Korzystanie z
portalu oznacza
akceptację regulaminu.
Polityka cookies
Polityka prywatności

Akceptuję
ArsLege - testy z prawa

Zadania egzaminacyjne dla doradcy podatkowego 2018


Kategoria: Doradca podatkowy

Zadanie nr 1 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

Zainteresowana (podatniczka) Hanna K. wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa 

podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku podała, że jest doradcą podatkowym wykonującym jednoosobowo i samodzielnie swój zawód we własnej indywidualnej kancelarii doradcy podatkowego. W ramach tej działalności wykonuje również czynności zastępstwa prawnego z urzędu przed sądem administracyjnym, z tytułu przyznania w tym zakresie skarżącym podatnikom przez sąd prawa pomocy. Wobec powyższego zainteresowana zadała pytanie:

czy przychody uzyskiwane jako zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wykonywanej z urzędu kwalifikować należy jako pochodzące z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też jako przychody z działalności wykonywanej osobiście, wskazanej w art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 pkt 6 powołanej ustawy podatkowej? Zdaniem zainteresowanej przychody te są przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 14 lutego 2014 r., nr 90/60/90, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, ocenił stanowisko zainteresowanej podatniczki jako nieprawidłowe. Zdaniem podatkowego organu interpretacyjnego wykonywanie zastępstwa prawnego przed sądem administracyjnym z urzędu, to jest w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy, odbywa się na zlecenie sądu, co odpowiada treści art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tego powodu oceniane przychody pochodzą ze źródła przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli z działalności wykonywanej osobiście, niezależnie od tego, czy prowadząc kancelarię doradcy podatkowego podatniczka prowadzi działalność gospodarczą, czy też nie.

Wnioskodawczyni nie zgodziła się z powyższym stanowiskiem i złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego

Uzasadnienie:

(Miejscowość, data)

Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie
ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa

Za pośrednictwem:
Minister Finansów
Organ upoważniony
Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku
ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock


Skarżący:
Hanna K.
Doradca Podatkowy nr 00011
Adres do korespondencji:
ul. Kwiatowa 1
02-001 Warszawa

Organ administracji: Minister Finansów


SKARGA
na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaną przez organ upoważniony - Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 14 lutego 2014 roku
nr 90/60/90



Na podstawie art. 50 § 1, art. 52 § 1 i 3, art. 53 § 2, art. 54 § 1 Ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a) działając w imieniu własnym, składam skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 14 lutego 2014 roku nr 90/60/90.

Zaskarżonej interpretacji zarzucam naruszenie:
- przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 6  oraz art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: p.d.o.f.) poprzez uznanie, iż czynności zastępstwa prawnego z urzędu, realizujące przyznane przez sąd administracyjny prawo pomocy, należy kwalifikować zawsze jako przychody z działalności wykonywanej osobiście.

Wnoszę o:
- uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości;
- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych


UZASADNIENIE


Skarżąca w imieniu własnym wystąpiła o wydanie interpretacji w jej indywidualnej sprawie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku podała, że jest doradcą podatkowym wykonującym jednoosobowo i samodzielnie zawód w indywidualnej kancelarii doradcy podatkowego. W ramach działalności wykonuje również czynności zastępstwa prawnego z urzędu w ramach przyznanego prawa pomocy. Wobec powyższego zainteresowana zadała pytanie: czy przychody uzyskiwane jako zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wykonywanej z urzędu należy kwalifikować jako pochodzące z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 p.d.o.f.) czy też jako przychody z działalności wykonywanej osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 6 p.d.o.f.). Zdaniem skarżącej przychody te są przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej.
W zaskarżonej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając w imieniu Ministra Finansów ocenił stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wykonywanie zastępstwa prawnego z urzędu odbywa się na zlecenie sądu,
co odpowiada treści art. 13 ust. 1 pkt 6 p.d.o.f., dlatego przychody należy zakwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście. Skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji.
W opinii skarżącej wydana interpretacja indywidualna narusza prawo, dlatego powinna zostać uchylona w całości.
Zgodnie z art. 5a pkt. 6 p.d.o.f. działalność gospodarcza to działalność zarobkowa m.in. usługowa prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 p.d.o.f. (przesłanka pozytywna) oraz gdy nie wystąpiła przesłanka negatywna (art. 5b p.d.o.f.) tj. odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych ponosi zlecający wykonanie tych czynności i są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez zlecającego te czynności oraz wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego
z prowadzoną działalnością. Przychód z działalności gospodarczej stanowią kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług (art. 14 ust. 1 p.d.o.f.). Zgodnie z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, w sprawach w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.  W przypadku skarżącej, która wykonuje działalność samodzielnie i na własny rachunek (zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1a ustawy o doradztwie podatkowym), to ona jako właściciel kancelarii wystawia fakturę, pobiera podatek należny i jest zobowiązana do jego rozliczenia w ramach własnej działalności gospodarczej, a czynność reprezentowania osób przed sądami administracyjnymi jest czynnością doradztwa podatkowego zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 wyżej wskazanej ustawy i w związku z tym wchodzi w zakres działalności gospodarczej 69.20.Z „doradztwo podatkowe” bez względu na to czy czynność ta wykonywana jest na podstawie umowy z prywatnym klientem czy poprzez wyznaczenie przez korporację doradców podatkowych. Różnicowanie źródła przychodów wyłącznie ze względu na sposób powołania do sprawy jest nieuzasadniony.  Powyższe tezy znalazły swoje poparcie w Uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.10.2013 roku II FPS 1/13, w której stwierdzono, że wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, zależnie od formy prawnej, w jakiej wykonuje on swój zawód, należy kwalifikować do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 p.d.o.f. w przypadku gdy pomoc prawną z urzędu pełnomocnik wykonuje prowadząc działalność zawodową w formie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 lit. a) p.d.o.f., a gdy czyni to w ramach innych form wykonywania swojego zawodu – wynagrodzenie to należy kwalifikować do źródła przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Przedstawione tezy NSA są zbieżne ze stanowiskiem strony skarżącej.
W związku z powyższym skarga jest uzasadniona, dlatego wnoszę jak w petitum.

