawa

 

Sygnatura akt: III SA/Wa 2398/19

 

Wartość przedmiotu zaskarżenia: 100 000 zł

 

 

SKARGA KASACYJNA

 I. Na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i 2 , art. 175 § 3 pkt 1, oraz 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej: P.p.s.a.), działając w imieniu i na rzecz strony skarżącej (w oparciu o załączone pełnomocnictwo), zaskarżam w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2019 r. (sygn. akt III SA/Wa 2398/19) oddalający skargę XYZ Spółka […] z siedzibą w Warszawie (dalej: spółka, strona skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia […] nr […] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2016 r., doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 1 września 2019 r.

II.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucam:

A.Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613; dalej: O.p.) poprzez jego niezastosowanie;

b) 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi spółki, w sytuacji zasługiwała ona na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez DIAS prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie i w sposób określony w pkt II poniżej; naruszenie to istotnie wpłynęło na wynik sprawy, gdyż dostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji uchybienia prawa materialnego skutkowałoby uwzględnieniem skargi, a nie jej oddaleniem;

c) 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. z zw. z art. 260 ust. 1a zw. z art. 267 zd. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2 ze zm.; dalej: TFUE) poprzez nieuwzględnienie treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11 BGŻ Leasing sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, pomimo powinności zastosowania go w niniejszej sprawie, gdyż w wyroku tym TSUE przesądził, że dla celów podatku od wartości dodanej usługa leasingu i usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu co do zasady stanowią usługi odrębne i niezależne;

B.Naruszenie prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

 1)  art. 78 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1; dalej: Dyrektywa 2006/112/WE) przez jego błędną wykładnię polegającą na zaakceptowaniu stanowiska organów podatkowych i uznaniu, że spółka powinna włączyć koszty ubezpieczenia do podstawy opodatkowania usługi leasingu, a tym samym niezastosowanie się do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11;

 2)  art. 135 Dyrektywy 2006/112/WE poprzez jego niezastosowanie i zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organów podatkowych, które stwierdziły, że usługi ubezpieczeniowe są opodatkowane VAT;

 3)  art. 32 w zw. z art. 2 oraz w zw. z art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie, tj. poprzez pominięcie orzeczeń sądów administracyjnych, w których uznano, że dla celów podatku od wartości dodanej usługa leasingu i usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu co do zasady stanowią usługi odrębne i niezależne.

 

III. Mając na uwadze powyższe wnoszę o:

–    uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

–    zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych;

–    przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie.

 

 

UZASADNIENIE

 

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2398/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia […] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2016 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 78 Dyrektywy 2006/112/WE podstawa opodatkowania usług obejmuje również dodatkowe koszty wymagane przez dostawcę od nabywcy lub klienta – w niniejszej sprawie był to koszt ubezpieczenia przedmiotów oddawanych w leasing. Ponadto Sąd wskazał, że świadczenie obejmujące jedną usługę z ekonomicznego punktu widzenia nie powinno być sztucznie dzielone, by nie zakłócać funkcjonowania systemu podatku VAT. W tym względzie Sąd pierwszej instancji uznał, że w wypadku świadczenia usługi leasingu wraz z ubezpieczeniem przedmiotu leasingu występuje jedna usługa, złożona z usługi leasingu oraz usługi ubezpieczenia. Zdaniem Sądu do podstawy opodatkowania takiego świadczenia, obok czynszu leasingu, należy więc włączyć koszty ubezpieczenia i do tak ujętej całości świadczenia zastosować jednolitą stawkę podatku VAT, właściwą dla usługi zasadniczej, czyli dla usługi leasingu.

Zdaniem skarżącej spółki stanowisko Sądu pierwszej instancji jest błędne, co znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że dla rozstrzygnięcia problemu prawnego występującego w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11 BGŻ Leasing sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie. W wyroku tym Trybunał przesądził, że dla celów podatku od wartości dodanej usługa leasingu i usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu co do zasady stanowią usługi odrębne i niezależne, a jeżeli leasingodawca ubezpiecza przedmiot leasingu, obciążając dokładnym kosztem tego ubezpieczenia leasingobiorcę, to taka czynność stanowi transakcję ubezpieczeniową w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie – spółka zawiera bowiem umowę odpowiedniego ubezpieczenia i refakturuje jej koszt na klienta umowy leasingowej.

Wyrok ten, jak również inne orzeczenia TSUE dotyczące świadczeń złożonych, mają o tyle istotne znaczenie, że w braku ustawowej definicji tego pojęcia, kluczową rolę w jego odkodowywaniu odgrywa judykatura. I tak w wyroku z dnia 27 września 2012 r., sygn. C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs TSUE wskazał, że celów podatku VAT co do zasady każde świadczenie powinno być uznawane za odrębne i niezależne. Zatem jeżeli w skład świadczonej usługi będą wchodzić czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej (zasadniczej), lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej. Natomiast jedno świadczenie występuje wtedy, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.

Konsekwencją wyroku TSUE w sprawie C-224/11 są orzeczenia sądów krajowych. I tak, analizując analogiczny problem, jak w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt I FSK 794/15 oraz w wyroku z dnia 29 września 2015 r., I FSK 726/15, stwierdził, że będące przedmiotem oceny usługa leasingu i usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu nie stanowią świadczenia złożonego, tylko są usługami odrębnymi.

Zdaniem skarżącej spółki w konsekwencji uznania ww. usług za odrębne należy przyjąć, że usługa ubezpieczenia traktowana samodzielnie nie będzie oprocentowana 23% stawką VAT, ale będzie zwolniona z opodatkowania VAT na podstawie na 135 Dyrektywy 2006/112/WE. Zatem stanowisko organu, zgodnie z którym czynność zapewnienia ochrony ubezpieczeniowej jest usługą dodatkową wobec usługi leasingu i powinna być opodatkowana jak usługa główna, tj. leasing, jest nieprawidłowe. W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy wskazane w skardze kasacyjnej przepisy, w szczególności zaś naruszył konstytucyjną zasadę równości, stanowiącą podstawę funkcjonowania demokratycznego państwa prawnego, bowiem pomimo rozstrzygnięć sądów administracyjnych, które dotyczyły kwestii spornej w niniejszej sprawie, zupełnie je pominął, czym doprowadził do nierównego traktowania podmiotów będących w analogicznej sytuacji.

Mając na uwadze powyższe wnoszę, jak na wstępie. 

 

 

Za stronę skarżącą

Doradca Podatkowy

Jan Kowalski

nr wpisu: fikcyjny

 

Podpis

 

 

 

Załączniki:

1)   oryginał pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej w kwocie 17,00 zł;

2)   odpis skargi kasacyjnej wraz z załącznikami;

3)   dowód uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi kasacyjnej.

 

 

Zadanie nr 16 Skarga kasacyjna

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 20 stycznia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 21 października 2017 r., którą określono XYZ zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 20010 r. do września 2011 r. Organ odwoławczy podzielił bowiem stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że faktury wystawione na rzecz podatnika przez W. sp. z o. o. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem podatnik, wobec treści art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej „u.p.t.u.”) raz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u.  nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w ww. fakturach. Jednocześnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w W. przyjął, że zobowiązania podatkowe za ww. okresy rozliczeniowe – wbrew ocenie podatnika rozliczeniowe – wbrew ocenie podatnika –nie uległy przedawnieniu . Organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia 15 grudnia 2015 r. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2010 r. do września 2011 r. W tym samym dniu decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu 17 grudnia 2015 r. zostały wystawione tytuły wykonawcze obejmujące zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2010 r. do września 2011 r, które doręczono podatnikowi 19 grudnia 20015 r. W wyniku podjętych czynności egzekucyjnych tego samego dnia (19 grudnia 2015 r.) dokonano zajęcia ruchomości, co podatnik potwierdził podpisem na protokole zajęcia, pobrano od podatnika częściową wpłatę, którą rozliczono na należne koszty egzekucyjne i powiadomiono go o zajęciu rachunku bankowego, w wyniku czego uzyskano kwoty częściowo regulujące należności wobec Skarbu Państwa. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej  wyjaśnił, że z uwagi na ww. czynności, na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej „O.p.”), doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące 2010 r. do września 2011 r. Skutku tego nie zniweczyło – zdaniem organu odwoławczego – późniejsze uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 15 grudnia 2015 r. i
postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jedynie za kwiecień i maj 2010 r. bieg terminu przedawnienia nie został przerwany, co skutkowało uchyleniem i umorzeniem postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. miesiące.

Rozpatrując skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2019 r. oddalił
skargę strony i za nietrafne uznał stanowisko strony skarżącej co do tego, że zastosowanie w niniejszej sprawie środków egzekucyjnych, w rozumieniu art. 70 § 4 O.p., należało uznać za nieskuteczne, z uwagi na późniejsze uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia 15 grudnia 2015 r. określającej XYZ zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2010 r. do września 2011 r. oraz wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd pierwszej instancji powołał się w powyższym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych i przyjął, że czynności egzekucyjne
zastosowane w związku z tytułem wykonawczym wydanym na podstawie decyzji wymiarowej, która następnie została uchylona, zachowują moc prawną, ponieważ decyzja ta do pewnego momentu funkcjonowała w obrocie prawnym, wywołując określone skutki prawne, w tym w zakresie postępowania egzekucyjnego, co z kolei ma znaczenie w kontekście regulacji z art. 70 § 4 O.p. Sąd stwierdził, że uchylenie decyzji wymiarowej nie powoduje wyeliminowania jej skutków od początku (ex tunc), gdyż taki stan nastąpiłby jedynie  wówczas, gdyby decyzję tę uznano za nieważną i podkreślił, że taki sam pogląd prezentowany jest w orzecznictwie w kwestii uchylenia
postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności.
Jako pełnomocnik podatnika – doradca podatkowy sporządź skargę kasacyjną przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 17 Skarga na postanowienie.

Stan faktyczny:

Spółka z o.o. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku od towarów i usług. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni dokonuje sprzedaży produkowanych przez siebie wyrobów na rynek polski, rynek UE oraz na eksport. Przyjęte przez nią zasady stosowania stawki VAT 0% w eksporcie są następujące. Jeżeli do 25-go dnia miesiąca następującego po dokonaniu eksportu zainteresowana dysponuje dokumentem potwierdzającym wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty (komunikat IE-599), rozpoznaje obowiązek podatkowy z tytułu eksportu stosując stawkę VAT 0% w deklaracji za miesiąc, w którym nastąpił eksport. Zdarzają się przypadki, w których do 25-go dnia kolejnego miesiąca nie dysponuje ona ani komunikatem IE-599 (zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług) ani dokumentem celnym potwierdzającym procedurę wywozu
(zgodnie z art. 41 ust. 7 i 8 ustawy o VAT). W takiej sytuacji, wnioskodawczyni rozpoznaje obowiązek podatkowy i wykazuje sprzedaż ze stawką krajową już w miesiącu powstania obowiązku podatkowego tj. w miesiącu dokonania eksportu.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w świetle art. 131 w zw. z art. 146 ust. 1 lit. a Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zainteresowana postępuje prawidłowo opodatkowując eksport stawką krajową z braku posiadania dokumentów wymaganych ustawą o podatku VAT?
Mając na uwadze tak sformułowane pytanie postanowieniem z 5 lipca 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki podnosząc, iż obowiązującym w Polsce prawem w zakresie podatku od towarów i usług jest ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz akty wykonawcze do niej. Wyjaśniono również, że stosownie do zapisu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przez „przepisy prawa podatkowego" rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą
Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Wskazując na ogłoszenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie stosowania przepisów prawa Unii Europejskiej (M.P. Nr 20, poz. 359) wyjaśniono, iż Dyrektywy skierowane są do państw członkowskich, określają cel, który powinien zostać osiągnięty w wyznaczonym terminie. Wybór metody i sposobu realizacji celu leży w gestii państw członkowskich. Warunkiem związania podmiotów
przepisami dyrektywy jest wdrożenie przepisów dyrektywy do krajowego porządku prawnego. W oparciu o powyższe, organ stwierdził, iż przepisy zawarte w Dyrektywie Rady 2006/112/WE nie są przepisami prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu, kwestia opodatkowania eksportu stawką krajową w przypadku braku posiadania dokumentów wymaganych ustawą o podatku VAT w świetle art. 131 w związku z art. 146 ust. 1 lit. a Dyrektywy Rady 112/2006/WE nie może być przedmiotem indywidualnej, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydanej w oparciu o cyt. art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Spółka nie zgodziła się z tym stanowiskiem i złożyła stosowne zażalenie.
W odpowiedzi na wniesione zażalenie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie z 5 lipca 2019r.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisane postanowienie, przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 18 Odwołanie

Stan faktyczny:

Podatnik Jerzy M. pozostaje z małżonką we wspólności majątkowej małżeńskiej. W 2015 r. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą. Dochody z tej działalności gospodarczej były opodatkowane w tym roku na zasadach ogólnych, gdyż nie wybrał on sposobu opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f., ani w innych formach. Małżonka podatnika Joanna M. od 2011 r. osiąga przychody z tytułu umowy najmu. Do końca 2014 r. sumowała dochody z tego tytułu z dochodami męża we wspólnym rocznym zeznaniu podatkowym, które łącznie opodatkowywali na zasadzie art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. Małżonka podatnika w dniu 25 stycznia 2015 r. złożyła we właściwym Urzędzie Skarbowym oświadczenie na piśmie, że do przychodów z tytułu wynajmu garażu stanowiącego jej majątek odrębny w wysokości 200,- zł miesięcznie, wybiera opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
Przez cały rok wpłacała także zaliczki miesięczne stanowiące ryczałt od przychodów ewidencjonowanych na rachunek urzędu skarbowego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca, w wysokości stanowiącej równowartość 8,5 % przychodów z tego tytułu, tj. 17,- zł w każdym miesiącu.
Podatnik Jerzy M. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2015 r. osiągnął dochód w wysokości 162.678,20 zł. Dnia 28.04.2016 r. małżonkowie Jerzy i Joanna M. złożyli wspólne zeznanie podatkowe za 2015 r., w którym wykazano do łącznego opodatkowania tylko dochody podatnika Jerzego M. z tytułu działalności gospodarczej.
Naczelnik Urzędu Skarbowego, po przeprowadzeniu kontroli i postępowania podatkowego decyzją z dnia 6 lipca 2019 r. określił Jerzemu M. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego za 2015 r. wskazując, że nie mógł on dokonać wspólnego rozliczenia z małżonką z uwagi na fakt korzystania przez nią z formy opodatkowania, do której miały zastosowanie przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Proszę sporządzić odwołanie, działając jako pełnomocnik Jerzego M. – doradca podatkowy, przyjmując, że nie upłynął termin do wniesienia odwołania.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 19 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

Zainteresowana (płatnik) XYZ sp. z o.o. (dalej jako „Spółka”) wystąpiła do do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej , na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
Spółka organizuje dla swoich pracowników imprezy (spotkania) integracyjne, które odbywają się poza jej siedzibą. Imprezy te mają na celu utrzymanie dobrej atmosfery w pracy i przyczyniają się do integracji pracowników, co ma związek z efektywnością pracy. Spółka ponosi związane z tym koszty przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia oraz organizacji dodatkowych atrakcji w postaci różnego rodzaju pokazów i konkursów. Koszty te finansowane są ze środków obrotowych Spółki. Prowadzona jest ewidencja uczestników imprezy, choć wydatki na organizację imprezy zostały określone (zaplanowane) w sposób ryczałtowy, a więc niezależnie od dokładnej liczby osób w niej uczestniczących.
Na tle tak opisanego stanu faktycznego Spółka zadała pytanie - czy w stosunku do ogólnych kosztów organizacji imprezy u pracowników powstanie przychód ze stosunku pracy (z tytułu nieodpłatnego świadczenia), podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (u.p.d.o.f.), a w konsekwencji, czy Spółka jako płatnik jest obowiązana pobrać zaliczkę na podatek.
Przedstawiając własne stanowisko Spółka stwierdziła, iż w jej ocenie, po stronie pracowników nie powstanie, podlegający opodatkowaniu, przychód ze stosunku pracy, ponieważ niemożliwe jest ustalenie konkretnej wartości otrzymanego przez nich świadczenia, według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b w związku z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.f., gdyż koszty organizacji imprezy mają charakter ryczałtowy i są niezależne zarówno od liczby osób uczestniczących w imprezie, jak i faktu oraz stopnia skorzystania z danych świadczeń przez poszczególnych uczestników. Według Spółki, samo uczestnictwo w imprezie, nawet przy ustaleniu uczestników z imienia i nazwiska, nie będzie skutkować możliwością wymierzenia przychodu u każdego z nich.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, w interpretacji indywidualnej z dnia 10 lipca 2019 r. . uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że w sytuacji organizowania przez pracodawcę imprez (spotkań) o charakterze integracyjnym, o powstaniu przychodu przesądza fakt uczestnictwa przez uprawnione osoby w tym spotkaniu, nie zaś sama możliwość wzięcia w nim udziału. Tak więc, jeżeli pracownik nie weźmie udziału w spotkaniu nie powstanie u niego przychód podatkowy. Natomiast wzięcie udziału w spotkaniu zorganizowanym i sfinansowanym przez pracodawcę, jest równoznaczne z
otrzymaniem przez pracownika nieodpłatnego świadczenia, którego wartość ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f. Nieistotne jest przy tym, co i ile dana osoba skonsumuje, czy i z jakich atrakcji skorzysta, gdyż koszty zakupu poszczególnych świadczeń ponoszone będą niezależnie od tego, czy uprawnione osoby skorzystają z nich w pełnym zakresie. Istotne dla celów podatkowych jest to, że osoby te skorzystały z możliwości udziału w spotkaniu oferowanym im przez pracodawcę. Samo uczestnictwo przez pracownika, którego koszty pokrywa pracodawca, posiada konkretny wymiar finansowy.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną wyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, przyjmując, że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 20 Skarga do WSA na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

Stan faktyczny:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Goleniowie określił Annie Kowalskiej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w kwocie 22.125 zł.
Anna Kowalska wniosła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.
Po rozpatrzeniu tego wniosku, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2019 r., nr IS – Sz 15/201-19, doręczonym w dniu 11 lipca 2019 r., odmówił Annie Kowalskiej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Organ odwoławczy uznał bowiem, mając na uwadze treść art. 162 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.), podatniczka nie wykazała okoliczności, które świadczyłyby o braku winy w niedopełnieniu obowiązku i które w sposób obiektywy uzasadniałyby przywrócenie terminu.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że wprawdzie Anna Kowalska powołała się na schorzenia o charakterze depresyjnym, które uniemożliwiły jej odbiór korespondencji, jednak podnoszone okoliczności wskazują na ich trwały charakter. Nie stanowiły zatem nagłego zdarzenia uniemożliwiającego dokonanie określonej czynności prawnej. Zdaniem organu podatkowego, powyższej oceny nie zmieniły przedłożone w trakcie postępowania dokumenty medyczne. Wbrew jej argumentom, niechęć do opuszczania mieszkania nie wykluczała możliwości odbioru korespondencji kierowanej na adres miejsca zamieszkania.
Anna Kowalska wskazywała, że do objawów tej choroby należą, m.in. zmęczenie, niechęć do wykonywania najprostszych  czynności życia codziennego, niechęć do opuszczania mieszkania i kontaktów z ludźmi. Właśnie nasilenie tych objawów, które miało miejsce w maju i czerwcu  2019 r., według organu nie było to jednak przyczyną nieodebrania decyzji i w konsekwencji niezłożenia w terminie odwołania.
Na wezwanie organu podatkowego Anna Kowalska przedłożyła dokumentację lekarską potwierdzającą fakt choroby, wizyt u lekarzy i przepisywania leków.
W ocenie organu podatkowego, dokonanej w zgodzie z art. 191 Ordynacji podatkowej, Anna Kowalska mając świadomość prowadzonego wobec niej postępowania, przy dochowaniu chociaż minimum dbałości o swoje sprawy, powinna była podjąć kroki zapewniające prawidłową ochronę swoich interesów. Brak wymaganej staranności nie pozwolił na stwierdzenie, iż uchybienie
terminu nastąpiło bez winy podatniczki.
Proszę sporządzić skargę do WSA, zgodnie z danymi wskazanymi w zadaniu, przyjmując, że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 21 Skarga do WSA na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego

Stan faktyczny:

W dniu 10 stycznia 2019 r. Jacek B. wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
We wniosku wskazał, że jest radcą prawnym prowadzącym jednoosobowo działalność gospodarczą we własnej indywidualnej kancelarii radcowskiej. W działalności tej wykonuje również zastępstwo prawne z urzędu przed sądami administracyjnymi, z tytułu przyznania w tym zakresie skarżącym przez sąd prawa pomocy. Wobec powyższego zainteresowany Jacek B. zadał pytanie: czy przychody uzyskiwane jako wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną wykonywaną z urzędu zakwalifikować należy jako pochodzące z pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też jako przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Zdaniem zainteresowanego przychody te są przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 25 maja 2019 r., nr 25/05/19, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ocenił stanowisko zainteresowanego jako nieprawidłowe.