Hanna K.
Doradca Podatkowy nr 00011


Załączniki:
1. odpis wezwania do usunięcia naruszenia prawa
2. odpis skargi wraz z załącznikami
3. dowód uiszczenia wpisu stałego 200 złotych

Pierwszy kazus w każdej kategori jest darmowy.

Zadanie nr 2 Odwołanie

Stan faktyczny:

W dniu 11 stycznia 2014 r. podatnik Mieczysław D. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 100 000 zł. za rok podatkowy 2010. Do wniosku tego, powołując się na art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej, złożył skorygowaną deklarację podatkową za rok 2010. Decyzją z dnia 3 marca 2014 r., nr 14/2/2014, Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa – Śródmieście odmówił stwierdzenia nadpłaty. W ocenie organu podatkowego z rozpatrzonego wniosku dochodzona przez podatnika
nadpłata nie wynika. Nadpłata ta wynika być może z treści skorygowanej deklaracji podatkowej za rok podatkowy 2010, jednakże podatnik nie złożył wniosku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za ten okres podatkowy, natomiast wszczęcie z urzędu wymienionego postępowania z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej było niedopuszczalne, ponieważ toczyło się już postępowanie, w którym rok 2010 oceniany był z punktu widzenia żądania stwierdzenia nadpłaty.
Proszę sporządzić odwołanie od przedstawionej decyzji.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 3 Odwołanie

Stan faktyczny:

XYZ Spółka z o. o. w 2012 r. poniosła stratę w kwocie 12300 zł z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności z tytułu umów sprzedaży towarów handlowych, a przysługujących jej wobec ABC S.A.

Spółka XYZ zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów stratę z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności przy uwzględnieniu wartości wierzytelności z należnym podatkiem od towarów i usług (10000 zł + 2300 zł VAT).
Organ podatkowy prowadząc postępowanie podatkowe zakwestionował zaliczenie straty do kosztów uzyskania przychodów, twierdząc, że Spółka jest ewentualnie uprawniona do zaliczenia straty do kosztów uzyskania przychodów, ale bez uwzględniania podatku od towarów i usług, a więc w kwocie 10000 zł, gdyż ten podatek jest rozliczany według odrębnych zasad, określonych w ustawie o podatku od towarów i usług.
Decyzją z dnia 4 marca 2013 r., doręczoną Spółce w dniu 8 marca 2013 r., organ podatkowy I instancji określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. kwestionując zaliczenie straty z tytułu zbycia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów wraz z należnym podatkiem od towarów i usług.
Proszę sporządzić odwołanie, działając jako pełnomocnik Spółki - doradca podatkowy.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 4 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

ABC S.A. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez spółkę wynikało, że organy spółki podjęły uchwały w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego. Konsekwencją tego jest emisja nowych akcji, które oferowane będą w ramach oferty publicznej. Akcje zostaną wprowadzone do obrotu na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie (GPW). W związku z powyższym Spółka ponosi wydatki związane z podwyższeniem kapitału zakładowego i ofertą publiczną swoich akcji. Wydatki te obejmują opłaty notarialne, sądowe, opłaty za publikację, podatek od czynności cywilnoprawnych, opłaty na rzecz GPW, Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych (KDPW). Oprócz tego spółka ponosi także inne wydatki, dotyczą one usług związanych z przygotowaniem
prospektu emisyjnego, publicznym udostępnieniem prospektu, poszukiwaniem inwestorów, obsługą techniczno - organizacyjną i prowadzeniem oferty publicznej, koordynowaniem i raportowaniem o przebiegu procesu oferty, rozliczeniem oferty publicznej. Usługi te obejmują doradztwo inwestycyjne, pomoc prawną, usługi audytorskie,wyceny, tłumaczenia, usługi i pośrednictwo firmy inwestycyjnej, oferującego i subemitenta, usługi marketingowe, poligraficzne.
W związku z powyższym spółka zadała pytanie, czy ponoszone przez nią wydatki w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego, emisją i ofertą publiczną akcji, a w szczególności wydatki na usługi związane z wprowadzeniem akcji do obrotu na GPW oraz czynności związane z przygotowaniem, organizacją i przeprowadzeniem publicznej oferty akcji oraz ich obsługą i rozliczeniem, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Zdaniem spółki wszystkie poniesione przez nią wydatki związane z emisją i ofertą publiczną emitowanych akcji mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W dniu 10 grudnia 2013 r. Minister Finansów – organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wydał interpretację, w której uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Wydatków związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego nie można traktować, jako kosztów uzyskania przychodów, nie odnoszą się one bowiem do przychodu podatkowego, są bezpośrednio powiązane z przeprowadzeniem neutralnej podatkowo operacji na kapitale zakładowym spółki. Pismem z dnia 20 grudnia 2013 r., nadanym listem poleconym, w tym samym dniu w placówce pocztowej, Spółka wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa. Organ
nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Proszę sporządzić skargę, działając jako pełnomocnik Spółki - doradca podatkowy.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 5 Skarga na decyzję

Stan faktyczny:

Anna Nowak pismem z dnia 15.02.2013 r. zwróciła się do Urzędu Skarbowego w W. o rozłożenie na raty (24 raty) zapłaty zaległości podatkowej w kwocie 12000 zł w podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia udziału w nieruchomości oraz umorzenie odsetek za zwłokę. Jako uzasadnienie wniosku podała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Anna Nowak powołała się na trudną sytuację materialną w jej rodzinie oraz ponoszenie kosztów kształcenia córki i syna w liceum oraz małoletniego syna w szkole podstawowej. Mąż zmarł i Anna Nowak samotnie wychowuje i utrzymuje troje dzieci. Rodzina korzysta sporadycznie z pomocy społecznej, dzieci pobierają rentę rodzinną w najniższym wymiarze. Przedmiotem zasiedzenia jest udział w nieruchomości, w której Anna Nowak zamieszkuje wraz z rodziną. Anna Nowak zmuszona była do spłaty zaciągniętych kredytów na remont domu, kształcenie dzieci i nie posiada żadnych oszczędności ani cennych ruchomości. Uzyskuje dochody z tytułu umowy o pracę w kwocie 2000 zł miesięcznie. Anna Nowak uzyskuje dodatkowe dochody z tytułu pracy nakładczej w wysokości około 600 zł miesięcznie. Przewiduje zatem, że będzie w stanie spłacić zaległość podatkową w 24 ratach, zwłaszcza, że córka i syn skończą w tym roku liceum i podejmą pracę. Natomiast nie ma możliwości jednorazowej zapłaty zaległości podatkowej. Umorzenie odsetek za zwłokę stanowiłoby dla podatnika znaczną ulgę.
Organ podatkowy nie prowadząc postępowania w sprawie weryfikacji przesłanek wniosku poprzestał na okolicznościach wskazanych przez podatnika we wniosku i decyzją z dnia 20 maja 2013 r., doręczoną w dniu 23 maja 2013 r., odmówił podatnikowi rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej i umorzenia odsetek za zwłokę. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 67a § 1 pkt 2 i 3 ustawy – Ordynacja podatkowa, który statuuje uznaniowość organu podatkowego w zakresie udzielania ulg podatkowych. Organ w uzasadnieniu wskazał, że sytuacja majątkowa podatnika jest trudna, jednak podatek od
spadków i darowizn jest podatkiem majątkowym i podatnik uzyskał tytułem zasiedzenia przysporzenie. Przesłanki podane przez podatnika we wniosku nie są wystarczającą podstawą do rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej i umorzenia odsetek za zwłokę, podatnik nie daje gwarancji, że zapłaci zaległość podatkową w ratach.
Ponadto organ podatkowy powołał się na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 25 kwietnia 2013 r.,który odmówił udzielenia zgody na zastosowanie wnioskowanej ulgi podatkowej, zresztą też nie prowadząc żadnego postępowania dowodowego w sprawie.
Anna Nowak od powyższej decyzji organu I instancji wniosła odwołanie powtarzając argumenty jak we wniosku o udzielenie ulgi podatkowej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozłożenie na 24 raty zaległości podatkowej i umorzenie odsetek za zwłokę.
Organ II instancji decyzją z dnia 1 lipca 2013 r., doręczoną Annie Nowak w dniu 5 lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie dostrzegając podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ II instancji w całości podzielił argumentację organu I instancji.
Proszę sporządzić skargę, działając jako pełnomocnik - doradca podatkowy.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 6 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

Zainteresowany (podatnik): PK – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
We wniosku Spółka przedstawiła stan faktyczny, z którego wynika, że jako ogólnopolski kolporter prasy prowadzi sprzedaż prasy oraz wyrobów pozaprasowych w punktach sprzedaży detalicznej (kioski oraz saloniki prasowe) na terenie całego kraju. Spółka jest najemcą użytkowanych pomieszczeń. W celu dostosowania tych pomieszczeń do potrzeb oraz standardów prowadzonej przez Spółkę działalności konieczne jest dokonywanie w nich inwestycji, w tym niezbędnych prac adaptacyjnych. Zdarza się, że dana lokalizacja nie spełnia zakładanych celów i generuje straty. Wówczas Spółka stara się zakończyć najem w tym miejscu, w celu zawarcia nowej umowy, która przyniesie przychód z prowadzonej działalności. W większości przypadków zawarte przez Spółkę umowy nie przewidują możliwości zwrotu przez wynajmującego wydatków poniesionych na ulepszenie przedmiotowych obiektów, ani też zwrotu wyposażenia sfinansowanego przez Spółkę. Wyposażenie jest bowiem przystosowane do danego wynajmowanego pomieszczenia, tzn. jest ono wykonywane pod konkretne wnętrze i pomimo że można je chociaż częściowo zdemontować, to po takim demontażu uzyskane elementy nie nadają się do ponownego wykorzystania, bądź ich przystosowanie do nowego miejsca jest dla Spółki finansowo nieopłacalne. Zdemontowane elementy nie nadają się również do sprzedaży. Spółka takie inwestycje traktuje jako inwestycje w obcym środku trwałym, od których dokonywana jest amortyzacja. W momencie rozwiązania umowy Spółka wykreśla środek trwały z ewidencji, dokonuje likwidacji środka trwałego.
W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny Spółka zapytała - czy strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcy środek trwały w postaci wydatków poniesionych na dostosowanie zajmowanego na podstawie umowy najmu lokalu do prowadzonej działalności może zostać zaliczona przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów?
Zdaniem Spółki, strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym, niespełniająca przesłanek z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli jej powstanie wynika z działań podatnika podjętych dla realizacji celu określonego w art. 15 ust. 1 tej ustawy.
Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, wydał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 10 II 2014 r., nr 115/2014, w której ocenił stanowisko zainteresowanej Spółki jako nieprawidłowe.
Organ stwierdził, że w przypadku, gdy Spółka zbywa nieodpłatnie na rzecz danego wynajmującego prawo do wartości poniesionych nakładów w obcym środku trwałym odpowiadające niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym - nie ma ona prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części wartości inwestycji w obcym środku trwałym z uwagi na kumulatywne zaistnienie następujących negatywnych przesłanek:
– koszt odpowiadający niezamortyzowanej wartości zbytego nieodpłatnie środka trwałego nie spełnia generalnej zasady wynikającej z treści art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to jest istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionymi kosztami a uzyskanymi przychodami, gdyż środki trwałe i inwestycje w obce środki trwałe pozostające w opuszczanych pomieszczeniach nie będą już wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki.
– koszt ten podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku
dochodowym od osób prawnych.
Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym stanowiskiem i złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji.
Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 7 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