Zdaniem podatkowego organu interpretacyjnego wykonywanie zastępstwa prawnego przed sądem administracyjnym z urzędu, czyli na podstawie prawa pomocy, odbywa się na zlecenie sądu, co odpowiada treści art. 13 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tego powodu oceniane przychody pochodzą ze źródła przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli z działalności wykonywanej osobiście, niezależnie od tego, że prowadząc kancelarię radca prawny prowadzi działalność gospodarczą.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 22 Skarga do WSA na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego

Stan faktyczny:

W złożonym wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Adam K. podał, iż jako osoba fizyczna wykonuje działalność gospodarczą i w ramach poszerzenia prowadzonej działalności kupił w marcu 2017 r. linie produkcyjną. Od kwietnia 2018 r. linia produkcyjna została wprowadzona do ewidencji środków trwałych i amortyzowana. Została wybrana metoda amortyzacji metodą liniową, a w związku z tym, że inwestycja dotyczy używanego środka trwałego, ustalono indywidualną stawkę amortyzacyjną, przyjęty okres amortyzacji to 10 lat, przyjęta stawka wynosiła 10%. W sierpniu 2017 r. strona złożyła w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa wniosek o dofinansowanie projektu inwestycyjnego polegającego na zakupie linii produkcyjnej. W dniu 25 listopada 2018 r. została podpisana umowa o dofinansowanie w formie refundacji projektu. Dopiero we wrześniu 2020 r. dotacja zostanie przekazana na konto bankowe firmy. Firma naliczała i nadal nalicza odpisy amortyzacyjne od początkowej wartości środka trwałego w wysokości 10%. Odpisy amortyzacyjne stanowią koszt uzyskania przychodów.

W związku z powyższym stanem faktycznym strona zadała pytanie, czy w świetle obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prawidłowym jest w miesiącu otrzymania dotacji jednorazowe obliczenie i wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wartości zrealizowanych odpisów amortyzacyjnych w związku z otrzymaną dotacją?
Zdaniem skarżącego, nie ma konieczności dokonywania wstecz korekt dotychczasowych odpisów w poszczególnych miesiącach, które były ustalone zgodnie ze stanem faktycznym dla minionych okresów. W miesiącu otrzymania dotacji powinny zostać jednorazowo skorygowane dotychczasowe odpisy amortyzacyjne w takiej proporcji, w jakiej pozostaje kwota otrzymanej dotacji do wartości początkowej środka trwałego oraz proporcjonalnie powinny ulec zmianie przyszłe odpisy amortyzacyjne stanowiące koszt uzyskania przychodu.
Interpretacją indywidualną z dnia 10 lipca 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że po podpisaniu umowy o dofinansowanie wnioskodawca nie powinien zaliczać do kosztów uzyskania przychodów części dokonywanych odpisów amortyzacyjnych odpowiadającej proporcji, w jakiej pozostaje kwota przyznanej na dany środek trwały dotacji do wartości początkowej tego środka trwałego. W konsekwencji, do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej skarżący mógł zaliczyć wyłącznie tą część odpisów amortyzacyjnych, która dotyczyła nieobjętej dofinansowaniem wartości początkowej środka trwałego. Strona nieprawidłowo więc stwierdziła we wniosku, że w miesiącu otrzymania dotacji powinny zostać jednorazowo skorygowane dotychczasowe odpisy amortyzacyjne w takiej proporcji, w jakiej pozostaje kwota otrzymanej dotacji do wartości początkowej środka trwałego. Korekta winna bowiem dotyczyć odpisów amortyzacyjnych za miesiące (okresy rozliczeniowe), w których te koszty zostały wykazane w wysokości zawyżonej, a nie począwszy od miesiąca otrzymania dotacji. Zgodne z przepisami natomiast jest pomniejszenie dalszych odpisów o kwotę odpowiadającą udziałowi wydatków zwróconych w wartości początkowej środka trwałego, w sytuacji gdy w takiej samej proporcji zostały skorygowane uprzednio dokonane odpisy.

Proszę sporządzić skargę do Sądu, działając jako pełnomocnik – doradca podatkowy, przyjmując, że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 23 Skarga do sądu administracyjnego.

Stan faktyczny:

W stosunku do Green sp. z o.o. toczyło się postępowanie podatkowe, w ramach którego Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa - Praga wezwał na przesłuchanie w charakterze świadka Jana Kowalskiego, byłego pracownika Spółki. Świadek stawił się wraz ze swoim pełnomocnikiem ale odmówił złożenia zeznań z uwagi na niedopuszczenie do udziału w przesłuchaniu jego pełnomocnika. Naczelnik Urzędu Skarbowego  postanowieniem z 21 marca  2019 r. nałożył na Jana Kowalskiego karę porządkową w wysokości 2.600 zł z tytułu bezzasadnej odmowy złożenia zeznań w charakterze świadka.
Postanowienie Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 21 marca 2019 r., zostało doręczone w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako: „O.p.”) w dniu 9 kwietnia  2019  r.

Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie w dniu 17 maja  2019 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie, ponieważ w ww. dacie dowiedział się, że takie postanowienie zostało wydane w stosunku do jego osoby. Jako przyczynę niepodjęcia przesyłki wskazał przebywanie na sześciotygodniowym wyjeździe poza miejscem zamieszkania w ramach urlopu. Nadto, z uwagi na wskazane okoliczności odmowy złożenia zeznań, nie spodziewał się tego, że organ zastosuje wymienioną sankcję, ponieważ nie ma ona charakteru obligatoryjnego.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie postanowieniem z 28 czerwca 2019 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Przypomniał, że przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie wnioskodawcy. Jego zdaniem analiza akt sprawy wykazała, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 21 marca  2019 r. zostało doręczone w trybie art.
150 O.p. w dniu 9 kwietnia 2019 r., a Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu w dniu 17 maja 2019 r. Obowiązek zachowania należytej staranności przez podatnika nakazywał w przypadku wyjazdu podjęcie działań w zakresie odbioru korespondencji, jak choćby poprzez udzielenie pełnomocnictwa pocztowego. Ponadto brak wiedzy o doręczeniu wspomnianego postanowienia w trybie art. 150 O.p., nie stanowi przesłanki przywrócenia terminu do złożenia zażalenia.
Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego jako pełnomocnik Jana Kowalskiego, przyjmując, że nie upłynął jeszcze termin do jej wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 24 Skarga do WSA na decyzję

Stan faktyczny:

Podatnik Władysław Nowak za 2012 r. w dniu 30 kwietnia 2013 r. złożył zeznanie PIT-36L, w którym wykazał dochód do opodatkowania z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 23.597,00 zł i podatek należny w kwocie 2.762,00 zł.
Jego działalność gospodarcza polegała na świadczeniu usług transportowych.Decyzją z dnia 27 listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kartuzach określił mu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 28.289,00 zł. Podstawą określenia wyższego niż deklarowane zobowiązania podatkowego stało się określenie podstawy opodatkowania na kwotę 158.980,00. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zakwestionowane zostały koszty uzyskania przychodów na kwotę 135.383,00 zł z tytułu nabycia oleju napędowego do samochodów wykorzystywanych w działalności gospodarczej od firmy PHU Janusz Kowalski na podstawie 17 faktur wystawionych w ciągu całego 2012 r. Z ustaleń organu podatkowego wynikało, że podmiot o takiej nazwie nie istnieje i nigdy nie był zarejestrowany ani w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, ani dla potrzeb rozliczenia podatków dochodowego i VAT. Decyzję tą doręczono podatnikowi w dniu 9 grudnia 2018 r. Zobowiązanie wynikające z tej decyzji zostało uregulowane przez podatnika Władysława Nowaka dobrowolnie bez wszczynania postępowania egzekucyjnego w dniu 14 grudnia 2018 r. W dniu 23 grudnia 2018 r. podatnik sporządził samodzielnie odwołanie od tej decyzji domagając się oszacowania podstawy opodatkowania, gdyż olej napędowy został mu faktycznie dostarczony i został on zużyty przy świadczeniu usług transportowych. Po rozpatrzeniu odwołania Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z dnia 19 lutego 2019 rutrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została doręczona podatnikow 22 lutego 2019 r.
Jako pełnomocnik Władysława Nowaka proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 25 Skarga do WSA na decyzję

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 21 października 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Grudziądzu określił Jackowi Nowakowi prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące ood czerwca 2013 r. do września 2013 r. W uzasadnieniu organ I instancji zakwestionował prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez PW BUD-MAX Paweł Kroll w miesiącach czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r. w łącznej kwocie 20.600,- zł z tytułu usług budowlanych. Zdaniem organu faktury te dokumentowały transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca, gdyż Paweł Kroll w ogóle nie prowadził działalności gospodarczej i trudnił się jedynie wystawianiem tzw. „pustych” faktur. Decyzję tą doręczono Jackowi Nowakowi w dniu 6 października 2018 r. W dniu 9 listopada 2018 r. wniósł on odwołanie od tej decyzji wskazując, że działał w tzw. „dobrej wierze”, a usługi budowlane zostały w rzeczywistości przez niego wykonane na rzecz jego kontrahentów. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2018 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Grudziądzu nadał rygor natychmiastowej wykonalności swojej decyzji dnia 21 października 2018 r. W dniu 16 grudnia 2018 r., postanowienie to doręczono podatnikowi, a także zostały wystawione tytuły wykonawcze obejmujące należności podatkowe z tytułu podatku VAT za miesiące od czerwca 2013 r. do września 2013 r., które doręczono podatnikowi w dniu 18 grudnia 2018 r. W tym samym dniu dokonano także szeregu czynności egzekucyjnych (zajęcie ruchomości, zajęcie rachunku bankowego, pobranie częściowej wpłaty, o których podatnik jako zobowiązany został poinformowany). Na skutek zażalenia Jacka Nowaka z dnia 23 grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 14 stycznia 2019 r. uwzględnił je i uchylił w całości postanowienie organu I instancji z dnia 15 grudnia 2019 r. o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru
natychmiastowej wykonalności. Decyzją z dnia 29 lutego 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Grudziądzu z dnia 21 października 2018 r., podzielając argumentację tam zawartą, a ponadto stwierdził, że dokonane w dniu 18 grudnia 2018 r. czynności egzekucyjne, o których zobowiązany został poinformowany spowodowały przerwę biegu terminu przedawnienia stosownie do art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Decyzję tą doręczono podatnikowi w dniu 3 marca 2019 r.

Jako pełnomocnik Jacka Nowaka proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, przyjmując że nie upłynął termin do wniesienia skargi.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 26 Skarga do WSA na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego

Stan faktyczny:

We wniosku z dnia 3 lipca 2019 r. „Invest” Sp. z o.o. w K. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie jej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w jej indywidualnej sprawie. Przedstawiła w nim następujące zdarzenie przyszłe. Podała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakładach rozproszonych na terenie województwa M. Jej działalność polega na świadczeniu usług informatycznych co wymaga zintegrowanego i sprawnego zespołu. Planuje zorganizować w miesiącu październiku 2019 r. poza siedzibą przedsiębiorstwa w wynajętym na ten cel Ośrodku Wczasowym „Jawor” w P. imprezę integracyjną w formie pikniku rodzinnego. W imprezie tej wezmą udział pracownicy spółki wraz z najbliższymi im osobami (mąż, żona, dzieci, partner).
Spotkanie to będzie miało charakter otwarty, udział w nim będzie dobrowolny. W jego trakcie odbędą się zawody sportowo-rekreacyjne.
Spółka zapewnia uczestnikom spotkania posiłki i napoje, z wyjątkiem alkoholu. Wynagrodzenie dla firmy obsługującej imprezę zostanie ustalone ryczałtowo w oparciu o przybliżoną liczbę osób, które mogą potencjalnie wziąć udział w imprezie. Będzie sporządzana lista pracowników i osób towarzyszących ale nie będzie możliwe określenie i sprecyzowanie, w jakim zakresie osoby te skorzystały z oferowanych świadczeń, czy usług. Impreza nie jest finansowana ze środków ZFŚS. W związku z tym złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) i zadała organowi interpretacyjnemu (Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej) następujące pytania:
a) czy wartość poniesionych przez spółkę świadczeń i usług w związku z organizacją imprezy integracyjnej stanowić będzie dla pracowników przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 z późn. zm.);
b) w jaki sposób spółka powinna ustalić przychód pracownika powstały w wyniku udziału jego i osób mu najbliższych w imprezie integracyjnej.
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wskazała, że stosownie do art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. nie wystąpi po stronie pracowników przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Nie będzie też możliwe określenie wysokości przychodu po stronie pracowników albowiem nie będzie możliwe określenie wartości świadczeń otrzymanych przez każdego pracownika i członka jego najbliższej rodziny, a to jest w świetle art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f. warunkiem niezbędnym do określenia wartości przychodu i w konsekwencji podstawy opodatkowania.
Organ interpretacyjny w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 26 sierpnia 2019r. r. uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe w całości. W uzasadnieniu powołując się na art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1 i ust. 2a u.p.d.o.f. wskazał, że nieodpłatnym świadczeniem są wszelkie świadczenia powstałe na tle wszelkich zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych, których następstwem są korzyści uzyskane kosztem innego podmiotu, albo powodujące przysporzenie majątku danej osobie niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 października 2006 r., II FPS 1/06, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 153). Jeżeli przedmiotem świadczenia nieodpłatnego są świadczenia lub usługi zakupione, to zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f., ich wartość ustala się według cen zakupu, dzieląc ich wartość przez liczbę potencjalnych (zaproszonych) uczestników imprezy integracyjnej. Nie ma tu żadnego znaczenia wartość wykorzystanych świadczeń przez pracownika i jego najbliższych.
Jako pełnomocnik spółki proszę sporządzić stosowny środek zaskarżenia – skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 27 Skarga na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Stan faktyczny:

Powołując się na art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, „Energia” sp. z o.o. (dalej jako „Spółka”) wnioskiem z dnia 15 maja 2019 r. wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
We wniosku Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny.
W związku z postanowieniami Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, Walne Zgromadzenie Wspólników podjęło w 2019 r. uchwałę o przyznaniu pracownikom nagród z zysku (dochodu po opodatkowaniu) za poprzedni rok obrotowy (2018 r.). Szczegółowe zasady wypłaty tych nagród uregulowane są w Regulaminie. Wysokość nagród uzależniona jest, m.in. od ilości przepracowanych dni w roku oraz przestrzegania dyscypliny pracy. Wypłacane nagrody stanowią dodatkowe wynagrodzenie pracowników, obciążone, m.in. składką ZUS oraz podatkiem dochodowym od osób fizycznych, tak jak inne wynagrodzenie zgodnie z odrębnymi regulacjami w tym zakresie.
Na tle tak opisanego stanu faktycznego Spółka zadała następujące pytanie.
Czy Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wypłacone pracownikom nagrody z zysku (bez składek na ubezpieczenia społeczne, Fundusz Pracy i składek na inne fundusze celowe utworzone na podstawie odrębnych ustaw)?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka stwierdziła, że na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (u.p.d.o.p.) wypłacone pracownikom nagrody z zysku stanowią koszt uzyskania przychodów, gdyż zachodzi związek przyczynowy poniesionych z tego tytułu wydatków z przychodami Spółki, jak również nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek określonych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 10 lipca 2019 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu wskazał na konstrukcję podatku dochodowego od osób prawnych, z której wynika, że podstawą opodatkowania jest dochód, stanowiący zgodnie z art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p., różnicę pomiędzy przychodem a kosztem jego uzyskania, obliczany w określonym przedziale czasu. Wyklucza to możliwość powtórnego ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nagrody wypłacone pracownikom z zysku netto, a więc po wcześniejszym pomniejszeniu przychodów o koszty ich uzyskania oraz po obciążeniu tak obliczonego dochodu podatkiem dochodowym. Ponadto z uwagi na swoje źródło, kwoty wypłacane pracownikom nie mają związku z przychodami. Nie służą ani ich osiągnięciu, ani też zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. W szczególności nie mają żadnego, choćby pośredniego związku z przychodami w roku, w którym są wypłacane. Tym samym, wypłaty na rzecz pracowników dokonane z dochodu po opodatkowaniu są neutralne podatkowo. Nie generują przychodu Spółki, ale też nie stanowią kosztu uzyskania przychodów.

Proszę – jako pełnomocnik Spółki- sporządzić skargę do WSA na opisaną wyżej interpretację przepisów prawa podatkowego, przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 28 Skarga na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego

Stan faktyczny:

Józef Wójcik (dalej jako „wnioskodawca”) zwrócił się doDyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
We wniosku przedstawił następujący stan faktyczny.
Wnioskodawca jest zawodowym sportowcem uprawiającym żużel. Na podstawie wpisu do ewidencji prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. W deklaracji podatkowej PIT-36L za 2018 r. zadeklarował przychody z tego źródła, na które złożyły się otrzymane przez niego, na podstawie umowy zawartej z klubem żużlowym, wynagrodzenie (i dodatkowe premie) za udział w zawodach sportowych. Wnioskodawca podał dalej, że jako przedsiębiorca spełnił wszystkie wymogi formalne.
Wyjaśnił ponadto, że wykupił indywidualne ubezpieczenie, zatrudnia na swój koszt dwóch mechaników oraz zobowiązany jest we własnym zakresie do zakupu i utrzymywania sprzętu, na którym startuje w zawodach sportowych.
Na tle tak opisanego stanu faktycznego wnioskodawca zadał pytanie, czy uzyskiwane w opisanych okolicznościach wynagrodzenie powinien kwalifikować i rozliczać jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.), czy też jako przychody z uprawiania sportu, a więc działalności wykonywanej osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 2 u.p.d.o.f.)?
Przedstawiając stanowisko własne wnioskodawca stwierdził, że wykonuje swoją działalność w sposób zorganizowany i ciągły, ponosząc przy tym pełne ryzyko gospodarcze, zatem działalność ta spełnia wszystkie przesłanki definicji pozarolniczej działalności gospodarczej określone w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., a co za tym idzie, uzyskiwane przez niego z tego tytułu przychody powinny być kwalifikowane do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 1 września 2019 r. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu powołał się na wielokrotnie wypowiadany w orzecznictwie oraz w piśmiennictwie podatkowym pogląd, że przy kwalifikacji przychodu do określonego źródła należy w pierwszej kolejności ustalić, czy przychód należy zaliczyć do innego źródła przychodów niż pozarolnicza działalność gospodarcza, a dopiero, gdy próba ta się nie powiedzie, można uznać go za przychód z tej działalności. Innymi słowy, w świetle treści art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., jeżeli nawet określona działalność ze względu na swoje cechy (zarobkowy charakter, zorganizowany i ciągły sposób realizacji, wykonywanie we własnym imieniu) mogłaby być uznana za działalność gospodarczą, to w przypadku, w którym przychody z niej uzyskiwane u.p.d.o.f. zalicza do źródeł przychodów wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1,2 i 4-9 tej ustawy, działalność ta działalnością gospodarczą w obszarze opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie będzie. Zdaniem Ministra Finansów, w rozpoznawanej sprawie oznacza to, że skoro wnioskodawca uzyskuje przychody z uprawiania sportu, to niezależnie od cech prowadzonej przez niego działalności, przychody te należy uznać za przychody z działalności wykonywanej osobiście - art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 2 u.p.d.o.f.
Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną wyżej interpretację przepisów prawa podatkowego, przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 29 Zażalenie do NSA

Stan faktyczny:

Jan Piotrkowski wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2015r. Wartość przedmiotu sporu skarżący określił na 12 210 zł (jako różnicę między zobowiązaniem podatkowym określonym w decyzji na kwotę 18 910 zł a zobowiązaniem wskazanym przez podatnika w deklaracji na kwotę 6700 zł) i od tej kwoty uiścił wpis w wysokości 400 zł. Skarżący reprezentowany był w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji przez doradcę podatkowego Zbigniewa Łaskiego. Doradca ten złożył do akt sprawy pełnomocnictwo opłacone opłatą skarbową w wysokości 17 zł. Pełnomocnictwo obejmowało postępowanie przed WSA w Łodzi. W skardze zawarto wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 26 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę Jana Piotrkowskiego w całości i uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 1600 zł tytułem kosztów postępowania. Jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach Sąd wskazał art.200 i art.205 § 2 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyrok wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 sierpnia 2019r.
Proszę jako pełnomocnik skarżącego sporządzić zażalenie na postanowienie o kosztach postępowania, zakładając że mocodawca nie będzie składał skargi kasacyjnej od wyroku.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 30 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

 

   Na podstawie aktu notarialnego z dnia 30 lipca 1990 r. Anna Kowalewska nabyła wraz z mężem prawo użytkowania wieczystego gruntu. Powyższe prawa małżonkowie nabyli do majątku wspólnego. W dniu 8 lutego 2015 r. Anna Kowalewska ww. prawo użytkowania wieczystego gruntu i własność znajdujących się na tym gruncie budynków nabyła w całości do swojego majątku osobistego na podstawie umowy darowizny (poprzez przesunięcie tych praw z majątku wspólnego jej i jej męża Bronisława Kowalewskiego do jej majątku osobistego). Pozostaje nadal w związku małżeńskim, w którym obowiązuje ustrój wspólności ustawowej. Na podstawie aktu notarialnego z dnia 5 lipca 2017 r. Anna Kowalewska sprzedała własność przedmiotowej nieruchomości za kwotę 660 000 zł. Nieruchomość nie została nabyta, wykorzystywana i zbyta w ramach wykonywania działalności gospodarczej.

 

   Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia 19 lutego 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we Wrześni z dnia 3 stycznia 2019. Wskazując na treść art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) organ odwoławczy stwierdził, że umowa darowizny jest jedną z form nabycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.). Organ uznał, że sprzedaż udziału nabytego w 2015 r. - w drodze darowizny od męża - skutkuje powstaniem przychodu ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 w.w. ustawy, a środki uzyskane ze sprzedaży tej części nieruchomości podlegają opodatkowaniu zgodnie z przepisami ww. ustawy. Przychodem w tym przypadku jest ½ kwoty uzyskanej ze sprzedaży tej nieruchomości, czyli kwota 330 000 zł.

 

   W tak zakreślonym stanie faktycznym, ,jako doradca podatkowy Stefan Sroka, proszę sporządzić skargę do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w imieniu Anny Kowalewskiej, przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

 

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 31 Skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

W dniu 10 grudnia 2016 r. podatnik Jan Kowalski wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa Śródmieście o umorzenie w całości lub w części zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 70 000 zł oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości w kwocie 20 000 zł.

Podatnik podał, że w dniu 15 stycznia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Śródmieście określił w stosunku do niego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 120 000 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 35 000 zł. Uzasadnieniem decyzji było zaniżanie przychodów i zawyżanie kosztów uzyskania przychodu, co wobec stwierdzonego posługiwania się fakturami nie dokumentującymi rzeczywistych transakcji oraz nierzetelności ksiąg podatkowych spowodowało oszacowanie podstawy opodatkowania, a następnie wymiar podatku w wymienionej wysokości. Decyzja stała się ostateczna. Do dnia złożenia wniosku podatkowy organ egzekucyjny wyegzekwował łącznie kwotę, która spowodowała obniżenie długu podatkowego do wysokości wskazanej w tym podaniu. Zdaniem podatnika egzekucja należności podatkowych stała się przyczyną zlikwidowania działalności gospodarczej podatnika. Ponadto, do dnia 30 kwietnia 2016 r. podatnik odbywał karę pozbawienia wolności za oszustwo podatkowe i posługiwanie się sfałszowanymi dokumentami. Po wyjściu z zakładu karnego podatnik nie może znaleźć pracy, nie ma prawa do zasiłku dla bezrobotnych, mieszka z żoną i dwojgiem małoletnich dzieci, sporadycznie korzysta z pomocy społecznej, żona zarabia 2020 zł miesięcznie, dzieci często chorują na typowe dla ich wieku dolegliwości.

Decyzją z dnia 30 stycznia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Śródmieście odmówił umorzenia zaległości podatkowej i odsetek od tej zaległości.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że nie kwestionuje danych uzyskanych od podatnika, tym bardziej, że potwierdzają je zeznania jego żony, wywiad środowiskowy z MOPS, dokumenty z Sądu Okręgowego w Warszawie.

Zdaniem organu podatkowego brak jednak podstaw do pozytywnego zastosowania art. 67a ustawy – Ordynacja podatkowa, to jest do udzielenia wnioskowanej ulgi w zapłacie podatku, ponieważ powstanie zaległości podatkowej wynikało wyłącznie z winy podatnika.

Od wyżej wymienionej decyzji podatnik złożył odwołanie, w którym zarzucił błędne zastosowanie prawa podatkowego poprzez odmowę umorzenia co najmniej części zaległości podatkowej i odsetek, co byłoby uzasadnione jego bardzo trudną sytuacją życiową.

Decyzją z dnia 29 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. Zdaniem podatkowego organu odwoławczego nie zostały w sprawie spełnione przesłanki art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego, ponieważ  Państwo nie może poprzez udzielanie ulg promować niezgodnej z prawem działalności podatnika. Nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika, ponieważ podatnik, wbrew swojemu interesowi, spowodował powstanie zaległości podatkowej. Wobec powyższego, nie negując stanu faktycznego trudnej sytuacji życiowej podatnika, organ nie znalazł podstaw do pozytywnego zastosowania art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.

Ustanowiony przez podatnika pełnomocnik, doradca podatkowy, złożył na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając błędną wykładnię art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej i związane z tym naruszenie wymienionego przepisu poprzez jego niezastosowanie.

Wyrokiem z dnia 10 lutego 1018 r. w sprawie (sygn. akt) III SA/832/17 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę oddalił.

W  uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że stan faktyczny sprawy jest niesporny, oparty został na prawidłowo przeprowadzonych dowodach, w tym przede wszystkim na wiarygodnych danych uzyskanych od skarżącego. Postępowanie podatkowe przeprowadzone przez organy podatkowe niewątpliwie nie narusza prawa. Z tych powodów Sąd oddalił skargę.

Sąd nie może natomiast wypowiadać się co do wykładni operacyjnej i związanego z nią zastosowania prawa materialnego w postaci art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe oznaczałoby bowiem wywieranie merytorycznego wpływu na organy podatkowe, które są wyłącznie właściwe do decydowania o zastosowaniu uznania administracyjnego, na którym opiera się unormowanie art. 67a § 1.

Proszę sporządzić jako pełnomocnik skarżącego skargę kasacyjną od opisanego wyroku.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 32 Odwołanie od decyzji

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 10 lutego 2018 r. wójt gminy Andrespol /koło Łodzi/ określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 10 000 zł w stosunku do Jana Kowalskiego. Organ podatkowy stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest niesporny. Podatnik zakwalifikował swoje zobowiązanie podatkowe niezgodnie z regulacjami prawnymi art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a  ustawy dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jedn. Dz.U. z 2017poz. 1785 ze zm.). Organ podał, że z niespornego stanu faktycznego wynika, iż podatnik jest współwłaścicielem 0, 5 hektara gruntu wraz z drugą osobą, Janem Malinowskim. Grunt, stanowiący przedmiot współwłasności, nie jest prawnie podzielony, został podzielony tylko faktycznie, do użytkowania. Podatnik Jan Kowalski nie jest przedsiębiorcą, nie prowadzi działalności gospodarczej, grunt w przeznaczonej do jego używania części wykorzystywany jest sporadycznie w celach rekreacyjnych. Niemniej jednak drugi współwłaściciel, Jan Malinowski, jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. Ponieważ nieruchomość nie została zgodnie z prawem podzielona, prawo własności przysługuje w całości obu właścicielom. Ponieważ współwłaściciel Jan Malinowski jest przedsiębiorcą, do całości objętej niepodzielną współwłasnością nieruchomości zastosowanie znajduje art. 1a ust. 1 pkt 3 (cyt.) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z tego powodu podatnika Jana Kowalskiego należało opodatkować zgodnie ze stawką podatkową przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a  ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczącą gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

         Proszę sporządzić jako pełnomocnik strony odwołanie od opisanej decyzji.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 33 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia 28 stycznia 2019 r. Iwona Kowalska (skarżąca) wskazała, że prawomocnym postanowieniem z dnia 2 stycznia 2017 r. Sąd Apelacyjny w K. przyznał jej od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w K. kwotę 6.000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdy moralne związane z przewlekle prowadzonym postępowaniem przed Sądem Okręgowym w K. w sprawie z jej powództwa o zapłatę. Przyznaną kwotę wypłacono jej 25 stycznia 2017 r. po uprawomocnieniu się postanowienia. W związku z tym zapytała organ interpretacyjny: Czy wskazana kwota wypłacona jej – bez odsetek, których nie było – podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy też zwolnieniu podatkowemu? Przedstawiając swoje stanowisko skarżąca wskazała, że przyznana jej na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2016 r. poz. 1259 z późn. zm.) – podlegać powinna zwolnieniu podatkowemu.

W interpretacji indywidualnej z dnia 11 lutego 2019 r. Iwona Kowalska (skarżąca) wskazała, że prawomocnym postanowieniem uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Podkreślił, że przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm., zwana dalej u.p.d.o.f.) nie różnicują świadczeń odszkodowawczych w zależności od tego, czy dotyczą naprawienia szkody majątkowej, czy niemajątkowej, a tym samym użyte przez ustawodawcę pojęcie odszkodowania należy odnieść również do zadośćuczynienia (sumy pieniężnej) za szkodę niemajątkową, czyli za doznaną krzywdę. Powołując się na art. 448 k.c. oraz art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b u.p.d.o.f. podniósł, że użyte w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. określenie odszkodowanie odnosi się także do zadośćuczynienia, będącego formą wynagrodzenia za krzywdę doznaną przez pokrzywdzonego. Suma pieniężna, o której mowa w przepisie art. 12 ust. 4 powyższej ustawy o skardze… nie stanowi typowego naprawienia szkody, gdyż nie jest zgodnie z tym przepisem ani odszkodowaniem, ani zadośćuczynieniem.

Powyższą indywidualną interpretację skarżąca otrzymała w dniu 12 lutego 2019 r. Proszę sporządzić jako pełnomocnik skarżącej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przyjmując, że termin do wniesienia skargi jeszcze nie upłynął

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 34 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm., zwanej dalej ord. pod.) w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2019 r. stwierdził, że odwołanie Iwony Kowalskiej (skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego  w K. z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie  określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 ord. pod. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzję organu podatkowego pierwszej instancji doręczono skarżącej w trybie art. 150 § 1 pkt 1, § 2-4 ord. pod. (fikcja prawna), a więc z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 ord. pod. Z przedstawionego w uzasadnieniu postanowienia stanu faktycznego wynika, że decyzję organu pierwszej instancji przesłano na adres skarżącej pocztą i w dniu 5 marca 2019 r. doręczyciel pocztowy, nie zastając adresata pod wskazanym adresem zamieszkania, w skrzynce pocztowej na drzwiach mieszkania pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej w K. z możliwością jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia awiza, tj. od dnia 5 marca 2019 r. Z adnotacji zawartych na kopercie oraz druku potwierdzenia odbioru decyzji wynikało, że poczta przechowująca przesyłkę zwróciła ją nadawcy (organowi podatkowemu pierwszej instancji) w dniu 20 marca 2019 r. z powodu niepodjęcia jej przez adresata w terminie. Nie wynikało zaś ani z adnotacji na kopercie, ani na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, czy przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 14 marca 2019 r. Organ odwoławczy w związku z tym zwrócił się o wyjaśnienie tej kwestii do Urzędu Pocztowego w K., który w piśmie z dnia 25 kwietnia 2019 r. wyjaśnił, że przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 14 marca 2019 r. co potwierdza też informacja zamieszczona na stronie internetowej Poczty Polskiej S.A. (http://e-monitoring.poczta-polska.pl). Brak natomiast stosownych adnotacji na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru był skutkiem przeoczenia pracownika poczty. W związku z tym organ odwoławczy przyjął, że przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji była prawidłowo doręczona w dniu 19 marca 2019 r. To oznacza, że odwołanie skarżąca mogła wnieść do dnia 2 kwietnia 2019 r., w sytuacji gdy skarżąca wniosła go dopiero 8 kwietnia 2019 r.

W związku z powyższym skarżąca po doręczeniu jej 6 czerwca postanowienia organu odwoławczego w dniu 7 czerwca 2019 r. zgłosiła się w Kancelarii doradcy podatkowego Tadeusza Szczygła w K. z prośbą o przyjęcie sprawy zaskarżenia postanowienia organu odwoławczego stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Proszę sporządzić jako pełnomocnik skarżącej skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 35 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r., doręczonym podatnikowi Adamowi L. w dniu 7 sierpnia 2017 r.  Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.  stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 5 maja 2017 r. ustalającej podatnikowi  Adamowi L. zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn.

W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, iż odwołanie skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 8 maja 2017 r. nadane w placówce pocztowej w dniu 13 czerwca 2017  r., zostało wniesione z uchybieniem terminu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja została wysłana do podatnika Adama L. w dniu 10 maja 2017 r., doręczyciel pocztowy nie zastał adresata w dniu 12 maja  2017 r. w miejscu zamieszkania i dlatego pozostawił zawiadomienie o przesyłce w skrzynce pocztowej, ze wskazaniem gdzie można ją odebrać (awizo). Ponieważ pismo nie zostało podjęte w terminie 7 dni, powtórne zawiadomienie miało miejsce w dniu 22 maja 2017 r. Oznacza to, że doręczenie decyzji podatkowej nastąpiło w dniu 26 maja 2017 r. Podatnik będąc w dniu 31 maja 2017 r w urzędzie pocztowym, został poinformowany, że jest do niego adresowana przesyłka pocztowa  z Urzędu Skarbowego w W. Podatnik odebrał pismo w tym dniu i pokwitował na poczcie odbiór pisma.

W dniu 13 czerwca 2017 r. podatnik Adam L. złożył odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, uznając jako datę doręczenia dzień 31 maja 2017 r. Podatnik wskazał, również, że pismem z dnia 5 maja 2017 r., które jak wynika z akt sprawy wpłynęło do Urzędu Skarbowego w W. w dniu 8 maja 2017 r. poinformował, że od dnia 1 maja 2017 r. jest zameldowany i mieszka pod nowym adresem.  Decyzja została wysłana na poprzedni adres.

Proszę sporządzić, działając jako pełnomocnik doradca podatkowy, skargę do sądu administracyjnego.

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 36 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Roman Krawczyk w 2009 r. będąc stanu wolnego nabył lokal mieszkalny, stanowiący odrębną własność, położony w Lesznie przy ul. Wiosennej 47/6. W 2014 r. zawarł on związek małżeński z Małgorzatą Starczewską, która po ślubie przyjęła jego nazwisko. W dniu 15 stycznia 2016 r. małżonkowie na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego rozszerzyli wspólność majątkową małżeńską na przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej, czyli m.in. na prawo własności opisanego powyżej lokalu mieszkalnego. Sąd Rejonowy w Lesznie Wydział Ksiąg Wieczystych dokonał w dniu 21 marca 2016 r. na podstawie wskazanej umowy majątkowej małżeńskiej wpisu w dziale II księgi wieczystej prawa własności lokalu mieszkalnego położonego w Lesznie przy ul. Wiosennej 47/6 na rzecz obojga małżonków Romana i Małgorzaty Krawczyk na prawach wspólności ustawowej. Wpis uprawomocnił się w dniu 19 kwietnia 2016 r. W dniu 22 czerwca 2016 r. Małżonkowie Roman i Małgorzata Krawczyk dokonali wspólnie sprzedaży prawa własności lokalu mieszkalnego położonego w Lesznie przy ul. Wiosennej 47/6 za kwotę 355.000,00 zł. Sprzedaż ta nie została przez nich zgłoszona do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Po przeprowadzeniu postępowania, dwoma decyzjami z dnia 25 października 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Lesznie określił odrębnie Romanowi Krawczykowi i Małgorzacie Krawczyk zobowiązanie podatkowe od dochodu z odpłatnego zbycia udziału ½ części nieruchomości - prawa własności lokalu mieszkalnego położonego w Lesznie przy ul. Wiosennej 47/6 - w kwotach po 33.725,00 zł. W uzasadnieniach decyzji wskazano, że do nabycia przez każdego z małżonków nieruchomości w postaci lokalu mieszkalnego doszło w 2016 r. na podstawie umowy rozszerzającej wspólność majątkową małżeńską na przedmioty nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej. Każdy z małżonków w chwili zbycia uzyskał przychód stanowiący ½ część ceny sprzedaży, gdyż oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Stwierdzono także, że z tytułu nabycia tej nieruchomości nie powstały po stronie małżonków żadne koszty, gdyż wydatki dotyczące sporządzenia aktu notarialnego i opłaty sądowe związane z wpisem własności dotyczyły umowy kształtującej ustrój majątkowy małżeński, a nie nabycia nieruchomości, ze zbycia której uzyskano przychód i nie były tym samym bezpośrednio związane z źródłem przychodu.

Oboje małżonkowie wnieśli odwołania od tych decyzji podnosząc, że do nabycia lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. doszło w 2009 r., w związku z czym ich zdaniem nie doszło w ogóle do powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu.

Decyzją z dnia 2 lutego 2018 r. wydaną wobec Romana Krawczyka Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 8 sierpnia 2018 r. w całości i umorzył postępowanie w sprawie, przyjmując, że do nabycia ½ prawa własności lokalu przez podatnika doszło w 2009 r.

Drugą decyzją z dnia 2 lutego 2018 r. wydaną wobec Małgorzaty Krawczyk Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 8 sierpnia 2018 r., przyjmując, że do nabycia ½ prawa własności lokalu przez podatniczkę doszło w 2016 r. na podstawie umowy rozszerzającej wspólność majątkową małżeńską. Skoro małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, to zdaniem organu odwoławczego Małgorzata Krawczyk nabyła nieodpłatnie udział w wysokości ½ części lokalu mieszkalnego dopiero w 2016 r. Decyzja ta została doręczona podatniczce w dniu 8 lutego 2018 r.

Proszę sporządzić jako doradca podatkowy w imieniu podatniczki Małgorzaty Krawczyk skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 2 lutego 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 37 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Małżonkowie Ewa i Marek Nowak w dniu 21 grudnia 2017 r. nabyli na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomość zlokalizowaną we Wrocławiu przy ul. Opolskiej nr 180, składającą się z działki o nr 562/14 o pow. 0,1499 ha, niezabudowanej, oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem Bp – tereny przeznaczone pod zabudowę (niezabudowane). Dla działki tej nie ma opracowanego miejscowego planu zagospodarowania, ani też nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Na sąsiednich nieruchomościach dominuje zabudowa mieszkaniowa. Małżonkowie zamierzają w przyszłości wybudować na nieruchomości budynek mieszkalny z garażem dla siebie i swoich dzieci.

W dniu 4 stycznia 2018 r. małżonkowie złożyli w Urzędzie Miasta Wrocławia informację o nabytej nieruchomości sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru. Wskazali w niej nabycie działki jako gruntów pozostałych objętych stawka podatku w kwocie 0,11 zł od 1 m2 powierzchni.

Postanowieniem z dnia 23 stycznia Prezydent Miasta Wrocławia wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego podatnikom podatku od nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o nr ewidencyjnym 562/14 i o powierzchni 1499 m2. W trakcie postępowania ustalono, że zgodnie z wpisem do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Marek Nowak prowadzi od 1 czerwca 2012 r. nieprzerwanie działalność gospodarczą – warsztat naprawy samochodów. Działalność ta prowadzona jest w wynajmowanej nieruchomości w Brzegu.

Decyzją z dnia 27 lutego 2018 r. Prezydent Miasta Wrocławia ustalił małżonkom Ewie i Markowi Nowak podatek od nieruchomości na 2018 r. w kwocie 364,00 zł. Uzasadniając wskazał, że do podstawy opodatkowania przyjęto stawkę podatku w wysokości 0,51 zł – zgodnie z uchwałą Rady Miasta Wrocławia - tak jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż działka położona we Wrocławiu przy ul. Opolskiej nr 180, o nr 562/14 i o pow. 0,1499 m2znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą.

Małżonkowie Ewa i Marek Nowak wnieśli odwołanie od tej decyzji wskazując, że zakupiona działka nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez podatnika. Zamierzają na niej wybudować dom mieszkalny dla swojej rodziny, a działalność gospodarcza nadal będzie prowadzona przez podatnika w wynajmowanym lokalu w Brzegu. Uznali, ze powinna zostać zastosowana stawka podatku jak dla gruntów innych, która zgodnie z uchwałą Rady Miasta Wrocławia jest niemal pięciokrotnie niższa i wynosi 0,11 zł za 1 m2. 

Decyzją z dnia 26 kwietnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono m.in., że decydujące znaczenie dla kwalifikacji gruntów jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest ich posiadanie przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, co wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Wiążący wpływ dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości ma formalne ustalenie statusu przedsiębiorcy po stronie podatnika, będącego jednocześnie posiadaczem lub współposiadaczem nieruchomości. Wystarczające jest także, że tylko jedna osoba ze współwłaścicieli jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, gdyż jest współposiadaczem nieruchomości. Bez znaczenia było także to, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, że nieruchomość nabyli małżonkowie na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej i tylko jeden z nich prowadził samodzielnie działalność gospodarczą.

Proszę sporządzić jako doradca podatkowy w imieniu podatników - małżonków Ewy i Marka Nowak - skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 26 kwietnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu .

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 38 Skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R.  oddalił skargę Speed sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia 23 października 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01. - 31.12.2010 r. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wynika, że decyzją z dnia 30 czerwca 2016 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. określił spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1.01.- 31.12.2010 r.  w wysokości 96.926 zł. Od tej decyzji spółka złożyła odwołanie, a w jego uzasadnieniu wskazała, że prezes zarządu spółki w dniu 10 września 2016 r. udzielił pełnomocnictwa M. M.( doradcy podatkowemu )  do reprezentowania spółki przed organem II instancji w sprawie z odwołania od decyzji Dyrektora UKS w R. z dnia 30 czerwca 2016 r. Pełnomocnictwo obejmowało również uprawnienie do dokonywania wszelkich czynności we wskazanym wyżej postępowaniu. . Pomimo tego Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował, w trybie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.), pismo informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania, bezpośrednio do spółki (pismo z dnia 8 listopada 2016 r.), czyli z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. Wskazane okoliczności zdaniem spółki świadczą o niewypełnieniu przesłanek wynikających z art. 70c O.p. W konsekwencji zobowiązanie podatkowe wygasło na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 O.p., z dniem 31.12.2016 r. a postępowanie powinno było zostać umorzone. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R. w opisanej na wstępie decyzji z dnia 23 października 2017 r. nie uwzględnił wniosków zawartych w odwołaniu i utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia 27 września 2016 r. wszczęto dochodzenie karne skarbowe w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. w związku z art. 9 § 3 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (dalej k.k.s.)  W dniu 11 października 2016 r. prezesowi zarządu spółki ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., a postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r. zawieszono ww. postępowanie przygotowawcze. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., działając na podstawie art. 70c O.p., pismem z dnia 8 listopada 2016 r. poinformował stronę o zawieszeniu z dniem 27 września 2016 r. biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o ww. przestępstwo skarbowe. W świetle tych okoliczności Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że spółka przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego posiadała wiedzę o zaistnieniu okoliczności, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., skutkującej zawieszeniem biegu terminu przedawnienia.  Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję i zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów Ordynacji podatkowej: art. 70 § 1, art. 59 § 1 pkt 9, poprzez ich pominięcie a w konsekwencji niezastosowanie art. 208 § 1; art. 70 § 6 pkt . W ocenie spółki organ dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 70c O.p., art. 124 i art. 127 O.p. i art. 210 § 4 O.p.