Zainteresowany (płatnik): MZS – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Spółka prowadzi działalność usługową w miejscu swej siedziby jak również w wielu innych miejscowościach na terenie całego kraju. W związku z tą działalnością pracownicy Spółki wyjeżdżają do różnych miejscowości; z tego tytułu wypłacane są im diety, koszty podróży, noclegu i wyżywienia. W tym stanie rzeczy Spółka zadała następujące pytanie: czy wypłacone pracownikowi diety, koszty podróży, noclegu i wyżywienia za odbyte przez niego wyjazdy służbowe są wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Prezentując własne stanowisko Spółka udzieliła na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej.
W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 21 września 2013 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził, co następuje: jeżeli w opisanym zdarzeniu przyszłym będziemy mieli do czynienia z podróżą służbową, to diety i kwoty należności wypłaconych pracownikom, związanych z podróżą służbową, podlegać będą zwolnieniu na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ stwierdził ponadto, że nie wypowie się w kwestii, czy opisywane wyjazdy pracowników Spółki są podróżami służbowymi a także czy wypłacane kwoty są dietami oraz innymi należnościami związanymi z podróżami służbowymi, ponieważ zagadnienia te regulowane są przepisami prawa pracy, które nie mogą stanowić przedmiotu indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedmiotem interpretacji mogą być wyłącznie przepisy prawa podatkowego, w żadnym przypadku nie mogą być nim przepisy niepodatkowe.
Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym stanowiskiem i złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc, że nie udzielono mu pełnej i wyczerpującej interpretacji indywidualnej. Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji.
Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 8 Skarga na indywidualną interpretację

Stan faktyczny:

W dniu 1 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, wydał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (nr 100/2014) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W dniu 1 kwietnia 2014 r. podatnik Bogdan L. wniósł skargę na wyżej wymienioną interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej błędną wykładnię i nieprawidłową ocenę zastosowania materialnego prawa podatkowego w postaci art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarga wpłynęła do sądu, została opłacona wpisem sądowym; sprawa oczekiwała na merytoryczne rozpoznanie przez sąd. Przed wyznaczeniem rozprawy w sprawie, w dniu 1 maja 2014 r., Minister Finansów wydał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (nr 200/2014), w której, powołując się wyłącznie na art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, uchylił zaskarżoną przez podatnika do sądu interpretację z dnia 1 marca 2014 r. Zdaniem Ministra Finansów, indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 1 marca 2014 r. była nieprawidłowa, ponieważ podatkowy organ interpretacyjny wydał ją w odniesieniu do niewyczerpująco przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego, to jest nie zastosował art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Z tego powodu, w ocenie Ministra Finansów, na podstawie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 1 marca 2014 r. musiała zostać uchylona interpretacją indywidualną z dnia 1 maja 2014 r.
Wezwany, w dniu 9 maja 2014 r., przez podatnika do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów nie udzielił na to wezwanie odpowiedzi.
Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na wydaną przez Ministra Finansów indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 1 maja 2014 r. (nr 200/2014).

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 9 Zażalenie do NSA

Stan faktyczny:

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Markowi Markiewiczowi wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niewystąpienie okoliczności uzasadniających spełnienie przesłanek wstrzymania, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie p.p.s.a. Odpis powyższego orzeczenia doręczono stronie w dniu 5 września 2012 r. W piśmie datowanym na dzień 18 września 2012 r. skarżący wystąpił do sądu o zmianę tegoż postanowienia w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a. Pismo skarżącego zostało potraktowane przez sąd jako zażalenie na ww. postanowienie, które to zażalenie postanowieniem z dnia 9 października 2012 r. sąd odrzucił z uwagi na upływ terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia z dnia 23 sierpnia 2012 r., to jest na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Proszę sporządzić zażalenie na postanowienie z dnia 9 października 2012 roku.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 10 Zażalenie do NSA

Stan faktyczny:

W skardze z dnia 15 października 2013 roku Janina Janowska (podatniczka) zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok. W tym samym piśmie wystąpiła do sądu o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270), dalej w skrócie: p.p.s.a. Podniosła, że cierpi na chorobę wieńcową oraz korzysta z rehabilitacji po chorobie nowotworowej. Jednocześnie ma ona na swoim utrzymaniu uczącą się córkę. W tej sytuacji, zapłacenie wynikającej z zaskarżonej decyzji kwoty podatku odbyłoby się kosztem rezygnacji z wykupienia leków oraz zaprzestania rehabilitacji, co wiązałoby się niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody oraz ryzykiem wystąpienia nieodwracalnych skutków dla jej stanu zdrowia. WSA postanowieniem z dnia 29 października 2013 roku odmówił wstrzymania wykonania decyzji powołując się na brak wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odpis postanowienia sądu doręczono skarżącej w dniu 15 listopada 2013 roku.
Proszę sporządzić zażalenie na postanowienie WSA z dnia 29 października 2013 r.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 11 Skarga o wznowienie postępowania przed NSA

Stan faktyczny:

 

 

Wyrokiem z dnia 6 października 2015 r., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) dalej w skrócie: p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną Piraci Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2009r. w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 kwietnia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu jawnym, poprzedzającym wydanie wyroku w dniu 6 października 2015 roku, rozpoznał też złożony w dniu 5 października wniosek Jana Kowalskiego o dopuszczenie go do udziału w charakterze uczestnika na zasadzie art. 33 § 2 p.p.s.a. oraz dopuścił Jana Kowalskiego do udziału w postępowaniu. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Jan Kowalski informację o tym, że toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie powziął w dniu 29 września 2015 roku. Nie został jednak poinformowany o tym, że jest wyznaczony termin rozprawy, a rozprawa na której został dopuszczony do udziału w sprawie odbyła się bez jego czynnego udziału. Dopiero dopuszczenie Jana Kowalskiego do udziału w sprawie w charakterze uczestnika w dniu 6 października 2015 roku dawało możliwość zapoznania się z aktami, ustalenia na jakim etapie jest to postępowanie, czy jest wyznaczony termin rozprawy i na kiedy, zapoznania się ze skargą kasacyjną, a następnie zajęcia stanowiska w sprawie.