 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R. wniósł o jej oddalenie w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. uznał, że skarga jest nieuzasadniona. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia  Sąd wyjaśnił, że z zestawienia przepisów art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 § 1 O.p. wynika, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia dochodzi na skutek wszczęcia postępowania w sprawie przestępstwa karnoskarbowego lub wykroczenia karnoskarbowego, z którego popełnieniem wiąże się niewykonanie zobowiązania podatkowego i zawiadomienia o fakcie wszczęcia takiego postępowania podatnika. Są to przesłanki wymienione expressis verbis w przepisie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zaś zaistnienie takiego faktu rodzi po stronie organów podatkowych obowiązek zawiadomienia podatnika o tym, że do przedawnienia zobowiązania podatkowego nie dojdzie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie w rzeczywistości doszło do wszczęcia postępowania karnoskarbowego o przestępstwo, w związku z którym doszło do niewykonania zobowiązania podatkowego. Fakt taki przesądza zdaniem Sądu o spełnieniu pierwszej przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. O tym, że postępowanie takie zostało wszczęte i to nie tylko w sprawie, ale również weszło ono w fazę przeciwko osobie, podatnik ( spółka )  został poinformowany. Jak bowiem wynika z ustaleń organu drugiej instancji, w dniu 11 października 2016 r. prezesowi zarządu spółki Speed z siedzibą w T. ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstwa skarbowego w z art. 56 § 2 k.k.s. Za prawidłowe Sąd uznał skierowanie zawiadomienia, o którym mowa w art. 70 c O.p., bezpośrednio do podatnika, nie zaś jego pełnomocnika. Zakres pełnomocnictwa doradcy podatkowej obejmował reprezentowanie podatnika przed organem odwoławczym  w R.

Proszę sporządzić – jako pełnomocnik podatnika – skargę kasacyjną od tego wyroku.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 39 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Jan Kowalski występując z wnioskiem do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji podał, że zamierza w przyszłości uczestniczyć w projekcie polegającym na budowie elementów systemu ochrony brzegu morskiego Morza Bałtyckiego. Podstawowym celem projektu będzie zabezpieczenie brzegu morskiego przed niszczeniem na skutek erozji. Planowane w ramach projektu prace obejmują budowę opaski brzegowej.

Wnioskodawca wskazał, że będzie prowadzić prace w ramach projektu na podstawie umowy zawartej z właściwym terytorialnie urzędem morskim. Cały projekt realizowany będzie natomiast jako jeden z elementów "Programu ochrony brzegów morskich", funkcjonującego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Programu ochrony brzegów morskich" (Dz. U. Nr 67, poz. 621 ze zm.; dalej: "ustawa o ustanowieniu programu ochrony brzegów morskich"). W związku z tym zapytał, czy w stosunku do usług przedstawionych w powyższym opisie właściwą do zastosowania będzie stawka 0% VAT zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.").

Zdaniem wnioskodawcy budowa systemu ochrony brzegów morskich stanowi usługi związane z ochroną środowiska morskiego i dlatego może korzystać ze stawki 0%. Uzasadniając swoje stanowisko opowiedział się za szerokim rozumieniem zakresu pojęcia "ochrona środowiska morskiego". Zwrócił mianowicie uwagę na negatywny wpływ na środowisko morskie procesów niszczenia brzegów morza przez działanie m. in. fal oraz przedostawania się zanieczyszczeń z lądu do morza. Zaznaczył, iż procesy te mogą prowadzić do pogorszenia się stanu środowiska, utraty różnorodności biologicznej i degradacji funkcji ekosystemu morskiego. Wyeliminowaniu tych procesów służyć ma budowa umocnień brzegowych, co oznacza, iż ma ona niewątpliwie związek z ochroną środowiska morskiego. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący odwołał się do przepisów prawa ochrony środowiska, prawa wodnego, regulacji unijnych oraz poglądów wyrażanych w literaturze.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Stwierdził, że zakres zastosowania art. 83 ust. 1 pkt 11 u.p.t.u. ustawodawca przewidział jedynie do usług związanych z ochroną środowiska morskiego, rozumianą jako podjęcie działań nakierowanych na zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej w związku z mającymi wpływ na to środowisko czynnikami innymi niż przyrodnicze, a więc wynikającymi z działalności m. in. człowieka, industrializacji, rozwoju transportu morskiego, nadmiernego rybołówstwa. Dalej zauważył, iż wykonywane przez wnioskodawcę prace, co prawda, będą miały związek ze środowiskiem morskim, niemniej nie będą odnosiły się do jego ochrony. Nie będą bowiem związane z ochroną środowiska morskiego przed mającymi na nie wpływ czynnikami wynikającymi z działalności człowieka. Dodał, iż oddziaływanie mórz na ląd jest procesem naturalnym, niezależnym od człowieka, a ewentualne działania skierowane na ochronę brzegów morskich służą interesom samego człowieka, a nie środowiska morskiego, które w wyniku ruchu wody i związanego z tym podmywania lądu, nie doznaje żadnej szkody, której - w ocenie Dyrektora KIS - należałoby zapobiegać, z punktu widzenia środowiska morskiego. W efekcie stwierdził, że analiza charakteru prac, które zamierza wykonać wnioskodawca prowadzi do wniosku, iż będą one wykonywane w celu ochrony nie środowiska morskiego, a środowiska lądowego. Tym samym usługi związane z budową opaski brzegowej nie mogą korzystać z preferencyjnej 0% stawki podatku.

Proszę działając jako pełnomocnik skarżącego sporządzić skargę do sądu administracyjnego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 40 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 10 listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piasecznie określił Wacławowi Wójcikowi (dalej jako „podatnik”) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 100 000 zł.

                Postanowieniem wydanym w tym samym dniu organ podatkowy nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, a w dniu 15 grudnia 2018 r. wystawiono tytuł wykonawczy i na jego podstawie dokonano zajęcia należących do podatnika ruchomości oraz wierzytelności z rachunku bankowego, o czym go zawiadomiono w dniu 19 grudnia 2018 r.

Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 lutego 2019 r. z powodu braku spełnienia przesłanek do jego wydania. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. Uzasadniając to rozstrzygnięcie, wskazał m.in., że uchylenie postanowienia w przedmiocie nadania decyzji z dnia 10 listopada 2018 r. rygoru natychmiastowej wykonalności i  w konsekwencji umorzenie postępowania egzekucyjnego nie miało znaczenia w kwestii upływu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wcześniej bowiem, tj. przed upływem tego terminu, co nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2018 r., doszło do skutecznego przerwania jego biegu na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik (a zarazem zobowiązany w postępowaniu egzekucyjnym) został zawiadomiony.

Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 lutego 2019 r. z powodu braku spełnienia przesłanek do jego wydania. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. Uzasadniając to rozstrzygnięcie, wskazał m.in., że uchylenie postanowienia w przedmiocie nadania decyzji z dnia 10 listopada 2018 r. rygoru natychmiastowej wykonalności i  w konsekwencji umorzenie postępowania egzekucyjnego nie miało znaczenia w kwestii upływu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wcześniej bowiem, tj. przed upływem tego terminu, co nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2018 r., doszło do skutecznego przerwania jego biegu na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik (a zarazem zobowiązany w postępowaniu egzekucyjnym) został zawiadomiony.

Proszę jako pełnomocnik podatnika sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 41 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Wacław Domagała (dalej jako „zobowiązany”), wobec którego toczy się postępowanie egzekucyjne dotyczące zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., wnioskiem z dnia 15 lutego 2019 r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Grójcu o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując na fakt wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku wskutek przedawnienia ww. zobowiązania. Zobowiązany powołując się na art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej wskazał, że zawiadomienie o zastosowanym środku egzekucyjnym (zajęciu  wierzytelności z rachunku bankowego) zostało mu doręczone dopiero w dniu 3 stycznia 2019 r. a więc już po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Postanowieniem z dnia 20 maja 2019 r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania.

W zażaleniu zobowiązany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia powtarzając argumentację zawartą we wniosku.

Postanowieniem z dnia 30 września 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ nadzoru stwierdził, że egzekwowane zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym nie uległo przedawnieniu i jest nadal wymagalne. Wskazał, że w oparciu o wystawiony tytuł wykonawczy organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne, tj. zawiadomieniem z dnia 21 grudnia 2018 r., które Bank odebrał w dniu 27 grudnia 2018 r., dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w dniu 27 grudnia 2018 r., a więc w dacie wpływu ww. zawiadomienia do Banku zastosowano środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został powiadomiony. Do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wystarczające jest bowiem zastosowanie środka egzekucyjnego przed upływem terminu z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Natomiast zawiadomienie podatnika o zastosowanym środku egzekucyjnym, aczkolwiek niezbędne, nie musi  nastąpić przed upływem tego terminu.

Proszę jako pełnomocnik zobowiązanego sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 42 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

W dniu 9 października 2017 r. Miasto P. zwróciło się z pytaniem do Dyrektora  Krajowej Informacji Skarbowej, czy organizując przy pomocy jednostek budżetowych oświaty, powołanych do realizacji nałożonego przepisami ustawy o samorządzie gminy zadania własnego, jakim jest edukacja publiczna: stołówki szkolne, wypoczynek dzieci i młodzieży, uczestnictwo dzieci młodzieży w widowiskach artystycznych i nauce pływania oraz uczestnictwo dzieci i młodzieży w wymianie międzynarodowej, jest podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.). Miasto na tak postawione pytanie udzieliło odpowiedzi przeczącej.

W dniu 11 grudnia 2017 r. w interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ocenił powyższe stanowisko Miasta jako nieprawidłowe. Stwierdził, że Miasto jest podatnikiem podatku VAT - w rozumieniu art. 15 u.p.t.u. - z tytułu organizowania przy pomocy jednostek budżetowych oświaty, powołanych do realizacji nałożonego przepisami ustawy o samorządzie gminy zadania własnego, jakim jest edukacja publiczna w zakresie objętym jego zapytaniem. W odniesieniu do wskazanych czynności Miasto prowadzi działalność gospodarczą, objętą opodatkowaniem podatkiem VAT. Świadczy bowiem w reżimie cywilnoprawnym (a nie publicznoprawnym) odpłatne usługi, a zatem wykonuje czynności wskazane w art. 5 ust. 1 u.p.t.u. Przy tym istnieje bezpośredni związek pomiędzy dokonywanymi płatnościami a świadczonymi przez Miasto usługami.

                W imieniu Miasta P. jako jego pełnomocnik proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 43 Odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

Stan faktyczny:

W dniu 26 czerwca 2018 r. spółka cywilna na mocy uchwały trzech wspólników rozwiązała spółkę cywilną Lapsus, która była podatnikiem podatku od towarów i usług.

W dniu 26 października 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wszczął postępowanie podatkowe w stosunku do jednej ze wspólniczek Izabeli Bohun w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług rozwiązanej spółki cywilnej Lapsus za styczeń 2018 r. i luty 2018 r.

W dniu 4 grudnia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. określił wysokość zobowiązania podatkowego rozwiązanej spółki cywilnej Lapsus za styczeń 2018 r. i luty 2018 r. i orzekł w stosunku do jednej z byłych wspólniczek Izabeli Bohun odpowiedzialność za zaległości rozwiązane spółki za miesiące styczeń 2018 r. i luty 2018 r. Decyzja została doręczona Izabeli Bohun w dniu 11 stycznia 2019 r.

Proszę sporządzić odwołanie w imieniu byłej wspólniczki jako jej pełnomocnik.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 44 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

W zeznaniu podatkowym w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011 Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie wykazała stratę w wysokości 100 500 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego dla Warszawy - Śródmieścia wszczął w stosunku do Spółki postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2011. Uznał, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów poprzez uwzględnienie w nich wydatków zapłaconych na podstawie faktur wystawionych przez podmiot nieistniejący. Organ decyzją z dnia 30 listopada 2018 r. określił w związku z tym stratę za badany rok w wysokości 50 000 zł.  Spółka złożyła odwołanie od tej decyzji, podnosząc niedopuszczalność określenia straty w wysokości niższej niż wynikająca z zeznania z uwagi na upływ terminu przedawnienia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 10 stycznia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania do straty podatkowej, strata ta bowiem nie jest zobowiązaniem podatkowym. Tym samym organ może określić decyzją stratę tak długo, jak długo organowi przysługuje prawo weryfikacji zeznania za rok podatkowy, w którym podatnik odliczył stratę.

Jako pełnomocnik Spółki proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję, przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 45 Skarga kasacyjna

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 8 września 2014 r., UKS 1891/W2P1/42/60/13/48/028 Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. określił skarżącemu Markowi Iksińskiemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Decyzję tą doręczono pełnomocnikowi skarżącego doradcy podatkowemu Janowi Bargiełowiczowi w dniu 12 września 2014 r. Postanowieniem z dnia 30 września 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. wszczął dochodzenie w sprawie narażenia na uszczuplenie należności Skarbu Państwa w podatku dochodowym skarżącego za 2008 r., tj. w sprawie popełnienia przestępstwa z art. 54 § 1 k.k.s. Postanowienie to wg rozdzielnika skierowano do pełnomocnika skarżącego oraz do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. jako właściwego dla podatnika organu podatkowego. Na podstawie art. 70c i art. 76 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zawiadomił skarżącego, pismem skierowanym a jego adres, że bieg terminu przedawnienia jego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. uległ zawieszeniu od dnia 30 września 2014 r. i zawiadomienie to zostało skarżącemu doręczone w dniu 25 listopada 2014 r. Decyzją z dnia 19 marca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R., a tym samym nie uwzględnił odwołania skarżącego od tej decyzji wniesionego w dniu 25 września 2014 r. przez jego pełnomocnika doradcę podatkowego. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę skarżącego wniesioną przez jego pełnomocnika na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Sąd ten przyjął, że organ odwoławczy wydając w dniu 19 marca 2015 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie naruszył ani art. 70 § 1 o.p., ani też art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 o.p., albowiem zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostało doręczone podatnikowi zgodnie z literalnym brzmieniem art. 70c o.p. To, że skarżący miał w toczącym się postępowaniu podatkowym pełnomocnika nie miało znaczenia, gdyż zawiadomienie było czynnością materialno-techniczną podejmowaną poza postępowaniem podatkowym. Po otrzymaniu wyroku z uzasadnieniem skarżący zgłosił się do nowego (innego niż występujący w sprawie) doradcy podatkowego z prośbą o sporządzenie w jego imieniu skargi kasacyjnej.

Działając jako pełnomocnik skarżącego doradca podatkowy - proszę sporządzić skargę kasacyjną,  przyjmując, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej jeszcze nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 46. Skarga kasacyjna

Stan faktyczny:

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia 23 września 2015 r., UKS 1941/P2C1/41/50/11/47/021 określił „BP sp. z o.o.” z siedzibą w K. wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. niższą o 100.000 zł niż zadeklarowana przez spółkę.

Podstawą do podjęcia tego rozstrzygnięcia było zaniżenie przychodów o kwotę 50.000 zł w związku z uzyskiwaniem nieodpłatnych świadczeń z tytułu korzystania przez skarżącą ze znaków towarowych przy sprzedaży artykułów spożywczych o nazwach „B”, „M.E.S.” i F.” Poza tym spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów łącznie o kwotę 30.000 zł, gdyż bezpodstawnie zaliczyła do nich część wydatków na marketing i promocję. Stratę wykazaną w zeznaniu podatkowym za 2008 r. spółka odliczyła w 50% w zeznaniu za 2011 r., a pozostała połowę straty w zeznaniu podatkowym za 2014 r. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 3 listopada 2016 r. Organ odwoławczy nie uwzględnił przy tym zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przez zaskarżoną decyzję Dyrektora UKS w W. art. 24 i art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.: dalej: o.p.), albowiem do straty, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.; dalej: u.p.d.o.p.) przepisy powyższe nie mają zastosowania.

Tożsame zarzuty naruszenia art. 24 i art. 70 § 1 o.p. oraz art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. skarżąca podnosiła w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 29 października 2017 r., III SA/Wa 813/16 skargę spółki oddalił, podnosząc, że strata nie jest zobowiązaniem podatkowym, a to oznacza, że nie podlega ona przedawnieniu tak jak zobowiązanie podatkowe. Zatem organ podatkowy może prowadzić postępowania dotyczące straty tak długo, jak możliwa jest weryfikacja deklaracji podatkowej za rok podatkowy, w którym strata została odliczona.

Jako doradca podatkowy – pełnomocnik skarżącej spółki proszę sporządzić skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w W., przyjmując, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej jeszcze nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 47. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

W wyniku przekształcenia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ul. Karola 5/17 w spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego w 1993 r. stało się ono składnikiem wspólności ustawowej małżeńskiej małżonków Janiny i Piotra Karśnickich. W dniu 22 czerwca 2008 r. zmarł Piotr Karśnicki i postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r. Sąd Rejonowy w W. stwierdził, że spadek po Piotrze Karśnickim na podstawie testamentu nabyła w całości żona Janina Karśnicka, która jako właścicielka powyższego spółdzielczego lokalu mieszkalnego aktem notarialnym z dnia 31 maja 2012 r. zbyła go za łączną kwotę 212.000 zł. Decyzją z dnia 31 marca 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. po uprzednim wszczęciu postępowania podatkowego ustalił, że skarżąca Janina Karśnicka nie zadeklarowała w zeznaniu podatkowym w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. do opodatkowania przychodu uzyskanego ze zbycia połowy udziału w spornym lokalu mieszkalnym, ani też nie złożyła w terminie określonym w ustawie oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości uprawniającego do skorzystania z ulgi meldunkowej (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a, art. 19 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 126, ust. 22 i 22, art. 30e, art. 45 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.). Organ ten wyjaśnił, że nabycie przez skarżącą udziału w lokalu mieszkalnym w wyniku spadku podlegało zwolnieniu od podatku od spadków i darowizn, jednakże zbycie własnego udziału w tym lokalu nastąpiło przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, a nabycie to nastąpiło w 2008 r., w którym zmarł Piotr Karśnicki. W konsekwencji organ ten w decyzji określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 6.713 zł

W odwołaniu skarżąca kwestionowała ustalenia faktyczne co do przyjętej daty nabycia spornej nieruchomości lokalowej (art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.), a także błędną wykładnię art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. Mimo tego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, wydając decyzję w dniu 11 maja 2017 r. i podnosząc, że zbycie 1/2 części nieruchomości lokalowej powoduje powstanie u skarżącej przychodu podlegającego podatkowi dochodowemu od osób fizycznych. Podkreślił zarazem, że nie można przyjąć by nabycie przez skarżącą lokalu mieszkalnego nastąpiło przed 2008 r. skoro było to prawo o innym charakterze wchodzące w skład współwłasności łącznej małżonków, a nie współwłasności ułamkowej. Jako takie nie podlegało ono zbyciu.  W dniu doręczenia decyzji Dyrektora Izby w K. z dnia 11 maja 2017 r. skarżąca zgłosiła się do doradcy podatkowego Jana Nowaka z prośbą o sporządzenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 48. Odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Stan faktyczny:

Podaniem z dnia 22 grudnia 2018 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź Śródmieście podatniczka Anna Kos wystąpiła o umorzenie zaległości podatkowej w kwocie 27.964,00 zł z tytułu "złożonej korekty PIT-39 wraz z należnymi odsetkami w kwocie 14. 847, 00 zł (zbycie nieruchomości przed upływem 5 lat)". Swoją prośbę umotywowała tym, że w czasie transakcji nie wiedziała, że powinna zapłacić podatek. Wskazała, że ma 90 lat, otrzymuje niską rentę (około 2000 zł), z której opłaca pożyczkę (około 600 zł miesięcznie) oraz. że jest ciężko chora na chorobę nowotworową. Po uiszczeniu rachunków, poniesieniu kosztów leczenia i utrzymania nie jest w stanie spłacić zaległości, pomimo trwającej wiele lat egzekucji administracyjnej. Żyje samotnie, sporadycznie korzysta z pomocy rodziny.

Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości podatkowej z odsetkami i decyzją z dnia 21 lutego 2019 r. odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi w wykonaniu zobowiązania podatkowego. Organ przytoczył treść art. 127 i art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (o.p.) i stwierdził, że decyzje dotyczące umorzeń zaległości podatkowych mają charakter uznaniowy, a przesłankę ustawową do zastosowania ulgi stanowi "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny”. W ocenie organu wskazane przez stronę okoliczności, w tym sytuacja rodzinna, stan zdrowia, wysokość uzyskiwanego dochodu oraz ponoszonych wydatków w zestawieniu z kwotą zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę wskazują na występowanie w sprawie "ważnego interesu podatnika", jednakże rozumianego jako nienadzwyczajna sytuacja ekonomiczna. Brak było bowiem, zdaniem organu, przesłanek przemawiających za stwierdzeniem występowania "interesu publicznego". Stan faktyczny rozpatrywanej sprawy świadczy, że zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę nie powstała w wyniku nadzwyczajnych, niezależnych od postawy strony okoliczności, jak również nie jest wynikiem wystąpienia zdarzeń losowych. Nieznajomość prawa nie uzasadnia zwolnienia od podatku, długotrwałość egzekucji podatkowej nie jest przesłanką do jego umorzenia. Organ nie neguje, że sytuacja podatniczki jest trudna, jednak zaawansowany wiek, zły stan zdrowia i kłopoty finansowe nie są wypadkami nadzwyczajnymi, bowiem mogą dotyczyć bardzo wielu osób. Podatniczka mogła zapłacić podatek bezpośrednio po transakcji, wówczas nie powstałaby zaległość podatkowa.

Proszę sporządzić odwołanie od decyzji do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, przyjmując że termin do wniesienia odwołania nie upłynął.

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 49. Zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Stan faktyczny:

Postanowieniem z dnia 23 listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź Śródmieście nadał rygor natychmiastowej wykonalności swojej decyzji z dnia 14 listopada 2018 r., określającej Janowi Kosowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w wysokości 6.082 zł. Powołując się na art. 239b § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa (o.p.), organ wskazał, że nie ma obowiązku udowadniać, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, wystarczy jedynie sytuacje taką uprawdopodobnić. W ocenie organu na powyższe wysokie prawdopodobieństwo wskazuje fakt, że podatnik dokonywał transakcji zakupu i sprzedaży artykułów przemysłowych osiągając z tego tytułu przychody, które nie zostały wykazane w zeznaniach podatkowych. Ponadto ze złożonego przez podatnika w sprawie wymiarowej oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych wynika, że nie posiada on żadnych składników majątkowych, na których można byłoby ustanowić hipotekę lub zastaw skarbowy. Postanowienie zostało doręczone wyłącznie podatnikowi. Organ stwierdził w nim, że podatnik w sprawie o wymiar podatku miał wprawdzie pełnomocnika – doradcę podatkowego – jednak w treści pełnomocnictwa była mowa o sprawie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. Ponadto przed wydaniem postanowienia pełnomocnictwo to nie zostało złożone do akt sprawy w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Proszę sporządzić zażalenie od postanowienia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, przyjmując że termin do wniesienia zażalenia nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 50. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Stan faktyczny:

We wniosku z dnia 10 grudnia 2018 r. o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Wnioskodawca - spółka kapitałowa X podała, że jest właścicielem  51% udziałów w spółce kapitałowej Y z siedzibą na terenie Konfederacji Szwajcarskiej. Wnioskodawca jest właścicielem wskazanych 51% udziałów od roku 2007, a więc posiada więcej niż 25% udziałów  spółki Y nieprzerwane przez okres dłuższy niż 2 lata. Nie korzysta przy tym ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania. W rozumieniu konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku z 2 września 1991 r., spółka Y dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym jest szwajcarskim rezydentem podatkowym, co potwierdzają certyfikaty rezydencji podatkowej znajdujące się w posiadaniu spółki X.  Spółka Y podlega na terenie Szwajcarii opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Tym samym za spełnione należy uznać warunki określone w art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (u.p.d.o.p.), w powiązaniu z treścią ust. 9 do 15 art. 20 u.p.d.o.p., pozwalające na zwolnienie od podatku dochodowego dochodów (przychodów) uzyskiwanych przez wnioskodawcę z tytułu dywidend oraz innych przychodów z tytułu udziału w zyskach spółki Y.

Z przeprowadzonych przez spółkę X ustaleń oraz oświadczeń spółki Y wynika, iż dokonywane na rzecz wnioskodawcy wypłaty nie podlegają i nie będą w jakiejkolwiek formie podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, odliczeniu od dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku spółki wypłacającej (spółki Y) w rozumieniu przepisów obowiązujących na terenie Szwajcarii w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym, będącym odpowiednikiem polskiego podatku uregulowanego w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Równocześnie, na podstawie obowiązujących na terytorium kantonu, w którym spółka Y posiada siedzibę, regulacji prawno - podatkowych w zakresie opodatkowania podatkiem od kapitału: wypłaty dywidend wpływają / będą wpływać na obniżenie podstawy opodatkowania przy kalkulowaniu wartości netto kapitału spółki Y podlegającego opodatkowaniu kantonalnym podatkiem kapitałowym, który jest lokalnym podatkiem innym niż podatek dochodowy będący odpowiednikiem polskiego podatku dochodowego uregulowanego w u.p.d.o.p. Ponieważ wydatki poniesione na uregulowanie podatku kapitałowego są wydatkami uzasadnionymi ekonomicznie, to zgodnie z obowiązującymi w Szwajcarii przepisami podlegają one (tzn. kwota zapłaconego podatku kapitałowego, a nie kwota wypłaconej przez spółkę Y dywidendy) zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w zakresie podatku dochodowego, który jest odpowiednikiem polskiego podatku dochodowego uregulowanego w u.p.d.o.p. W konsekwencji powyższych regulacji, spółka Y jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości zapłaconego podatku kapitałowego.

Wnioskodawca (spółka X) przytoczył treść art. 20 ust. 16 u.p.d.o.p., zgodnie z którym przepisu art. 20 ust. 3 nie stosuje się do dywidend i innych dochodów (przychodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, w części, w jakiej w państwie spółki, o której mowa w art. 3 pkt 1, wypłacane z tego tytułu kwoty w jakiejkolwiek formie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, odliczeniu od dochodu, podstawy opodatkowania lub od podatku spółki wypłacającej.

Wnioskodawca zapytał podatkowy organ interpretacyjny, czy przepis art. 20 ust. 16 u.p.d.o.p. znajdzie zastosowanie do przedstawionego powyżej stanu faktycznego.

W ocenie wnioskodawcy, spełnione zostały warunki zwolnienia podatkowego określone w art. 20 ust. 3 u.p.d.o.p. w powiązaniu z treścią ustępów od 9 do 15 tego artykułu, natomiast przytoczony przepis  art. 20 ust. 16 u.p.d.o.p. nie znajdzie zastosowania w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustawowe wyrażenie art. 20 ust. 16 u.p.d.o.p. "odliczenie wypłaconej kwoty w jakiejkolwiek formie od podstawy opodatkowania spółki wypłacającej" można i należy rozpatrywać wyłącznie na gruncie przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem dochodowym (czy też odpowiednika tego podatku za granicą).

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 10 lutego 2019 r. Szef Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko prawne wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Zdaniem podatkowego organu interpretacyjnego regulacja art. 20 ust. 16 u.p.d.o.p. wyłącza możliwości korzystania ze zwolnienia podatkowego w zakresie dywidend i innych dochodów (przychodów) w sytuacji, gdy dochodzi do nieopodatkowania wypłacanych zysków w państwie źródła. Sformułowanie "wypłacane z tego tytułu kwoty w jakiejkolwiek formie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, odliczeniu od dochodu, podstawy opodatkowania lub od podatku spółki wypłacającej" użyte w przywoływanym przepisie art. 20 ust. 16 u.p.d.o.p. oznacza, że w grę wchodzi każdy rodzaj szeroko rozumianej ulgi podatkowej, w tym wszelkie odliczenia (kategoria ta obejmuje zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, odliczenie od dochodu, podstawy opodatkowania lub od podatku spółki wypłacającej). Zatem formą tą może być również zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów w zakresie szwajcarskiego podatku dochodowego wartości zapłaconego na terytorium Szwajcarii podatku kapitałowego, w sytuacji gdy uprzednio od podstawy opodatkowania podatku kapitałowego odliczono wartość wypłaconych wspólnikom (czyli w przedmiotowej sprawie wnioskodawcy) dywidend. W opinii organu, taka wykładnia czyni zadość postulatom słuszności, przez co realizuje cele, jakim służyć ma art. 20 ust. 16 u.p.d.o.p.

Proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przedstawioną indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, przyjmując że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 51. Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Stan faktyczny:

Postanowieniem z dnia 19 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2018 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że na rozprawie w dniu  6 grudnia 2018 r. pełnomocnik Spółki Alfa sp. z o.o. doradca podatkowy Jan Wojciechowski  złożył pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 8 stycznia 2019 r. na adres Spółki, który był wskazany na  pełnomocnictwie. Odbioru korespondencji dokonał upoważniony pracownik tej Spółki. Skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 8 lutego 2019 r. Postanowieniem z 10 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie  odrzucił skargę kasacyjną uznając, że została ona złożona po upływie 30 – dniowego ustawowego terminu, który upłynął 7 lutego 2019 roku.

 Następnie pismem z 4 marca 2019 r. pełnomocnik  doradca podatkowy Jan Wojciechowski  wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku podając, że niezłożenie jej w terminie wynikło z okoliczności niezawinionych przez stronę jak i niego. Wskazał, że pomimo, iż ustanowiono go pełnomocnikiem w sprawie, korespondencję doręczono stronie, co zaś uniemożliwiło mu skuteczną weryfikację daty doręczenia. Ponadto  osoba uprawniona w spółce do odbioru korespondencji przekazała mu błędną informację o dacie doręczenia korespondencji, o której  omyłce dowiedział się dopiero w dniu doręczenia postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną tj. 28 lutego 2019 roku. W załączeniu pełnomocnik  przedłożył  wiadomość mailową ze stycznia 2019 r. oraz  oświadczenie pracownika Spółki, że pocztą elektroniczną poinformował  pełnomocnika w dniu 10 stycznia 2019 r. o doręczeniu w siedzibie  Spółki odpisu wyroku  oraz, że z treści informacji wynikało, że ich wpływ do Spółki  nastąpił w dniu 9 stycznia 2019 r. Biorąc powyższe pod uwagę  WSA w Krakowie stwierdził, że stosownie do postanowień art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 poz. 1302 ze zm.– dalej cyt. jako P.p.s.a.) instytucja przywrócenia terminu  ma jednak charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona zgodnie z treścią art. 87 § 2 P.p.s.a.  w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. Dalej Sąd podkreślił, że z akt sprawy wynika bowiem, że odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 8 stycznia 2019 r. na adres Spółki ( dowód doręczenia w aktach sprawy.). Wynikało to z faktu, że pełnomocnik w złożonym na rozprawie pełnomocnictwie nie wskazał adresu do doręczania korespondencji innego niż wskazany w skardze jako adres Spółki. Zasadnie zatem w ocenie Sądu, wyekspediowano przesyłkę do pełnomocnika na adres strony. O braku jego winy nie świadczy wiadomość mailowa jak i oświadczenie pracownika Spółki. To, że w wiadomości mailowej skierowanej do pełnomocnika przez pracownika spółki,  a zawierającej skan wyroku przesłano także sądowe pismo przewodnie opatrzone datą wpływu do sekretariatu Spółki  w dniu 9 stycznia 2019 r. , nie oznacza, że w tym dniu doręczono orzeczenie, czego dowodem było potwierdzenie odbioru przesyłki z innego dnia, W związku z powyższym Sąd uznał, że nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu i z tego powodu na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł o odmowie przywrócenia terminu.

      Proszę  sporządzić  zażalenie na postanowienie, przyjmując że termin do wniesienia zażalenia nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 52. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Stan faktyczny:

We wniosku  o indywidualną interpretację przedstawiono następujący stan faktyczny:

W dniu 16 stycznia 2019 r. babcia  Wnioskodawcy Jana P., która nie posiada konta bankowego przekazała Wnioskodawcy kwotę 40.000,00 zł (gotówką) do rąk własnych. Babcia  jest emerytką, emeryturę co miesiąc wręcza jej osobiście listonosz, ze względu na brak zaufania babci  do nowych technologii. Toteż pieniądze trzyma we własnym mieszkaniu. Tego samego dnia Wnioskodawca wpłacił w placówce bankowej kwotę 40.000 zł na swoje konto bankowe. W dniu 4 lutego 2019 r., Wnioskodawca złożył wniosek (zgłoszenie) o darowiźnie do Urzędu Skarbowego przez system ePUAP. W późniejszym terminie Wnioskodawca zawarł z babcią  pisemną umowę, potwierdzającą, że pieniądze otrzymał od niej. Następnie umowa ta została przesłana do Urzędu Skarbowego wraz z potwierdzeniem dokonania wpłaty na konto bankowe Wnioskodawcy. Obecnie Wnioskodawca jest bezrobotnym studentem, nie posiada takich zdolności finansowych by móc wpłacić sobie sam na konto kwotę 40.000 zł,  

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy na mocy art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn ( przysługuje Wnioskodawcy zwolnienie z podatku od darowizn?

Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 4a ust. 1 pkt 1 i 2  ustawy  o podatku od spadków i darowizn (Dz.U.2018,tj.poz.644 dalej jako u.p.s.d.)  zwolnione z podatku  jest nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych (dzieci i wnuki), wstępnych (rodzice i dziadkowie), pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli: 1. w terminie sześciu miesięcy zgłoszą nabycie właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, 2. udokumentują otrzymanie pieniędzy przekazem na rachunek w banku, SKOK lub przekazem pocztowym.

W ocenie Wnioskodawcy zgodnie z powyższym – pieniądze zostały wpłacone na konto Wnioskodawcy, a następnie udokumentowane przed urzędnikiem skarbowym. W art. 4a ust. 1 pkt 2 u.p.s.d. nie jest powiedziane czy wpłaty musi dokonać darczyńca czy obdarowany. Nie jest również nadmienione by transakcja musiała zostać przeprowadzona przelewem. Gdyby tak było, wykluczałoby to gro osób starszych, które konta bankowego nie posiadają, co byłoby jawną dyskryminacją tej grupy wiekowej.

Zdaniem Wnioskodawcy  celem przepisu art. 4a ust. 1 pkt 2 u.p.s.d. jest to, aby zapobiegać fikcyjnym umowom darowizny, a nie tworzyć barierę w darowiznach pomiędzy najbliższymi członkami rodziny, jeżeli nie ulega wątpliwości, że darowizna została pomiędzy nimi wykonana. Literalnie przepis wymaga aby darowizna była udokumentowana przekazaniem pieniędzy na rachunek bankowy obdarowanego, nie wskazuje on jednak w jaki sposób przekazanie to miałoby nastąpić. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że oceniając przepis o uldze  należy się zastanowić, jaki był cel jej wprowadzenia.  Dlatego wymóg udokumentowania darowizny należy traktować jako warunek natury technicznej. Na poparcie powyższego Wnioskodawca powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne.

W indywidualnej interpretacji wydanej na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.

Organ podkreślił, że nabycie w drodze darowizny rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powyżej kwoty 9.637 zł, dokonane przez osoby wymienione w art. 4a ust. 1 u.p.s.d., jest zwolnione z podatku od spadków i darowizn, jeżeli zostaną spełnione warunki wymienione w art. 4a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w/w ustawy.

Z treści przepisu art. 4a ust. 1 u.p.s.d. wynika, że w przypadku gdy przedmiotem darowizny są środki pieniężne, dla skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania konieczne jest spełnienie trzech warunków:

1) otrzymanie darowizny przez jedną z osób wymienionych w tym przepisie;

2) złożenie zgłoszenia o nabyciu własności środków pieniężnych(poza sytuacją przewidzianą w  art.4a ust.4ustawy)

3) udokumentowanie ich otrzymania dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy, na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym.

 Wobec powyższego, w przypadku darowizny środków pieniężnych warunkiem niezbędnym do skorzystania z omawianego zwolnienia – jak już wyżej wskazano – jest m.in. fakt udokumentowania przez obdarowanego ich otrzymania dowodem przekazania na swój rachunek bankowy albo rachunek prowadzony przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową lub przekazem pocztowym.

 Skoro w analizowanej sprawie środki pieniężne zostały przekazane Wnioskodawcy w formie gotówki – „z ręki do ręki”, a następnie Wnioskodawca sam wpłacił te środki na swój rachunek bankowy, stwierdzić należy, iż nie został spełniony warunek określony w art. 4a ust. 1 pkt 2 u.p.s.d.  Taki sposób działania nie wyczerpuje norm omawianego przepisu. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są motywy, jakimi kierowały się strony darowizny decydując się na przekazanie darowizny w formie gotówki. Ustawodawca jednoznacznie wskazał jakie warunki muszą zostać spełnione, aby zwolnienie mogło zostać zastosowane i dlatego stanowisko Wnioskodawcy należało zatem uznać za nieprawidłowe.

Proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na indywidualną interpretację, przyjmując że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 53. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Stan faktyczny:

Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2019 r., doręczonym  pełnomocnikowi ABC Spółka z o.o. w dniu 4 lutego 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w sprawie ze skargi ABC Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 15 października 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2016 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd I instancji przyjął, że Spółka nie uprawdopodobniła, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Z uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji wynika, że we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, złożonym wraz ze skargą w dniu 10 grudnia 2018 r. Spółka reprezentowana przez pełnomocnika podniosła, że pełnomocnik, działający w jej imieniu, w dniu 3 grudnia 2018 r. w siedzibie organu odwoławczego zapoznał się z aktami sprawy i uzyskał informację, że w dniu 15 października 2018 r. zapadły decyzje w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. i 2016  r. Spółka wyjaśniła, że z akt sprawy wynika, że decyzje wysłano w jednej przesyłce zaadresowanej do radcy prawnego AZ. Wskazanie adresata na przesyłce było prawidłowe i zgodne z oznaczeniem wskazanym przez pełnomocnika w treści odwołań. W ocenie Spółki, przesyłka nie została jednak prawidłowo doręczona do adresata. Treść zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazuje na to, że przesyłka została odebrana przez ABC Spółka z o.o. Oddział w C. w dniu 5 listopada 2018 r. przez CD. Spółka podniosła, że przesyłka nie trafiła w miejsce wskazane w treści odwołania oraz widniejące na przesyłce, do Kancelarii mieszczącej pod tym adresem, co ABC Spółka z o.o. Oddział w C. Skarżąca wskazała, że CD nie była pracownikiem Kancelarii uprawnionym do odbioru korespondencji – jest ona pracownikiem Spółki.

Działając jako pełnomocnik Spółki – doradca podatkowy – proszę sporządzić zażalenie na postanowienie WSA w W., przyjmując że termin do wniesienia zażalenia nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 54. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Stan faktyczny:

Postanowieniem z dnia 27 maja 2019 r. WSA w W. odrzucił skargę AZ na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 7 stycznia 2019 r. (doręczona w dniu 10 stycznia 2019 r.)  w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. z uwagi na nieopłacenie wpisu sądowego od skargi w terminie. AZ w dniu 24 stycznia 2019 r. wniósł z zachowaniem właściwego terminu i trybu skargę na powyższą decyzję. Skarga ta nie została od razu opłacona z uwagi na wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowienie w tym przedmiocie zakończyło się prawomocnym postanowieniem o odmowie przyznania prawa pomocy. Następnie Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 kwietnia 2019 r. wezwano AZ na podstawie art. 220 par. 1 i 3 P.p.s.a. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 765 zł. W zarządzeniu poinformowano skarżącego, że wymienioną kwotę należy uiścić w kasie Sądu bądź na rachunek bankowy Sądu w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę z zarządzeniem doręczono skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2019 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedłożył Sądowi dowód zapłaty wpisu. Wynikał z niego, że kwotę 765 zł wpłacił w dniu 25 kwietnia 2019 r. agentowi – Usługi Finansowe FP s.c w celu przekazania tych środków na podany w wezwaniu rachunek bankowy Sądu. Agent świadczył usługi w imieniu i na rzecz instytucji płatniczej B. SA w K. wpisanej przez KNF do rejestru usług płatniczych. Do obciążenia rachunku B SA przekazującej wpłatę skarżącego oraz uznania sądowego rachunku bankowego doszło w dniu 26 kwietnia 2019 r.

Działając jako pełnomocnik Skarżącego – doradca podatkowy – proszę sporządzić zażalenie na postanowienie WSA w W., przyjmując że termin do wniesienia zażalenia nie upłynął.

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadane nr 55. Skarga na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Stan faktyczny:

AZ prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami spożywczymi.  Rozpoczynając prowadzenie działalności gospodarczej  w 2011 r. wybrał formę opodatkowania – ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i w kolejnych latach podatkowych również podlegał opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.  W wyniku przeprowadzonej w dniach od 24 września do 15 października 2018 r.   kontroli podatkowej organ podatkowy stwierdził, że podatnik za 2012 r. prowadził ewidencję przychodu niezgodnie z warunkami wymaganymi do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia  7 stycznia 2019 r. określił podatnikowi AZ wartość niezawidencjonowanego przychodu za 2012 r. w kwocie 65000 zł  w drodze oszacowania, stosując metodę porównawczą zewnętrzną odnosząc się do kilku innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie handlu spożywczego w tej samej miejscowości w podobnym rozmiarze. Ustalając wysokość ryczałtu zastosowano  pięciokrotność podstawowej stawki wynoszącej 3 %. Podatnik AZ złożył odwołanie, kwestionował wybór metody szacowania przychodu, ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia  8 kwietnia 2019 r. (doręczona w dniu 10 kwietnia 2019 r.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając zawartą w zaskarżonej decyzji argumentację.