 

Proszę sporządzić skargę o wznowienie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

 

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 12 Skarga o wznowienie postępowania przed WSA

Stan faktyczny:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu 15 lipca 2013 roku oddalił skargę Wojciecha Wojciechowskiego zamieszkałego w Wojcieszowicach na ostateczną decyzję w przedmiocie podatku rolnego za 2013 rok. Skarżący został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, jednak, na skutek trwającej w jego miejscowości od dnia 14 lipca do dnia 5 sierpnia 2013 r., potwierdzonej ogłoszeniem stanu klęski żywiołowej, powodzi, był pozbawiony komunikacji z siedzibą sądu. Z tej przyczyny, nie mógł czynnie uczestniczyć w rozprawie w dniu 15 lipca 2013 r., a ponadto w wymienionych powyżej dniach, skarżący nie mógł ani przejrzeć akt sprawy ani wystąpić z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Proszę sporządzić skargę o wznowienie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 13 Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

Stan faktyczny:

 

Dyrektor Izby Skarbowej w A. decyzją z dnia 19 marca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej A. z dnia 22 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2010 r. Zdaniem organów podatkowych Spółka „B” dokumentowała paragonami z drukarki fiskalnej sprzedaży ryb i produktów rybnych ilościach znacznie przekraczających własne potrzeby osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Ponadto Spółka, nie ustalając danych kontrahentów potrzebnych do wystawienia faktur VAT, co najmniej nie dochowała należytej staranności wymaganej w takich sytuacjach. Brak
wystawienia faktur zgodnie z w.w. przepisami oraz oparcie zapisów w ewidencji księgowo-podatkowej na niewłaściwych dokumentach źródłowych (paragony zamiast faktur) wykazał, że prowadzone w 2010 r. dla potrzeb podatku od towarów i usług ewidencje sprzedaży cechowała wadliwość i nierzetelność w zakresie zaewidencjonowanych obrotów i należnego podatku od towarów i usług, a tym samym nie stanowią one dowodu w prowadzonym postępowaniu kontrolnym. W efekcie oszacowano wielkość zrealizowanego przez Spółkę obrotu w 2010 r. udokumentowanego paragonami, przy czym cenę netto sprzedaży dla towarów handlowych udokumentowanych paragonami z kasy rejestrującej przyjęto na poziomie ceny netto sprzedaży udokumentowanej fakturami VAT w oparciu o dowody źródłowe, tj. faktury VAT sprzedaży oraz paragony z kasy rejestrującej.
Jednocześnie, odnosząc się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych (nadwyżek podatku naliczonego nad należnym) w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2010 r. rozpoczął się z dniem 31 grudnia 2010 r. i upływał z dniem 31 grudnia 2015 r. Natomiast odnośnie zobowiązania podatkowego za grudzień 2010 r. bieg terminu przedawnienia upływa z dniem 31 grudnia 2016 r. Wskazując na brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, ze zm.), zwana dalej "O.p." organ odwoławczy zaznaczył, że wbrew twierdzeniom strony zobowiązania i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług określone w zaskarżonej decyzji nie uległy na mocy art. 70 § 1 O.p.
przedawnieniu, bowiem przesłankę wymienioną w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wypełnia postanowienie o wszczęciu dochodzenia z dnia 18 listopada 2015 r., gdyż jak wynika z jego treści ma ono ścisły związek z obowiązkami w zakresie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług spółki "B." oraz dotyczy okresu objętego zaskarżoną decyzją. Postanowienie o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe doręczono spółce w dniu 11 stycznia 2016 r.
Proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 14 Zażalenie na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego

Stan faktyczny:

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 maja 2012 r., działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: p.p.s.a.), zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że z udziałem skarżącego toczy się inne postępowanie sądowoadministracyjne, dotyczące tej samej decyzji, orzekającej o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, za zaległości podatkowe Spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W postępowaniu tym Sąd wyrokiem oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, wymienionej powyżej decyzji w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej. Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną, która to oczekuje na rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że skoro nie jest uzasadnione paralelne prowadzenie dwóch postępowań sądowych - w sprawach oceny legalności obu nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji, tj. wznowieniowego oraz z wniosku o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia, to należało postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności zawiesić, albowiem rozstrzygnięcie tej sprawy zależy bez wątpienia od wyniku toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Proszę sporządzić zażalenie na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 15 Zażalenie na odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Stan faktyczny:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca i za wrzesień 2012 r. postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd nie uwzględnił wniosku, bowiem nie wskazano w nim okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.). Ogólnikowe wskazanie na brak środków finansowych nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA podniósł też, że skutki wykonania świadczenia pieniężnego są z natury rzeczy odwracalne. W toku postępowania sądowego skarżąca A.C. składała wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został przez Sąd uwzględniony.
Proszę sporządzić zażalenie na odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 16 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia 10 lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą to decyzją określono Annie B. zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym przyjmując za podstawę opodatkowania wielkość sprzedaży oleju opałowego za pomocą odmierzacza paliw ciekłych za okres od grudnia 2010 r. do sierpnia 2011 r. ustaloną w wyniku kontroli podatkowej.
Ta kontrola wykazała sprzedaż oleju opałowego za pomocą cysterny bezpośrednio do odbiorców oraz za pomocą odmierzacza paliw ciekłych, który nie spełniał warunków pozwalających na zastosowanie niższej stawki i dlatego uznano, że właściwa stawka została określona w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11).
Dyrektor Izby Celnej nie podzielił zarzutów skarżącej. Uznał, że strona nie posługiwała się przy sprzedaży paliwa przeznaczonego na cele opałowe odmierzaczem paliw, o jakim mowa w art. 88 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym, tylko dlatego iż była to instalacja pomiarowa, która wskazywała ilość sprzedanego paliwa, a nie wskazywała ceny jednostkowej oraz wskaźnika należności, które są wymagane dla tego urządzenia. Ponadto nie posiadała świadectwa legalizacji tego urządzenia. Zdaniem organu bez znaczenia jest również okoliczność, że paliwo po nalaniu do pojemnika nabywcy było jeszcze ważone.
Proszę sporządzić skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego w tej sprawie.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 17 Skarga kasacyjna