Działając jako pełnomocnik skarżącego doradca podatkowy – proszę sporządzić skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., przyjmując że termin do wniesienia skargi nie upłynął. 

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 56 Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Stan faktyczny:

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 3 czerwca 2019 r., Anna Bucz, zam. Września, ul. Pijarów 2, PESEL 70110213245 wskazała, że postanowieniem z 21 czerwca 2014 r., Sąd Apelacyjny w Poznaniu przyznał na jej rzecz od Skarbu Państwa kwotę 8 000 zł tytułem zadośćuczynienia za przewlekłość postępowania przed sądem okręgowym w sprawie o zapłatę z jej powództwa. Przyznana kwota, którą wnioskodawczyni otrzymała w dniu 25 czerwca 2014 r., stanowiła zadośćuczynienie za krzywdę moralną, spowodowaną przewlekłością postępowania.

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego skarżąca zadała następujące pytanie: czy wskazana we wniosku kwota podlega opodatkowaniu?

Zdaniem wnioskodawczyni przyznana jej tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę moralną, spowodowaną przewlekłością postępowania, kwota stanowi dla Skarbu Państwa sankcję za wadliwe zorganizowanie wymiaru sprawiedliwości, zaś dla niej rekompensatę za przewlekłość postępowania w sprawie. W ocenie wnioskodawczyni, przedmiotowe świadczenie ma charakter publiczno-prawny, a nie cywilnoprawny w ścisłym tego słowa znaczeniu.

W interpretacji indywidualnej z 14 czerwca 2019 r., nr IN-205/19, doręczonej 17 czerwca 2019 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

Odwołał się do art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm. - dalej zwana: „u.p.d.o.f.") oraz art. 448 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2014 poz. 121 ze zm.).

Zdaniem organu przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie różnicują świadczeń odszkodowawczych w zależności od tego, czy dotyczą naprawienia szkody majątkowej, czy niemajątkowej, a tym samym użyte przez ustawodawcę pojęcie odszkodowania należy odnosić również do zadośćuczynienia pieniężnego za szkodę niemajątkową (tj. za doznaną krzywdę). Oznacza to, że użyte w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. pojęcie odszkodowania odnosi się także do zadośćuczynienia, będącego formą wynagrodzenia za krzywdy poszkodowanego.

Zdaniem organu użyte w art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2016 r. poz. 1259 ze zm.) wyrażenie „suma pieniężna" nie stanowi typowego naprawienia szkody, nie jest ani odszkodowaniem, ani zadośćuczynieniem. Nie jest to bowiem odszkodowanie za poniesione straty i utracone korzyści (art. 361 § 2 k.c.), ani zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę w rozumieniu art. 445 k.c. (art. 24 § 1 i 448 k.c.). Zdaniem organu, gdyby ustawodawca chciał, aby przyznawana stronie skarżącej w trybie ustawy „suma pieniężna" miała charakter odszkodowania bądź zadośćuczynienia, to odpowiednio użyłby tych pojęć.

Organ stwierdził, że otrzymana przez wnioskodawczynię suma pieniężna - zasądzona od Skarbu Państwa na jej rzecz w wyniku stwierdzenia przewlekłości postępowania - stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., z którego dochód podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych. Brak jest bowiem podstaw do zastosowania zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f., gdyż przedmiotowa suma pieniężna nie ma charakteru odszkodowania, bądź zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Przygotuj w imieniu Wnioskodawczyni skargę do sądu, bądź sporządź opinię o jej bezzasadności. Dane pełnomocnika: Józef Pieniążek, doradca podatkowy, Poznań, ul. Czerwona 8, przyjmując że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 57. Skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Stan faktyczny:

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Bydgoszczy wszczął z urzędu w stosunku do spółki MIX S.A. w Bydgoszczy postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. Przeprowadzenie kontroli udokumentowano protokołem z badania ksiąg podatkowych z dnia 15.12.2015 r. Spółka do przedmiotowego protokołu złożyła zastrzeżenia pismem z 05.01.2016 r. Przed wydaniem decyzji umożliwiono Spółce postanowieniem z 20.01.2016 r. wypowiedzenie się co do zgromadzonych w postępowaniu dowodów. Następnie po ocenie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Bydgoszczy wydał 06.02.2016 r. decyzję, w której określił wysokość straty poniesionej przez Spółkę w roku podatkowym 2013. Nie godząc się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, pełnomocnik Spółki pismem z 20.02.2016 r. złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy. Zarzucił w nim błędne ustalenie stanu faktycznego, sprzeczność ustaleń z materiałem dowodowym oraz naruszenie art. 12 ust. 4 pkt 2 u.p.d.o.p. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby decyzją z 10.05.2018 r., nr ISB76/2018 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu wskazał, że istota sporu pomiędzy organami podatkowymi i Skarżącym dotyczy określenia momentu zaliczania do przychodów należnych, przychodów z tytułu opłat za „obsługę pożyczki w domu". Skarżąca zaliczała bowiem przychody z tytułu opłat za obsługę w domu w dacie ich otrzymania. W ocenie organów przychody za obsługę w domu są należne z datą zawarcia umowy pożyczki.

Spółka za pośrednictwem pełnomocnika zaskarżyła decyzję ostateczną organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 187 § 1 i art. 191 O.p., mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenie, że umowa pożyczki ma charakter jednorazowy, w sytuacji gdy usługa wydania kwoty pożyczki ma taki charakter, a usługa polegająca na obsłudze pożyczki w domu ma charakter ciągły - art. 12 ust. 3 i 3a u.p.d.o.p. poprzez uznanie przychodów z tytułu obsługi w domu za należne w dacie zawarcia umowy pożyczki, nie zaś w dacie poboru raty pożyczki, - art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. poprzez uznanie przychodów z tytułu opłat za obsługę w domu jako należnych w dacie zawarcia umowy, w sytuacji gdy sądy oddalały roszczenia spółki o wynagrodzenie za obsługę w domu, uznając zapisy umów w tym zakresie jako klauzule abuzywne, co skutkuje ich nieważnością i w konsekwencji niemożnością uznania tych przychodów za należne przed datą faktycznego otrzymania przez spółkę, - art. 12 ust. 3c u.p.d.o.p. poprzez niezastosowanie go do czynności obsługi pożyczki w domu, pomimo że usługa ta ma charakter ciągły, - art. 12 ust. 4 pkt 2 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że do przychodów z tytułu obsługi w domu nie mają zastosowanie przepisy dotyczące przychodów z tytułu odsetek od pożyczek, - art. 193 § 1, § 3 i § 6 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie ksiąg handlowych MIX S.A. za nierzetelne w zakresie kwoty wykazanych przychodów w roku 2013 w sytuacji, gdy są one niewadliwe.

W świetle podniesionych zarzutów pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 14 czerwca 2019 r., I SA/Bd 545/18 uznał, że skarga jest uzasadniona i podlega uwzględnieniu.

Stanowisko organów skarbowych jest, zdaniem Sądu, nieprawidłowe. Zgodnie z brzmieniem art. 12 ust. 3c u.p.d.o.p. jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku. W przedmiotowej sprawie, co nie ulega wątpliwości, Skarżąca zawierała umowy pożyczek na szczególnych warunkach ich spłaty. Oferowała klientom umowę pożyczki z obsługą w domu oraz umowę o pożyczkę gotówkową (pożyczka na konto). W wypadku pożyczek na konto pożyczkobiorca nie był zobowiązany do ponoszenia żadnych opłat z tytułu obsługi w domu, gdyż taka usługa nie występowała. W wypadku pożyczek z obsługą w domu pożyczkobiorca ponosił koszty tej obsługi w wysokości określonej przez pożyczkodawcę i akceptowanej przez klienta poprzez podpisanie umowy. W wypadku braku zgody klienta na cenę tej usługi do zawarcia umowy nie dochodziło. Pożyczkodawca zobowiązany był do faktycznego odbioru rat pożyczek domu klienta, co wiązało się z dodatkowymi kosztami związanymi z obsługą pożyczki, ale z drugiej strony pozwalało na wyższą ściągalność pożyczek. Koszty bezpośrednie dotyczące obsługi w domu - gotówkowej zbiórki rat pożyczki, to m.in.: dojazd przedstawicieli Spółki do miejsca zamieszkania pożyczkobiorcy, pobranie, przechowanie, rozliczenie danej umowy uwzględniające aktualną spłatę raty, odsetek, opłaty za obsługę w domu, wpłata na konto Spółki. Oznacza to, że sama umowa pożyczki mogła być uznana za umowę jednorazową, lecz już jej obsługa niewątpliwie jest czynnością ciągłą i powtarzalną, a co za tym idzie przychody z jej tytułu (koszty rozliczenia obsługi w domu) nie mogą być klasyfikowane do art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p., czyli za przychody należne w dniu zawarcia umowy, choćby nie zostały jeszcze otrzymane. Usługa obsługi w domu ma bowiem z samej swojej natury charakter ciągły, nawet w ramach udzielonej jednorazowej pożyczki. Z powyższego wynika, że organ naruszył powoływany w skardze art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż do tego typu przychodów powinien być zastosowany przepis art. 12 ust. 3c u.p.d.o.p. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 12 ust. 4 pkt 2 u.p.d.o.p., gdyż skoro już uznano że koszty obsługi w domu należy zaliczyć do przychodów z tytułu usługi o charakterze ciągłym, to nie można do nich zastosować przepisów dotyczących przychodów z tytułu odsetek od pożyczek.

Będąc pełnomocnikiem organu sformułuj skargę kasacyjną bądź opinię o bezzasadności jej wnoszenia, przyjmując że termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Adanie nr 58. Skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Stan faktyczny:

Wnioskiem z 3 marca 2016r. złożonym elektronicznie, Spółka TRS Sp. z o.o. z siedzibą w Koszalinie wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (SSE) produkując specjalistyczny sprzęt sportowy. Produkcja jest realizowana tylko i wyłącznie na zlecenie konkretnego kontrahenta, towary nie mogą być sprzedane podmiotowi trzeciemu. Standardowe warunki współpracy przewidują, że klient samodzielnie odbiera towar od spółki, jednak czasami zdarzają się sytuacje, w których zleceniodawca nie może odebrać określonej partii produktów albo klient potrzebuje dostawy poza ustalonym harmonogramem dostaw lub do nowej lokalizacji. W takich przypadkach spółka zajmuje się organizacją transportu i z tego tytułu uzyskuje od kontrahenta dodatkowy przychód.

Spółka zapytała, czy dodatkowy przychód związany z transportem wyrobów wytworzonych na terenie SSE jest wolny od podatku dochodowego, jako przychód z działalności strefowej?

Zdaniem spółki, dochód uzyskany z tytułu transportu wyrobów wytworzonych na terenie strefy, które są objęte posiadanym przez nią zezwoleniem na prowadzenie działalności na terenie strefy, korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.).

Organ interpretacyjny uznał, że stanowisko spółki jest nieprawidłowe. Stwierdził, iż przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. zwolnienie odnosi się do dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, określonej w zezwoleniu. Natomiast opisane we wniosku usługi transportowe nie zostały wymienione w zezwoleniu. Wobec tego przychód uzyskany ze świadczenia tych usług nie stanowi przychodu z działalności strefowej, a zatem nie jest objęty zwolnieniem od podatku.

W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w zakresie nerytycznym, oraz: - art. 14d § 1 i 2 oraz art. 14o § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie i wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, uznającej za nieprawidłowe stanowisko skarżącego przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z 24 lutego 2016 r., pomimo upływu terminu określonego w art. 14d Ordynacji podatkowej, - art. 144 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie wynikające z powołania się na okoliczność faktyczną nie mającą miejsca w sprawie, tj. okoliczność „przeciążenia systemu e-PUAP i niemożliwość przesłania interpretacji indywidualnej."

W odpowiedzi na skargę organ wydający interpretację wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 144 § 3 Ordynacji podatkowej organ stwierdził, że 3 czerwca 2016 r., tj. w dniu wydania interpretacji z uwagi na problemy techniczne, tj. przeciążenie systemu e-PUAP i nie było możliwe wysyłanie interpretacji drogą elektroniczną. Organ poinformował o ww. problemach stronę, dołączając do interpretacji pismo wyjaśniające, w którym wskazał, że w związku z przeciążeniem systemu e-PUAP i niemożnością przesłania interpretacji drogą elektroniczną, przesłał ww. interpretację indywidualną za pośrednictwem operatora pocztowego w tym samym dniu, tj. 3 czerwca 2016 r., zgodnie z treścią art. 144 § 3 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona interpretacja odpowiada prawu.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie ma racji spółka skarżąca wywodząc, że organ naruszył art. 14d § 1 i 2 oraz art. art. 14o § 1 O.p. Fakt występowania problemów technicznych w doręczaniu pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej został wykazany przez organ za pomocą notatki wewnętrznej sporządzonej przez pracownika, że w dniu 3 czerwca 2016 r. występowały problemy techniczne spowodowane przeciążeniem platformy E-PUAP. W ocenie sądu istnienie takich problemów uzasadnia odstąpienie przez organ od prób doręczania zaskarżonej interpretacji takim środkami i zastosowanie środków konwencjonalnych, tj. za pośrednictwem operatora pocztowego

Oceny tej nie zmienia korespondencja załączona do skargi. Wynika z niej bowiem jedynie tyle, że w dniu 3 czerwca 2016 r. nie odnotowano awarii portalu ePUAP, co nie wyklucza istnienia przedmiotowych problemów technicznych, na które powołuje się organ.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 14o § 1 O.p. Sąd zauważył, że problem wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego rozstrzygnęła uchwała 7 sędziów NSA z dnia 14 grudnia 2009r., sygn. akt II FPS 7/09, zgodnie z którą pojęcie niewydanie interpretacji użyte w art. 14o§ 1 O.p. nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d O.p. Skoro zatem zaskarżona interpretacja została wydana w dniu 3 czerwca 2016 r., to znaczy, że organ nie przekroczył terminu, o którym mowa w art. 14d§ 1 O.p., a w konsekwencji nie naruszył art. 14o § 1 O.p.

Odnosząc, się do sporu merytorycznego, Sąd za słuszną uznał argumentację przedstawioną w interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 20 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 858/16, oddalił skargę TRS Spółki z o.o. z siedzibą w Koszalinie, ul. Zielona 5, nr KRS 435-678,  na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Przygotuj w imieniu Wnioskodawczyni skargę kasacyjną, bądź sporządź opinię o jej bezzasadności. Dane pełnomocnika: Józef Pieniążek, doradca podatkowy, Warszawa, ul. Czerwona 8, przyjmując że termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 59. Skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Stan faktyczny:

W dniu 10 stycznia 2016 r. Jan Kowalski (dalej zwany:  „Podatnikiem”) złożył  Wójtowi Gminy G. informację w sprawie podatku rolnego IR-1 za 2016 rok, w której zadeklarował do opodatkowania tym podatkiem nieruchomość położoną w G. przy ulicy Żyznej 15 o łącznej powierzchni 2,4000 ha, stanowiącą grunty orne klasy IIIb.

Wójt Gminy G. w dniu 15 maja 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe i  16 lipca 2016 r. wydał decyzję ustalającą dla nieruchomości, stanowiącej własność podatnika, wysokość podatku od nieruchomości. Z decyzji tej wynika, że na nieruchomość o łącznej powierzchni 24.000 m2 składają się dwie działki gruntu: 1) o nr ½ i powierzchni 4000 m2, oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem B, zabudowana budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 150 m2; 2) o nr ¾ i powierzchni 20.000 m2, oznaczona w ewidencji gruntów symbolem Bp, niezabudowana.

Działki te zostały przez organ pierwszej instancji opodatkowanie podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawek ustalonych w Uchwale Rady Gminy G. z dnia 10 grudnia 2015 r. nr XXXI/2015, przyjętych dla:

1)            gruntów przeznaczonych pod zabudowę mieszkalną (stawka podatku x powierzchnia w m2) oraz dla budynków mieszkalnych (stawka podatku x powierzchnia użytkowa w m2) – dla działki o nr ewidencyjnym ½;

2)            gruntów pozostałych (stawka podatku x powierzchnia w m2) – dla działki o nr ¾.

W odwołaniu od powyższej decyzji Podatnik podniósł, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął, iż wskazane w informacji na druku IR-1 z dnia 10 stycznia 2016 r. grunty powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. W jego ocenie należąca do niego nieruchomość winna zostać opodatkowana w całości podatkiem rolnym, ponieważ od czasu jej nabycia w 2012 r. była nieprzerwanie wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej (uprawy ziemniaków), a położony na działce nr ½ budynek stanowi siedlisko gospodarstwa rolnego. Podatnik zwrócił też uwagę, że organ podatkowy nie kwestionował faktu opodatkowania nieruchomości w latach 2012-2015 podatkiem rolnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania Podatnika, decyzją z dnia 10 września 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. Zdaniem Kolegium w świetle art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zmianami, dalej: "P.g.k."), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków i mają one walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Organ podatkowy ma obowiązek ustalić zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, przyjmując status danej nieruchomości podlegającej opodatkowaniu, jaki został ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Skoro zatem przedmiotowa nieruchomość nie została oznaczona w ewidencji gruntów jako grunty rolne, to nie może zostać opodatkowana tym podatkiem, niezależnie od sposobu jej wykorzystywana.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę wniósł podatnik, zarzucając bezpodstawne zastosowanie w sprawie art. 21 ust. 1 P.g.k. W dalszym ciągu utrzymuje, że o rodzaju daniny obciążającej daną nieruchomość winien decydować sposób jej faktycznego wykorzystania, a nie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Ka 980/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu pierwszej instancji podzielić należy stanowisko Podatnika, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia spornego problemu, tj. jakim podatkiem powinna być opodatkowania nieruchomość (podatkiem od nieruchomości czy podatkiem rolnym), ma okoliczność jej faktycznego wykorzystania.  Regulacja art. 21 ust. 1 P.g.k., przepisu  nie mieszczącego się w ustawie podatkowej, nie może przesądzać o sposobie opodatkowania nieruchomości. Zarzucił organowi  naruszenie tego przepisu przez jego błędne zastosowanie do analizowanego przypadku. Podkreślił, że wprawdzie wypis z ewidencji gruntów sporządzony przez Starostę w G. ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, to jednak nie  wyłącza to możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu przeciwko takiemu dokumentowi (art. 194 § 3 O.p.). Sąd pierwszej instancji jest zdania, że niezweryfikowanie przez organ podatkowy twierdzeń strony o prowadzeniu na spornej nieruchomości działalności rolniczej stanowi naruszenie art. 122 oraz 187 § 1 O.p.

Sporządź w imieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę kasacyjną od ww. wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego albo opinię o braku usprawiedliwionych podstaw do jej wywiedzenia, przyjmując że termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 60. Skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Stan faktyczny:

Spółka „Apis” Spółka z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna w G. (dalej: „SKA” albo „Spółka”) wystąpiła do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. We wniosku wskazano, że w dniu 30 września 2014 r. została zawiązana spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w G., a jej kapitał zakładowy został pokryty przez wspólników wkładami niepieniężnymi w postaci nieruchomości, niestanowiących przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Od wartości wniesionych wkładów notariusz, jako płatnik, pobrał i odprowadził na rachunek urzędu skarbowego podatek od czynności cywilnoprawny, stosownie do przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.  W opinii Spółki wnoszone do SKA wkłady  podlegały wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 ust. 4 u.p.c.c., w brzmieniu obowiązującym przed 20 kwietnia 2010 r., w zw. z postanowieniami dyrektyw Rady dot.  podatków pośrednich od gromadzenia kapitału 69/335/EWG i 2008/7/WE.

Decyzją z 18 kwietnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych pobranego przez notariusza przy sporządzeniu umowy Spółki (jako płatnika), na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 8 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r. nr 101, poz. 649 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.c.c.".

Po rozpatrzeniu wniesionego przez podatnika odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., decyzją z dnia 27 września 2017 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego brak było podstaw do zwrotu nadpłaty, albowiem pobrany podatek od czynności cywilnoprawnych był podatkiem należnym. Organ wskazał, że w zakresie opodatkowania spółek osobowych, a do takich należy zaliczyć spółkę komandytowo akcyjną znajdują zastosowanie wyłącznie przepisy prawa krajowego. Organ podał dalej, że zawiązanie spółki prawa handlowego na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług jest czynnością neutralną z punktu widzenia podatku VAT. Tym samym czynność zawarcia umowy spółki nie podlega wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 u.p.c.c. Bez wpływu na zwolnienie o jakim mowa w tym przepisie pozostaje również fakt zwolnienia wkładów niepieniężnych wnoszonych do spółek prawa handlowego z podatku od towarów i usług.

Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. domagając się  uchylenia decyzji DIAS oraz uchylenia decyzji organu I instancji, a ponadto zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie, art. 120 Ordynacji podatkowej, a ponadto art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. a i art.  7 ust. 1 Dyrektywy Rady  2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. UE L. 2008.46.11) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 2 Dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. w sprawie podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. U. UE L. 1969.249.25 ze zm.), zwanymi dalej odpowiednio dyrektywą 2008 oraz dyrektywą 69  w zw. z art. 2 pkt 4 u.p.c.c.

Spółka kwestionuje zgodność z wymienionymi regulacjami dyrektyw 2008 i  69 również przepisu art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k) u.p.c.c., dotyczącego opodatkowania umów spółek. Nadto wskazuje, że w świetle art. 2 pkt 4 u.p.c.c. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2007 r.), czynność prawna wniesienia aportu, jako zwolniona z podatku VAT, nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych w okresie 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2006 r. Podniesiono zarazem, że przedmiotem wkładu niepieniężnego w przypadku analizowanej czynności prawnej były nieruchomości wyszczególnione w akcie zawiązania spółki. W konsekwencji strona uważa, że poprzez rezygnację we wskazanym okresie z opodatkowania czynności wniesienia aportu przy zawiązaniu spółki (podniesieniu kapitału zakładowego), Polska – stosownie do art. 7 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 1 dyrektywy 69 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008 – utraciła prawo do ponownego opodatkowania tych operacji. Wskazane przepisy prawa europejskiego statuują bowiem  zasadę stand still (zasadę niepogarszania sytuacji podatnika m.in. w przypadku zmian legislacyjnych w zakresie podatku kapitałowego, a takim jest polski p.c.c.). W przekonaniu Spółki zasada ta została naruszona.

Zdaniem Spółki wymienioną Dyrektywę należy stosować do konstrukcji polskiej spółki komandytowo-akcyjnej. W świetle bowiem art. 2 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2008 (a wcześniej art. 3 ust. 2 lit. b dyrektywy 69) za spółkę kapitałową należy uznać „każdą spółkę, przedsiębiorstwo, stowarzyszenie lub osobę prawną, których udziały w kapitale lub majątku mogą być przedmiotem transakcji na giełdzie”. Kryteria te spełnia konstrukcja polskiej SKA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 249/17  skargę Spółki oddalił.

Sąd zauważył, że w rozpoznawanej sprawie istotą sporu było to, czy Spółce przysługuje prawo do żądania zwrotu nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, uiszczonego w związku z zawiązaniem spółki, a kluczowe zaś zagadnienie stanowi rozstrzygnięcie, czy do polskiej SKA mogą odnosić się reguły wynikające z Dyrektywy 2008 i 69. W opinii Sądu pierwszej instancji art. 1 lit. a dyrektywy 2008  (podobnie jak art. 1 dyrektywy 69),  reguluje nakładanie podatku pośredniego w odniesieniu do wkładów kapitałowych spółek kapitałowych. Zatem regulacje obu dyrektyw nie odnoszą się do konstrukcji polskiej SKA, ponieważ w art. 1a pkt 1 u.p.c.c. została ona zaliczona do kategorii spółek osobowych. W świetle natomiast art. 1a pkt 2 u.p.c.c. do spółek kapitałowych zalicza się wyłącznie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, akcyjne oraz europejskie. WSA w G. przypomniał, że w myśl polskiej ustawy,  niezależnie od różnic występujących pomiędzy spółkami osobowymi i kapitałowymi, ważne jest, że na gruncie u.p.c.c. czynność zawarcia umowy spółki oraz jej zmiany, zawsze podlegają opodatkowaniu, niezależnie od tego czy mamy do czynienia ze spółką zdefiniowaną przez ustawodawcę jako osobowa czy kapitałowa.

Sporządź skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w G. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w imieniu Spółki albo opinię o braku usprawiedliwionych podstaw do jej wywiedzenia, przyjmując że termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 61. Skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Stan faktyczny:

Ares spółka z o.o. (dalej określana jako „Spółka”) pismem z dnia 13 października 2015 r. wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku o wydanie interpretacji przedstawiono stan faktyczny oraz opis zdarzenia przyszłego, zgodnie z którym spółka prowadzi działalność gospodarczą m.in. na terenie  Specjalnej Strefy Ekonomicznej w Mielcu na podstawie dwóch zezwoleń, tj. na podstawie zezwolenia wydanego w 2012 r. ("zezwolenie I") oraz zezwolenia wydanego w związku z dalszą rozbudową istniejącego już przedsiębiorstwa w 2014 r. ("zezwolenie II"). Spółka prowadzi również działalność poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej. Działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej jest prowadzona w jednej lokalizacji, tj. w zakładzie w Mielcu. Zakres rodzajów działalności prowadzonych na terenie strefy, określony w zezwoleniach, jest tożsamy w zakresie działalności operacyjnej prowadzonej na terenie strefy, w szczególności oba zezwolenia obejmują działalność produkcyjną, handlową i usługową dotyczącą tych samych produktów (klasyfikowanych wg PKWiU).

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.); dalej: "u.p.d.o.p.", spółka jest uprawniona do korzystania ze zwolnienia od tego podatku w stosunku do dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w zakresie objętym zezwoleniem I oraz zezwoleniem II, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tych zezwoleń nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Z uwagi na to, spółka jest zobowiązana do sporządzenia kalkulacji podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, uwzględniającej dochód/stratę na obu rodzajach działalności, tj. działalności objętej zwolnieniami na podstawie wskazanego ostatnio przepisu oraz działalności podlegającej opodatkowaniu.

Na tle tak przedstawionego opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, spółka zadała następujące pytanie: „Czy prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, zwolnionej na mocy art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. na podstawie dwóch zezwoleń, rodzi obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. odrębnie dla każdego z tych zezwoleń i, czy w związku z tym istnieje obowiązek dodatkowego podziału dochodów z działalności prowadzonej na terenie strefy w części przypadającej na każde zezwolenie, tj. zezwolenie I oraz zezwolenie II?” Przedstawiając własne stanowisko w zakresie przedstawionego pytania, spółka stwierdziła, że brak jest przepisów, które nakładałyby obowiązek prowadzenia odrębnej księgowości podatkowej dla każdego z projektów, na które zostały wydane zezwolenia strefowe z osobna. Brak jest również regulacji nakazujących ustalenie odrębnego wyniku finansowego, jeżeli obydwa projekty będą zlokalizowane na terenie strefy, a działalność z nimi związana będzie wykonywana przez tego samego podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Według spółki, przepisy art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 u.p.d.o.p. oraz § 5 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych nakazują wyodrębnienie uzyskanego dochodu tylko w odniesieniu do działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz poza strefą, co oznacza, że w przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza obszarem strefy, cała działalność na terenie strefy musi być wydzielona organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o dane jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność wyłącznie na terenie strefy. W ocenie spółki, w przypadku prowadzenia działalności na terenie strefy i poza nią, będzie ona zobowiązana do prowadzenia jednej ewidencji spełniającej wymogi art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., zapewniającej m.in. określenie kwoty dochodu zwolnionego z podatku dochodowego od osób prawnych oraz podlegającego opodatkowaniu, niezależnie od liczby posiadanych zezwoleń strefowych. W przepisach regulujących zasady kalkulacji wyniku podatkowego przedsiębiorcy strefowego brak jest bowiem wymogu dodatkowego podziału dochodu z działalności prowadzonej na terenie strefy dla projektów strefowych związanych z dwoma odrębnymi zezwoleniami. W ocenie spółki, dla celów korzystania z dwóch zezwoleń strefowych, tj. zezwolenia I oraz zezwolenia II, nie będzie ona obowiązana do prowadzenia odrębnej ewidencji księgowej i ustalania odrębnego wyniku podatkowego dla każdego z nich.

Minister Finansów działający przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w ww. interpretacji indywidualnej z dnia 14 stycznia 2016 r. uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe.

Organ wskazał, że w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, przedsiębiorca powinien oceniać dopuszczalny limit korzystania z pomocy publicznej odrębnie w odniesieniu do każdego posiadanego zezwolenia. W takiej sytuacji nie jest możliwe dyskontowanie pomocy publicznej wynikającej łącznie ze wszystkich posiadanych zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej i chronologiczne wykorzystywanie limitów wynikających z poszczególnych zezwoleń w odniesieniu do sumy dochodów uzyskanych z działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. W konsekwencji, jeżeli przedsiębiorca będzie prowadzić działalność na terenie strefy, zobowiązany będzie do prowadzenia ewidencji w sposób umożliwiający zapewnienie odrębnego ustalania osiągniętego dochodu lub poniesionej straty w odniesieniu do każdego z posiadanych zezwoleń.

 W konsekwencji, organ stwierdził także, że spółka - prowadząc działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie dwóch zezwoleń - nie może prowadzić jednej łącznej ewidencji dla dochodów osiąganych z działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie wszystkich zezwoleń. Spółka nie ma również prawa do korzystania z pomocy publicznej do wysokości wynikającej z sumy dostępnej intensywności pomocy publicznej, bez konieczności alokowania dochodu uzyskanego z działalności na terenie strefy na poszczególne zezwolenia.

Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszeń prawa, spółka złożyła skargę na interpretację indywidualną, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 9 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w zw. z art. 12 i art. 16 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji - niewłaściwe zastosowanie, polegającą na uznaniu, że:

- prowadzenie przez skarżącą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej działalności zwolnionej, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., na podstawie dwóch zezwoleń, powoduje powstanie obowiązku prowadzenia odrębnej ewidencji rachunkowej dla poszczególnych projektów, na które zostały wydane odrębne zezwolenia strefowe;

- nie jest możliwe dyskontowanie pomocy publicznej wynikającej łącznie ze wszystkich posiadanych zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie jednej specjalnej strefy ekonomicznej i chronologiczne wykorzystywanie limitów wynikających z poszczególnych zezwoleń w odniesieniu do sumy dochodów uzyskanych z działalności prowadzonej na terenie jednej specjalnej strefy ekonomicznej;

2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika, a w konsekwencji posługiwanie się wykładnią nakazującą interpretować na korzyść organu wątpliwości co do stosowania przepisów regulujących zarówno zasady dotyczące prowadzenia ewidencji rachunkowej obejmującej działalność prowadzoną na podstawie kilku zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, jak również prawo do korzystania z pomocy publicznej w podatku dochodowym od osób prawnych bez konieczności alokowania dochodu uzyskanego z działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej do poszczególnych zezwoleń; - art. 120 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, a także w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez zajęcie stanowiska nieznajdującego podstawy prawnej i pozostającego w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa; - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez uznanie stanowiska skarżącej za nieprawidłowe w sytuacji, gdy Minister Finansów wydawał interpretacje indywidualne prawa podatkowego potwierdzające prawidłowość stanowisk analogicznych do przedstawionego przez spółkę, na gruncie zbliżonych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych.

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 123/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: „p.p.s.a.”, skargę oddalił.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że zwolnienie przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. ogranicza się jedynie do dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie konkretnego zezwolenia, a wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości przewidzianej regulacjami rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej.

 Według sądu, wnioskując a contrario przyjąć należy, że zwolnienie przewidziane w przywołanym przepisie nie obejmuje dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej bez zezwolenia lub wykraczającej poza zakres uzyskanego zezwolenia. Ponadto, treść art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 282); dalej: "u.s.s.e.", nie pozostawia wątpliwości, że zwolnieniem podatkowym objęte są jedynie dochody wygenerowane w toku prowadzenia działalność gospodarczej mieszczącej się w ramach udzielonego podatnikowi zezwolenia.

Sąd pierwszej instancji stwierdził także, że obowiązkiem skarżącej jest prowadzenie ewidencji rachunkowej w sposób umożliwiający osobne określenie dochodu dla każdego z rodzajów działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy na podstawie osobnego zezwolenia. Obowiązkiem skarżącej będzie prowadzenie ksiąg rachunkowych w sposób umożliwiający osobne obliczenie dochodu z tytułu realizacji projektów, objętych odrębnymi zezwoleniami strefowymi.

Sporządź skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Rzeszowie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w imieniu Spółki albo opinię o braku usprawiedliwionych podstaw do jej wywiedzenia, przyjmując że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 62. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na indywidualną interpretację prawa podatkowego.

Stan faktyczny:

Spółka AB S.A. w Krakowie (dalej powoływana również jako spółka) w dniu 29 kwietnia 2019 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od usług prawniczych.

W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że rozpoczęła działalność gospodarczą w 2012 r. świadcząc usługi leasingu. W 2013 r. przeprowadzono kontrolę skarbową, a następnie postępowanie podatkowe, których przedmiotem były poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2012 r. Postępowanie podatkowe oraz kontrola sądowoadministracyjna dotycząca czterech miesięcy trwały do kwietnia 2018 r. i zakończyły się uchyleniem decyzji wymiarowych oraz umorzeniem postępowań. Skarżąca spółka otrzymała zwroty nadpłat z oprocentowaniem. Dla pozostałych dwóch miesięcy zakończenie postępowań sądowoadministracyjnych i podatkowych przewidziane jest w 2019 r. Spółka podkreśliła, że w wyniku dokonanych przez organ podatkowy zajęć środków pieniężnych nie mogła prowadzić normalnej działalności gospodarczej. Jej działalność została zawieszona, przy czym od 2016 do 2018 r.  spółka dochodziła swoich praw w postępowaniach sądowych. Wyjaśniła, że zamierza przeznaczyć otrzymane już kwoty nadpłat z oprocentowaniem na pokrycie kosztów postępowania sądowego oraz uregulowanie bieżących zobowiązań, natomiast pozostała po spłacie wszystkich zobowiązań nadwyżka zostanie przeznaczona na wznowienie działalności gospodarczej.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym skarżąca spółka zwróciła się z pytaniem, czy ma prawo rozliczyć podatek naliczony od usług prawniczych dotyczących prowadzonych sporów podatkowych oraz sporu cywilnego o odszkodowanie za szkody związane z niezgodnymi z prawem decyzjami podatkowymi i działaniami organów władzy publicznej ze swoim podatkiem należnym, w tym czy ma prawo do jego przeniesienia na kolejne okresy rozliczeniowe albo do żądania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym?

W stanowisku własnym skarżąca spółka przyjęła, że ma prawo rozliczyć podatek naliczony od usług prawniczych.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 5 czerwca 2019 r. RX-217/2019 uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.

W ocenie organu interpretacyjnego przedstawiony we wniosku zakup usług prawniczych nie miał, nie ma i nie będzie miał ani pośredniego ani bezpośredniego związku z prowadzoną działalnością opodatkowaną. Podkreślił, że skarżąca od 2016 r. nie świadczyła usług leasingowych i nie prowadziła działalności opodatkowanej ze względu na jej zawieszenie. W związku z powyższym Spółka nie będzie mogła skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018r., poz. 2174 ze zm., dalej: u.p.t.u.)

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie zgodził się z twierdzeniami skarżącej, że przedmiotowe usługi są w ewidentnym związku z działalnością opodatkowaną, jako konsekwencja kontroli oraz prowadzonych postępowań podatkowych i sądowych związanych z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą w okresie lipiec-grudzień 2012 r., gdyż kontrole skarbową przeprowadzono w 2013 r. Tym samym w okresie lipiec - grudzień 2012 r. przedmiotowe usługi w ogóle nie były nabywane i nie mogły stanowić elementu cenotwórczego świadczonych wówczas usług opodatkowanych. Usługi prawnicze nie pozostają również w związku z przyszłymi czynnościami opodatkowanymi, bowiem służą odzyskaniu należących kwot albo odszkodowań, które przeznaczone zostaną w przyszłości na działalność opodatkowaną, a pozostające po spłacie nadwyżki na wznowienie działalności gospodarczej.

Działając jako pełnomocnik skarżącej spółki- doradca podatkowy, proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, przyjmując że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 63. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 10.06. 2019 r. Gmina L. (dalej powoływana jako Gmina) wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. We wniosku przedstawiła zdarzenie przyszłe.

Od 2012 r. Gmina jest zarejestrowana jako podatnik VAT. W latach 2015-2018 Gmina realizowała inwestycję polegającą na budowie świetlicy. W ramach tej budowy dostarczono jej towary i wyświadczono usługi, za które odprowadziła VAT. Po zakończeniu budowy w 2018 r. świetlica została nieodpłatnie przekazana w zarząd gminnemu ośrodkowi kultury. W 2019 r. Gmina wyraziła zamiar przeniesienia tej nieruchomości do jej majątku i przejęcia bezpośredniego zarządu nad nią. Następnie zamierzała ona wykorzystywać nieruchomość zarówno nieodpłatnie, na cele gminnej społeczności, jak i odpłatnie – na wynajem w celach komercyjnych. W odniesieniu do odpłatnego wykorzystywania Gmina wyraźnie zadeklarowała zamiar wystawiania faktur zawierających VAT.  Gmina nie odliczyła jeszcze VAT naliczonego za realizację tej inwestycji.

We wniosku o interpretację gmina zadała następujące pytanie:

Czy Gmina będzie miała prawo (przynajmniej w części) do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki  na budowę świetlicy, która zostanie udostępniona w odpłatną dzierżawę.

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Gmina uznała, że będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego (przynajmniej w części) z faktur VAT dokumentujących wydatki na budowę świetlicy, która zostanie udostępniona w odpłatną dzierżawę.

Rozpatrując wniosek Gminy o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, w wydanej w dniu 25.06.2019 r. interpretacji nr RX-879/19, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podatkowej uznał stanowisko Gminy za nieprawidłowe. Stwierdził w szczególności, że na podstawie art. 91 ust. 2 i 7  ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018r., poz. 2174 ze zm., dalej: u.p.t.u.)  Gmina nie mogła skorzystać z korekty odliczenia VAT zasadniczo z tego względu, że nabywając dane towary i usługi celem nieodpłatnego przekazania nieruchomości gminnemu ośrodkowi kultury nie nabyła tej nieruchomości do celów działalności gospodarczej i tym samym nie działała w charakterze podatnika VAT. Organ stwierdził, że skoro - jak wynika z wniosku - Gmina nabywając towary i usługi związane z budową przedmiotowej inwestycji nie zamierzała wykorzystywać jej do działalności gospodarczej, zdefiniowanej w art. 15 u.p.t.u., uznać należy, że inwestycję tą realizowała w zakresie zadań należących do zakresu ustawowych jej obowiązków w ramach reżimu publicznoprawnego, nie działała zatem jako podmiot działający w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Skoro bowiem po oddaniu przedmiotowej inwestycji do użytkowania, nie była wykorzystywana przez Gminę w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, już od momentu rozpoczęcia inwestycji, aż do momentu dzierżawy, Gmina wyłączyła ją całkowicie z systemu podatku od towarów i usług. W konsekwencji, dokonując budowy przedmiotowej inwestycji Gmina nie spełniła przesłanki z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., a tym samym nie nabyła/nie nabędzie prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zatem Gmina nie będzie mogła dokonać odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesione wydatki na budowę inwestycji.

Działając jako pełnomocnik Gminy - doradca podatkowy, proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na indywidualną interpretację, przyjmując że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zaadanie nr 64. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Stan faktyczny:

Decyzją z 28 maja 2019 r. nr DIAS -P - 457/19 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej powoływany również jako DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Śremie z dnia 28 lutego 2019 r., US-W/987/19/PR określającą Iwonie Pawlak zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 2018 r.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ odwoławczy wskazał, że w listopadzie 2018 r. Pani Iwona Pawlak (dalej powoływana jako podatniczka, skarżąca) dokonała transakcji sprzedaży łącznie 4 niezabudowanych nieruchomości gruntowych.

Podatniczka nie prowadzi działalności gospodarczej. Jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu umowy o pracę. Podatniczka w 1994 r. otrzymała w spadku po rodzicach ziemię rolną niezabudowaną. Podatniczka po paru latach zaprzestała jej uprawy i postanowiła sprzedać ziemię uprawną. Mimo kilku lat prób jej sprzedaży na różnych forach ogłoszeniowych oraz bilbordzie wystawionym na ww. ziemi nie znalazł się nabywca. W 2015 r. bez inicjatywy podatniczki dokonano zmiany planu zagospodarowania przestrzennego statusu gruntu rolnego, na działki z możliwością zabudowy budynkiem mieszkalnym.

W roku 2017 zgłosiła się do podatniczki osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w handlu nieruchomościami. Strony zawarły pisemną umowę pośrednictwa, w której określona została kwota prowizji od transakcji sprzedaży działki. Pośrednik został przez podatniczkę upoważniony do podziału działki. Następnie cała działka o pow. 3,1 ha została podzielona na mniejsze działki.  Działki są sprzedawane cyklicznie w zależności od znalezienia się chętnego. Zdaniem organu odwoławczego transakcje te spełniają kryteria prowadzenia działalności gospodarczej określone w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018r., poz. 2174  ze zm., dalej: u.p.t.u.), a strona przy ich realizacji działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Organ odwoławczy nie uwzględnił argumentacji strony stanowiącej wyjaśnienie przyczyn sprzedaży poszczególnych działek gruntu, uznając, że wbrew twierdzeniom skarżącej, wymienionych transakcji nie można uznać za czynności dokonywane w ramach zarządu prywatnym majątkiem osoby fizycznej. Wprawdzie element liczby, częstotliwości albo zakresu sprzedaży nieruchomości sam przez się nie świadczy o dokonywaniu transakcji zbycia nieruchomości w ramach działalności gospodarczej, jednak, ocena wszystkich elementów transakcji, we wzajemnej łączności, wliczając w to zaangażowanie środków charakterystycznych dla profesjonalisty (w zakresie obrotu ziemią), uzasadnia wniosek, iż wskazane wyżej transakcje były dokonane w warunkach określonych w art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. DIAS szczegółowo odniósł się przy tym do okoliczności dokonania transakcji zakupu i sprzedaży poszczególnych nieruchomości. Zdaniem organu, podział działki oraz częstotliwość i rozmiar sprzedaży noszą znamiona działalności gospodarczej. Za tym, że czynności te musiały być zorganizowane, przemawia fakt sprzedaży nieruchomości periodycznie, co jakiś czas. Czynności te wskazują na istotne cechy działalności gospodarczej - jej stały charakter, powtarzalność podejmowanych działań, przyporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania, uczestnictwo w obrocie gospodarczym.