Stan faktyczny:

Dyrektor Izby Celnej w P. postanowieniem z dnia 14 lutego 2014 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.
Dyrektor Izby Celnej wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została doręczona Janowi Z. w trybie zastępczym (art. 150 Ordynacji podatkowej) w dniu 16 grudnia 2013 r. Odwołanie datowane na 12 stycznia 2014 r. wniesiono 14 stycznia 2014 r. bezpośrednio na dziennik podawczy w siedzibie organu pierwszej instancji.
Decyzję wysłano do strony za pośrednictwem poczty. Pierwsze awizo miało miejsce 2 grudnia 2013 r., drugie zaś 10 grudnia 2013 r. Tym samym należy przyjąć, że w dniu 16 grudnia 2013 r. nastąpiło doręczenie decyzji, co uzasadnia treść art. 150 § 1 – 2 Ordynacji podatkowej.
W tej sytuacji 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg od dnia 16 grudnia 2013 r. i upływał 30 grudnia 2013 r. Skarżący wniósł odwołanie 14 stycznia 2014 r., czym uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Celnej nadmienił, że późniejsze odebranie decyzji przez skarżącego w dniu 4 stycznia 2014 r. nie jest doręczeniem decyzji w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej.
W skardze do Sądu pierwszej instancji skarżący podniósł, że organ błędnie przyjmuje, iż decyzja została doręczona w trybie tzw. fikcji doręczenia w dniu 16 grudnia 2013 r., skoro faktycznie odebrał decyzję w siedzibie organu dopiero 4 stycznia 2014 r.
Ponadto zaznaczył, że na kopercie, w której znajdowała się decyzja, widnieją co prawda pieczątki doręczyciela informujące, że pismo było dwukrotnie awizowane, ale brak jest informacji, gdzie umieszczono awizo. Jest to zaś niezwykle istotne, bowiem skarżący nie posiada skrzynki na listy. Ponadto brak jest informacji o terminie
odbioru awizowanej przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 30 marca 2014 r. oddalił skargę i podał, że przedstawiona w skardze argumentacja nie ma żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości skutecznego doręczenia przesyłki w rozumieniu art. 155 § 1 – 2 Ordynacji podatkowej.
Jako umocowany pełnomocnik Jana Z. sporządź skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 18 Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji

Stan faktyczny:

Dyrektor Izby Celnej w B. w dniu 10 stycznia 2014 r. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę Zenona Z. na decyzję tego organu z dnia 15 grudnia 2013 r., którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia długu celnego w wysokości 30.000 zł. Wraz ze skargą zostały przesłane akta sprawy, w których było również postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 grudnia 2013 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 15 grudnia 2013 r.
We wniosku do organu o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący podał, że w ostatnim okresie jako tzw. mały przedsiębiorca ponosi straty, zatrudnia tylko jednego pracownika, którego w przypadku konieczności zapłaty
30.000 zł musiałby zwolnić z pracy, a ponadto musiałby dokonać wyprzedaży znacznej części posiadanych środków
trwałych.
Z uwagi zaś na niewielkie w ostatnich latach dochody z prowadzonej działalności gospodarczej nie ma też zdolności kredytowej i banki odmawiają mu udzielenia pożyczki.
Jako pełnomocnik Zenona Z. sporządź wniosek do sądu administracyjnego o wstrzymanie wykonania
zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 19 Skarga o wznowienie postępowania

Stan faktyczny:

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. oddalił skargę kasacyjną Jana Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., którym to wyrokiem została oddalona jego skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 5 czerwca 2009 r. w przedmiocie podatku akcyzowego Jan Z. w dniu 10 stycznia 2014 r. po zapoznaniu się z aktami sprawy w siedzibie NSA stwierdził, że jego pełnomocnik adwokat Zenon K. nie był zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 10 listopada 2010 r., nie została mu też doręczona odpowiedź organu na skargę kasacyjną, ani też nie został doręczony odpis wyroku NSA wraz z uzasadnieniem.
Jako pełnomocnik Jana Z. sporządź skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 20 Skarga kasacyjna

Stan faktyczny:

Podatnik wystąpił z wnioskiem o udzielenie mu indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wskazał, że jest pracownikiem polskiej spółki, będącej częścią międzynarodowego koncernu. W koncernie obowiązuje program motywacyjny polegający na nieodpłatnym przekazaniu pracownikom akcji spółki z koncernu mającej siedzibę w innym państwie. Program motywacyjny obejmuje wybranych pracowników zatrudnionych w spółce polskiej, którzy nie są pracownikami spółki zagranicznej. Zasady przyznawania nagrody ustala specjalny zespół w ramach koncernu i dotyczy on pracowników wszystkich spółek koncernu. Pracodawca podatnika nie ma wpływu na zasady przyznawania akcji. Polska Spółka ponosi jedynie koszty uczestnictwa pracowników w programie. W ramach programu wybrani pracownicy nabywają prawo do akcji spółki zagranicznej po upływie trzyletniego okresu restrykcyjnego. W okresie restrykcyjnym akcje są dla nich „zarezerwowane" i ulokowane na koncie maklerskim, pracownik nie ma prawa do dywidendy. Po okresie restrykcyjnym pracownicy nieodpłatnie nabywają prawo do dysponowania akcjami spółki zagranicznej i przysługują im wszelkie prawa akcjonariusza, łącznie z prawem do dywidendy. Akcje otrzymywane przez pracowników nie są akcjami nowej emisji; kupowane są na rynku wtórnym. W przypadku rozwiązania stosunku pracy po okresie restrykcyjnym pracownik nie traci prawa do przyrzeczonych mu akcji. Majątek spółki zagranicznej nie składa się wyłącznie bądź w większej części z nieruchomości. Pracodawca wystawił i doręczył podatnikowi za rok 2010 PIT-8C zaliczając wartość uzyskanych akcji jako „inny przychód" na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), powoływanej dalej jako: „u.p.d.o.f.”. Zdaniem podatnika
uzyska on dochód z tytułu nabycia akcji dopiero w momencie ich sprzedaży i dochód ten będzie dochodem z kapitałów pieniężnych (art. 17 ust.1 pkt 6 u.p.d.o.f.).
Minister Finansów uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Stwierdził, że w momencie przyznania akcji podatnik staje się ich właścicielem (są one dla niego zarezerwowane i zdeponowane na koncie maklerskim). W tej dacie powstaje po jego stronie przychód podlegający opodatkowaniu w postaci nieodpłatnego świadczenia. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że kosztami nabycia akcji zagranicznej spółki obciążany jest pracodawca podatnika, stąd przychód ten należy zaliczyć do przychodów ze stosunku pracy, o którym mowa w powołanym powyżej art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Zbycie akcji będzie skutkowało powstaniem przychodu zakwalifikowanego do źródła przychodów z kapitałów pieniężnych, określonego w art. 17 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę podatnika na tę interpretację, podzielając stanowisko organu podatkowego, że w momencie przyznania akcji podatnik uzyskuje przysporzenie majątkowe (nieodpłatne świadczenie) ze źródła, jakim jest stosunek pracy.
Proszę sporządzić – jako pełnomocnik podatnika - skargę kasacyjną od tego wyroku.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 21 Skarga kasacyjna