Zdaniem organu odwoławczego zwłaszcza udzielenie przez skarżącą stosownego pełnomocnictwa pośrednikowi skutkować będzie tym, że wszystkie ww. czynności podejmowane przez pośrednika będą podejmowane przez podatniczkę w jej imieniu i na jej korzyść, ponieważ to ona jako właściciel nieruchomości jest stroną w postępowaniu o uzyskanie stosownych decyzji, pozwoleń oraz dokonanie wszelkich czynności związanych z przedmiotowym gruntem. DIAS stwierdził zatem, iż w konsekwencji podatniczka stworzyła sobie okoliczności do zarobku na handlu wytworzonym przez siebie towarem w postaci działek. Powyższe okoliczności w żaden sposób nie mogą świadczyć o wyłącznym działaniu skarżącej zmierzającym do wykonywania jedynie prawa własności majątku osobistego w celu wykorzystania na potrzeby prywatne i dowodzą, że zostanie wypełniona definicja prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a ona sama działa jako podatnik VAT. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania strony za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u., to czynność dostawy działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 u.p.t.u.

Działając jako pełnomocnik skarżącej- doradca podatkowy, proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej,  przyjmując że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 65. Odwołanie.

Stan faktyczny:

Decyzją z 23 listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zamościu, działając na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej, orzekł o odpowiedzialności podatkowej Stefana Wiśniewskiego za zaległości spółki Faroa Societa a Responsabilita Limitata z siedzibą we Włoszech (zbliżonej do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na gruncie prawa polskiego; dalej jako spółka), z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2016 r. Organ ustalił, że spółka została utworzona w lipcu 2014 r. Stefan Wiśniewski jest członkiem zarządu spółki od momentu jej utworzenia. Dokonując oceny bilansu i sprawozdania finansowego spółki za 2016 r., organ ustalił również, że w dniu 31 grudnia 2016 r. spełnione zostały przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, to znaczy suma zobowiązań przekroczyła sumę wartości aktywów spółki. Pomimo wystąpienia wskazanych przesłanek w Polsce nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości. Dopiero w sierpniu 2018 r. spółka została postawiona we Włoszech w stan dobrowolnej likwidacji, regulowanej stosownymi przepisami prawa włoskiego. Postępowanie egzekucyjne, prowadzone w stosunku do spółki w Polsce zostało zakończone postanowieniem z 25 sierpnia 2017 r. o umorzeniu postępowania z powodu bezskuteczności egzekucji.

W stosunku do pozostałych członków zarządu, a więc Mariusza Kowalskiego i Benjamina Nowaka organ podatkowy ustalił, że przebywają oni na stałe na terytorium Włoch. W związku z powyższym organ podjął próby doręczenia korespondencji, które jednak pomimo współpracy z włoską administracją podatkową, okazały się nieskuteczne.

Działając jako pełnomocnik proszę sporządzić odwołanie w imieniu Stefana Wiśniewskiego, przyjmując że termin do wniesienia odwołania nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 66. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Stan faktyczny:

„Spektator” sp. z o.o., działająca jako agencja pracy tymczasowej (dalej: spółka) zwróciła się w kwietniu 2019 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. W swoim wniosku spółka wskazała, że zawiera z osobami fizycznymi umowy o pracę tymczasową. Następnie, na podstawie umów przekazania, spółka deleguje te osoby do pracy, zarówno poniżej 183 dni, jak i powyżej 183 dni, na rzecz przedsiębiorców zagranicznych w ich placówkach położonych na terenie Francji. Spółka jest odpowiedzialna za transport i organizację noclegu pracowników, jak również ponosi koszt wynagrodzeń pracowników tymczasowych. Bezpośrednie kierownictwo nad pracą a także odpowiedzialność za jej wyniki ponosi natomiast zagraniczny pracodawca-użytkownik. Spółka nie posiada we Francji zakładu ani stałej placówki, o której mowa w polsko-francuskiej umowie o zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatku od dochodu i majątku z dnia 20 czerwca 1975 r. (dalej: umowa polsko-francuska).

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego spółka zadała pytanie: Czy zapewnienie zakwaterowania pracownikom oddelegowanym do pracy za granicę będzie stanowiło ich przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, od którego agencja jako pracodawca będzie zobowiązana odprowadzić zaliczkę na podatek. Zdaniem spółki zapewnienie zakwaterowania pracownikom oddelegowanym do pracy za granicę nie będzie stanowiło dla nich przychodu w rozumieniu art. 11 i art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: u.p.d.o.f.). Spółka wskazała również, że zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 6 u.p.d.o.f. nie pobiera zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych przez pracownika z pracy wykonywanej poza terytorium Polski. W jej ocenie, z uwagi na treść art. 15 umowy polsko-francuskiej dochody, o których mowa, podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu poza terytorium Polski.

Zdaniem organu interpretacyjnego dla rozstrzygnięcia, czy na wnioskodawcy ciążą obowiązki płatnika w stosunku do pracowników delegowanych za granicę, konieczne jest rozstrzygnięcie kwestii czy wnioskodawca jest pracodawcą w stosunku do tych pracowników.

Organ interpretacyjny podniósł, że zgodnie z art. 15 ust. 2 umowy polsko-francuskiej, bez względu na postanowienia ust. 1, wynagrodzenia, jakie osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, wykonywanej na terenie drugiego Umawiającego się Państwa, podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:

  1. a) odbiorca przebywa w drugim Państwie podczas jednego lub kilku okresów, nieprzekraczających łącznie 183 dni w danym roku podatkowym,
  2. b) wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma w tym drugim Państwie miejsca zamieszkania lub siedziby,
  3. c) wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie.

W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w omawianej sprawie istotne znaczenie ma warunek określony w art. 15 ust. 2 pkt b umowy polsko - francuskiej, zgodnie z którym wynagrodzenie musi być wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma we Francji miejsca zamieszkania lub siedziby. W konsekwencji, niezbędnym w sprawie jest ustalenie, który podmiot (tzn. ten, z którym jest zawarta umowa o pracę, czy też faktyczny użytkownik siły roboczej) powinien zostać uznany za pracodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 pkt b umowy polsko – francuskiej. W ocenie organu interpretacyjnego, przeprowadzenie analizy szeregu kryteriów np. zasad obliczania wynagrodzenia czy miejsca świadczenia pracy, powinno doprowadzić do wniosku, że faktycznym pracodawcą jest użytkownik siły roboczej, tj. kontrahent zagraniczny. Skoro więc spółka zatrudniająca pracowników ma jedynie status pośrednika (faktycznym pracodawcą jest użytkownik francuski) to nie zostanie spełniony warunek z art. 15 ust. 2 pkt b umowy polsko – francuskiej. Jednocześnie organ interpretacyjny zastrzegł, że wydana interpretacja nie rozstrzyga kwestii, czy wskazane we wniosku świadczenia są przychodami pracowników.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, przyjmując że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadania 67. Zażalenie do NSA.

Stan faktyczny:

Mariusz Krawczyk wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2017 r. Przewodniczący Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu wydał zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, którego odpis został wysłany na podany przez skarżącego adres w dniu 20 lutego 2019 r. Przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu, po jej podwójnej awizacji, została z uwagi na jej niepodjęcie przez skarżącego zwrócona do sądu. Po stwierdzeniu, że zostały spełnione przesłanki z art. 73 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Przewodniczący Wydziału stwierdził dokonanie doręczenia wezwania w dniu 8 marca 2019 r. Z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi do dnia 15 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2019 r. odrzucił skargę Mariusza Krawczyka. Przesyłka zawierająca odpis tego postanowienia została przez skarżącego odebrana w dniu 10 kwietnia 2019 r. W piśmie z dnia 15 kwietnia 2019 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, wskazując, że nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu ani żadnego z zawiadomień o oczekującej w placówce pocztowej przesyłce, a o skierowaniu do niego takiego wezwania dowiedział się dopiero z postanowienia o odrzuceniu skargi. Skarżący wyjaśnił, że z uwagi na jego częste przebywanie poza miejscem zamieszkania kierowane do niego przesyłki odbiera dysponująca stosownym pełnomocnictwem pocztowym żona. Żona skarżącego w ciągu dwóch tygodni, gdy przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu miała oczekiwać na odbiór w placówce pocztowej, odbierała z poczty inne kierowane do skarżącego przesyłki, na pewno odebrałaby również tę przesyłkę, gdyby wiedziała o jej nadejściu. Na potwierdzenie swoich wyjaśnień skarżący załączył do wniosku oświadczenie żony, kserokopię koperty innej przesyłki nadanej do niego z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oraz wydruk ze strony internetowej http://e-monitoring.poczta-polska.pl, zgodnie z którym przesyłka ta została na poczcie odebrana w dniu 26 lutego 2019 r., to jest po rzekomym pierwszym awizowaniu przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w rozpoznawanej sprawie. Ponadto skarżący poinformował o złożeniu w Urzędzie Pocztowym skargi na działanie listonosza. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący załączył dowód uiszczenia wpisu w określonej w wezwaniu wysokości.

Postanowieniem z dnia 7 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Odwołując się do treści art. 86 i art. 87 p.p.s.a. sąd wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminowi, gdyż jego próba podważenia domniemania doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu (z uwagi na nieumieszczenie w skrzynce oddawczej zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym) nie znajduje poparcia w aktach sprawy. Sąd przeanalizował adnotacje i pieczęcie na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, stwierdzając, że zostały one prawidłowo opisane przez listonosza i zawierają wszystkie niezbędne elementy określone w art. 73 p.p.s.a. Sąd uznał, że okoliczności podnoszone przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu nie mogą stanowić podstawy do jego uwzględnienia, ponieważ nie sposób uznać, aby działania listonosza w doręczeniu przedmiotowej przesyłki były nieprawidłowe i jako takie stanowiły przeszkodę do uiszczenia wpisu w terminie zakreślonym w wezwaniu. Z tego względu sąd stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu z art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a.

Proszę sporządzić jako pełnomocnik skarżącego zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego,  przyjmując że termin do wniesienia zażalenia nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 68. Skarga kasacyjna do NSA.

Stan faktyczny:

Gmina M. we wniosku z dnia 15 września 2017 r. zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie zgodności z art. 86 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm., dalej: u.p.t.u.) sposobu ustalenia prewspółczynnika proporcji stosowanego do określenia kwoty podatku naliczonego podlegającego odliczeniu od wydatków związanych z całokształtem działalności prowadzonej przez Gminę, obejmującej zarówno świadczenie odpłatnych usług podlegających opodatkowaniu VAT w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (w rozumieniu przepisów VAT), jak i działalność pozostałą.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego stwierdzając, że organ interpretacyjny w trybie wydawania interpretacji podatkowej na podstawie przedstawionego przez Gminę zdarzenia przyszłego, tj. bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, nie jest upoważniony do wskazania, w jaki sposób Gmina powinna ustalić sposób określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a u.p.t.u., jak również ocenić i potwierdzić poprawność przedstawionego przez Gminę sposobu określenia tejże proporcji. Po wniesieniu przez Gminę zażalenia organ, postanowieniem z dnia 4 stycznia 2018 r., utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 458/18, oddalił skargę Gminy. Analizując przepisy art. 86 ust. 2a, ust. 2b i ust. 2c u.p.t.u. sąd stwierdził, że ustawodawca nie narzucił podatnikom sposobów i kryteriów służących ustaleniu proporcjonalnej części podatku naliczonego do odliczenia, pozostawiając w tym zakresie wybór podatnikowi. Sąd podkreślił, że nawet w odniesieniu do podatników, których dotyczy wydane na podstawie art. 86 ust. 22 u.p.t.u., rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz.U. z 2015 r., poz. 2193), w art. 86 ust. 2h u.p.t.u., wskazano, że w przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji określają przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji. Zdaniem sądu oznacza to, że ustalenie sposobu określenia proporcji należy każdorazowo do podatnika i nie wynika z przepisu prawa. Skoro zatem podatnik dokonując określenia proporcji nie stosuje normy prawnej ustalającej sposób określenia proporcji, nie jest możliwe wydanie przez organ interpretacji podatkowej wskazującej, czy zastosowany sposób jest zgodny z przepisem prawa regulującym określenie proporcji.

Proszę sporządzić jako pełnomocnik Gminy skargę kasacyjną od opisanego wyroku,  przyjmując że termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 69. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Stan faktyczny:

Vera sp. z o.o. we wniosku z dnia 10 września 2018 r. zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. Spółka podała, że posiada samochody, które są wykorzystywane przez jej pracowników dla celów wykonywanej działalności gospodarczej. Zasady udostępniania pracownikom samochodów służbowych określa ustanowiony regulamin warunków użytkowania samochodów służbowych. Zgodnie z postanowieniami regulaminu, uprawnionemu pracownikowi Spółki zezwala się na użytkowanie samochodów służbowych w celach prywatnych. Pracownikowi do przychodu będzie doliczona wartość nieodpłatnego świadczenia, które wynosić będzie 250 zł miesięcznie - w sytuacji wykorzystywania samochodów o pojemności silnika do 1600 cm³ / 400 zł miesięcznie - w sytuacji wykorzystywania samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm³. W związku z używaniem samochodu dla celów prywatnych pracownik tankuje paliwo we własnym zakresie, jednak nie ponosi żadnych innych opłat w związku z użytkowaniem samochodu Spółki dla celów prywatnych. Spółka wskazała, że mogą się zdarzyć sytuacje, że pracownik po godzinach pracy będzie używał samochodu z zatankowanym wcześniej dla celów Spółki paliwem. Ponadto Spółka zaznaczyła, że to ona będzie ponosić wszelkie koszty związane z użytkowaniem przedmiotowych samochodów, takie jak ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, materiały eksploatacyjne, przeglądy okresowe, wymiana oleju i innych płynów oraz zużywających się części w wyniku zwykłego korzystania z pojazdu. W związku z przedstawionym stanem faktycznym Spółka zapytała, czy kwota ryczałtu określona w art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej u.p.d.o.f.) obejmuje koszty paliwa wykorzystywanego do celów prywatnych przez pracownika. W ocenie Spółki odpowiedź na to pytanie jest twierdząca. Zdaniem Spółki skoro w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f. mowa o „wykorzystywaniu samochodu służbowego do celów prywatnych”, a pojęcie to nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, posłużyć należy się w tym przypadku definicją słowa „wykorzystywać” zawartą w Słowniku języka polskiego PWN, zgodnie z którą „wykorzystywać” oznacza „użyć czegoś dla osiągnięcia jakiegoś celu, zysku”. Wykorzystywanie samochodu osobowego, zgodnie z jego przeznaczeniem, oznacza podróżowanie, przemieszczanie się tym samochodem, co bez uprzedniego zatankowania pojazdu byłoby niemożliwe, a więc zapewnienie paliwa przez pracodawcę jest warunkiem koniecznym do spełnienia świadczenia w postaci udostępnienia samochodu służbowego do wykorzystywania dla celów prywatnych pracownika. Z uwagi na racjonalność ustawodawcy ryczałt określony w analizowanym przepisie, jako że przepis ten mówi o wykorzystywaniu samochodu, a nie o udostępnieniu samochodu służbowego, powinien w związku z tym zawierać koszty paliwa oraz innych płynów eksploatacyjnych i elementów niezbędnych do uruchomienia i używania samochodu służbowego zgodnie z jego przeznaczeniem. Nieuzasadnione zatem jest uznanie jednego rodzaju wydatków umożliwiających używanie samochodu służbowego, jakim są wydatki na paliwo, za odrębne świadczenia. W ocenie Spółki intencją ustawodawcy było wprowadzenie zapisu regulującego kompleksowo kwestię nieodpłatnego użytkowania przez pracowników samochodów pracodawcy dla celów prywatnych w kontekście uzyskiwanego w ten sposób przez pracownika nieodpłatnego świadczenia, co oznacza, że kwota ryczałtu określona w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f. obejmuje wszelkie należności wynikające z użytkowania przez pracownika samochodu służbowego w celach prywatnych.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 12 grudnia 2018 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe, wskazując, że ustawodawca w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f. określając wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia wyraźnie zaakcentował, że jest to świadczenie, które przysługuje pracownikowi z tytułu wykorzystania samochodu służbowego do celów prywatnych, nie z tytułu eksploatacji tego samochodu. Zdaniem organu wartość tego świadczenia została ustalona w związku z oddaniem tego samochodu pracownikowi do używania - bezpłatnie - dla celów prywatnych. Zatem ustawodawca nie objął wszystkich kosztów związanych z używaniem/eksploatacją samochodów służbowych w celach prywatnych pracownika. Ryczałtowo określona wartość świadczenia wskazanego w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f. obejmuje wyłącznie koszty pracodawcy wynikające z udostępnienia pracownikowi samochodu służbowego do celów prywatnych, a w związku z tym również koszty eksploatacyjne takie jak koszty ubezpieczenia, bieżące naprawy, przeglądy, wymianę części eksploatacyjnych np. wymiana opon, do których poniesienia Spółka jest zobowiązana niezależnie od tego, czy pracownik będzie wykorzystywał samochód służbowy do celów prywatnych, czy też nie. Używanie tak udostępnionego samochodu wiąże się jednak z koniecznością ponoszenia przez pracownika dodatkowych kosztów (podobnie jak ma to miejsce w sytuacji, gdy samochód jest np. wypożyczany), w tym kosztów zużytego paliwa, opłat parkingowych czy opłat za przejazd autostradą, których to wydatków nie sposób zakwalifikować do wartości nieodpłatnych świadczeń ustalonych w omawianym przepisie. Z tego względu koszty paliwa wykorzystywanego do celów prywatnych przez pracownika nie stanowią elementu kwot ryczałtów określonych w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f. lecz stanowią odrębne nieodpłatne świadczenie. W konsekwencji Spółka - jako płatnik podatku dochodowego - stosownie do art. 31 u.p.d.o.f. zobowiązana jest doliczyć do przychodów pracownika ze stosunku pracy wartość nieodpłatnego świadczenia, tj. wartość paliwa zakupionego przez Spółkę, a wykorzystanego przez pracownika do celów prywatnych, ustaloną w oparciu o art. 12 ust. 3 u.p.d.o.f. - zgodnie z zasadami określonymi w art. 11 ust. 2-2b tej ustawy.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, przyjmując że termin do wniesienia skargi nie upłynął.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 70. Zażalenie do NSA.

Stan faktyczny:

W związku ze skargą wniesioną na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 23 października 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2016 r. Alfa S.A. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy Spółka przedstawiła oświadczenie o stanie majątkowym, wskazując na swoją trudną sytuacją finansową, wejście w stan likwidacji od dnia 21 września 2016 r., nieprowadzenie działalności gospodarczej, brak nowych przedsięwzięć. Spółka nie posiada rachunku bankowego ani środków w kasie. Wartość kapitału zakładowego wynosi 20 800 zł, wartość środków trwałych 98 510 zł, za ostatni rok obrotowy odnotowano stratę 276,09 zł; przychód wyniósł 1 169 zł. Posiadana nieruchomość, z uwagi na szereg obciążeń hipotecznych (przewyższających wartość nieruchomości), uniemożliwia pozyskanie środków na koszty sądowe, a posiadane wierzytelności są nieściągalne. Spółka przedłożyła wypis z księgi wieczystej na poparcie swoich twierdzeń.

Zwracając uwagę na wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie (7 146 156 zł) oraz wysokość wpisu (71 462 zł) oraz analizując przedstawione przez Spółkę dane i dokumenty referendarz sądowy przyznał Spółce prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 20 000 zł. Spółka nie wniosła od tego postanowienia sprzeciwu.

Postanowieniem z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1502/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, wskazując, że uzasadnienie wniosku - zawierające jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że Spółka znajduje się likwidacji i z uwagi na sytuację finansową wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby znaczną szkodę oraz skutki niemożliwe do odwrócenia - nie pozwala na dokonanie oceny, czy w sytuacji faktycznej wnioskodawcy zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie tego środka. Sąd podkreślił, że do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) nie jest wystarczające samo przekonanie wnioskodawcy, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, konieczne jest wyczerpujące uzasadnienie wniosku umożliwiające sądowi jego merytoryczną ocenę i weryfikację twierdzeń wnioskodawcy. Nadto sąd zaznaczył, że rozstrzygnięcie, którego wstrzymania domaga się Spółka, ma charakter pieniężny, a skutki jego wykonania są co do zasady odwracalne.

Proszę sporządzić jako pełnomocnik skarżącego zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjmując że termin do wniesienia zażalenia jeszcze nie upłynął.

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus
Wykrzyknik

Kliknij "Lubię to!", aby otrzymywać informacje o promocjach, rabatach, aktualnościach.