Stan faktyczny:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zakwestionował prawidłowość samoobliczenia podatku przez podatnika Alfreda Kowalskiego za rok 2010 w podatku dochodowym od osób fizycznych i określił mu zobowiązanie podatkowe za ten rok w wysokości wyższej niż wynikająca z zeznania. Uznał, że podatnik zaniżył przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej o przychód ze sprzedaży nieruchomości- budynku stanowiącego magazyn towarów, sprzedawanych w hurtowni podatnika i gruntu, na którym budynek był posadowiony. W ocenie organu podatnik osiągnął przychód, o którym mowa w art. 14 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r.,poz. 361 z późn.zm.).
W odwołaniu podatnik podniósł, że nieruchomość tę zakupił w 2002r. Prowadził już wówczas hurtownię i rozpoczął korzystanie z budynku dla celów tej działalności, ale do dnia sprzedaży nie wprowadził budynku do ewidencji środków trwałych i nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Sprzedaż nieruchomości, która nie została ujęta w ewidencji środków trwałych nie powinna zatem mieć wpływu na wysokość przychodów z działalności gospodarczej. Przychód ten nie stanowi także przychodu, o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ czasu między nabyciem a sprzedażą. Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 lutego 2014r. oddalił skargę podatnika, w której podniesiono zarzuty tożsame z podniesionymi w odwołaniu. Stwierdził, że znana jest mu uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014r., II FPS 8/2013, zgodnie z którą w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a które nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c tej ustawy, jednakże uchwała ta nie zapadła w tej sprawie, a w związku z tym Sąd nie jest nią związany z mocy art. 187 § 2ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.).
Sporządź jako pełnomocnik podatnika skargę kasacyjną od tego wyroku, doręczonego podatnikowi wraz z uzasadnieniem w dniu 15 marca 2014 r.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 22 Zażalenie do NSA

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 30 listopada 2012 r. nr 1401/OF-I/418-1-8/12/MC Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 maja 2012 r. ustalającą M.K.(skarżący) zobowiązanie podatkowe w wysokości 278.259 zł w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Decyzję tę doręczono skarżącemu w dniu 3 grudnia 2012 r., po czym skarżący za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w ustawowym terminie i trybie zaskarżył ją skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania skutków trudnych do odwrócenia, gdyż skarga zostanie rozpoznana w odległym czasie, a nie posiada żadnych środków finansowych na apłacenie należności (przedłożono wyciąg z rachunku bankowego wykazujący brak środków w dniu złożenia skargi), a złożone dokumenty z przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego dowodzą, że należność jest przedmiotem egzekucji z nieruchomości, której zajęcia już dokonano. Wartość nieruchomości wedle skarżącego wynosi 80.000 złotych.
Postanowieniem z dnia 20 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 310/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosek ten oddalił podnosząc w uzasadnieniu, że jest on nieuzasadniony, gdyż po pierwsze ewentualna sprzedaż egzekucyjna nieruchomości jest odległa w czasie i długotrwała, a po drugie nawet gdyby do tej sprzedaży doszło to skutki jej nie są nieodwracalne, skoro w przypadku zasadności skargi otrzyma zwrot wyegzekwowanych należności wraz z odsetkami a w dalszej części szkoda będzie naprawiona poprzez zasądzone odszkodowanie.
Postanowienie to zostało skarżącemu doręczone w dniu 30 września 2013 r.
W imieniu skarżącego proszę sporządzić żalenie na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 23 Zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 2 grudnia 2013 r. nr III-3/4117-0001/13 Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 września 2013 r. nr IX/4116-2/D/10/HD w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności W.L. jako osoby trzeciej, członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, za zaległości podatkowe tej spółki w kwocie 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych.
Skarżący decyzję tę zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc ją w ustawowym terminie i trybie ustawą przewidzianym.
W związku z wniesioną skargą skarżący został zarządzeniem Przewodniczącego I Wydziału z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2012/13 wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1500 zł (jeden tysiąc pięćset złotych) w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skarżący otrzymał w dniu 10 lutego 2014 r.
Tego samego dnia zgłosił się do Jana Kowalskiego - doradcy podatkowego.
Sporządź w imieniu strony zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 24 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 17 grudnia 2013 r. A.G. (skarżący) zwrócił się do Ministra Finansów (organ upoważniony do działania w jego imieniu - Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie z zakresu podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że od 1983 r. prowadzi działalność gospodarczą i w dniu 8 października 2012 r. zawarł z E- Leasing sp. z o.o. umowę leasingu operacyjnego, której przedmiotem jest oddanie korzystającemu do używania odpłatnego samochodu ciężarowego MAN TGM 18.340. Z treści umowy oraz ogólnych warunków umów leasingu operacyjnego wynika, że umowa została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40 % normatywnego okresu amortyzacji a suma ustalonych w umowie opłat pomniejszona o należny podatek od towarów i usług odpowiada co najmniej wartości początkowej środka trwałego. Sp. z o.o. E- Leasing nie korzysta ze zwolnień podatkowych. W umowie leasingu postanowiono, że wstępna opłata leasingowa wynosi 30 % wartości samochodu, tj. 300. 000 złotych. i jej uiszczenie warunkuje możliwość zawarcia umowy oraz wydanie przedmiotu leasingu. Skarżący uiścił powyższą opłatę w dniu zawarcia umowy w oparciu o wystawioną
fakturę. Wskazał też, że powyższa kwestia nie jest przedmiotem kontroli podatkowej, kontroli skarbowej ani postępowania podatkowego. Podał też, że prowadzi księgi rachunkowe. W związku z powyższym postawił pytanie w jakim momencie i w jaki sposób powinien zaliczyć powyższą opłatę wstępną do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w chwili uiszczenia czy też razem z opłatami za korzystanie z przedmiotu leasingu. Przedstawiając swoje stanowisko wskazał, że opłatę tą powinien zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w dniu jej uiszczenia.
Organ interpretacyjny nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego i wskazał, w indywidualnej interpretacji z dnia 31 stycznia 2014 r. (doręczonej 3 lutego 2014 r.), że stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe. Organ przyjął, że ze stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w tym zakresie wynika, że wstępna opłata leasingowa jest kosztem pośrednim, gdyż nie można jej bezpośrednio powiązać z konkretnymi przychodami osiąganymi przez podatnika, a jest ona na ogół uiszczana jednorazowo ale jej zapłata jest warunkiem koniecznym zawarcia umowy leasingu a w konsekwencji do rozpoczęcia lub realizacji umowy leasingu. Opłata wstępna w stanie faktycznym sprawy jest warunkiem skuteczności umowy, to należy przyjąć, że jest to koszt dotyczący całej umowy
i ściśle określonego czasu jej trwania, z reguły przekraczającego rok podatkowy. Z tego też powodu należy ją zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów u korzystającego proporcjonalnie do czasu trwania umowy leasingowej. Skarżący po otrzymaniu tej interpretacji, wniósł w terminie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w odpowiedzi na nie organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i jego argumentację.
Jako pełnomocnik strony sporządź skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 25 Skarga do sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Naczelnik US w O., Józefowi Kowalskiemu - przedsiębiorcy będącemu podatnikiem VAT, określił za marzec 2013 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości niższej niż wykazana w deklaracji VAT-7 za ten okres.
Kwota, o którą organ zmniejszył kwotę do przeniesienia za marzec 2013 r., to kwota podatku naliczonego wynikająca z faktury VAT z dnia 29 marca 2013 r. wystawionej przez kontrahenta - Ksawerego Voighta - w wysokości netto 11.850,00 zł, VAT 2607,00 zł - za usługi stolarskie.
Naczelnik US wskazał, że od 23 marca 2013 r. kontrahent Józefa Kowalskiego nie był zarejestrowanym podatnikiem VAT, co ustalono na podstawie informacji uzyskanej od organu podatkowego właściwego dla Ksawerego Voighta. Zdaniem Naczelnika US oznacza to, że podatnik nie miał prawa do ujęcia podatku naliczonego wynikającego z faktury Ksawerego Voighta w rozliczeniu podatku VAT za marzec 2013 r. Albowiem z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy VAT wynika, że podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku wykazanego m.in. na fakturach wystawionych przez podmiot nieistniejący, tu nieuprawniony do wystawiania faktur. Za takie mogą być
uznane faktury wystawione przez podmiot, który nie złożył zgłoszenia albo zgłosił zaprzestanie wykonywania
działalności.
W odwołaniu od powyższej decyzji Józef Kowalski domagał się uwzględnienia pierwotnego rozliczenia, powołując się na fakt rzeczywistego wykonania usługi wynikającej z faktury i dopełnienia przez niego aktów staranności w sprawdzeniu kontrahenta, gdyż z okazanych mu dokumentów wynikało, że usługodawca jest podatnikiem VAT.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US wskazując, że to podatnika obciąża odpowiedzialność za sprawdzenie rzetelności kontrahenta. Przepisy ustawy o VAT pozwalają na odliczenie podatku naliczonego jedynie z faktur VAT wystawionych przez podmiot uprawniony – podatników VAT;
kontrahent podatnika w momencie wystawiania faktury nie był już zarejestrowanym podatnikiem VAT, zatem odliczenie na podstawie takiej faktury nie jest dopuszczalne.
Jako doradca podatkowy Józefa Kowalskiego, zakładając, że nie upłynął jeszcze termin do złożenia skargi, sporządź skargę do sądu administracyjnego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 26 Skarga do sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Spółka „NOWA” prowadziła działalność gospodarczą w zakresie projektowania i wykonywania zabudowy meblowej w lokalach mieszkalnych. Jej oferta handlowa stanowiła kompleksowe świadczenie polegające na montażu elementów mebli (wykonanych przez podmioty zewnętrzne) do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp., przygotowanych na konkretny wymiar z materiałów  zakupionych przez skarżącą od innych podmiotów, które są wbudowane w sposób trwały w lokalu mieszkalnym lub budynku mieszkalnym jednorodzinnym wskazanym przez klienta. Opisane powyżej kompleksowe świadczenie było wykonywane
w budynkach, które zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o VAT", mieszczą się w definicji budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Do świadczonych przez siebie usług Spółka stosowała obniżoną stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 i art. 146a pkt ustawy o VAT. Naczelnik US w W. uznał, że do wykonywanego przez Spółkę kompleksowego świadczenia, począwszy od 1 stycznia 2011 r., zastosowanie znajdzie stawka podatku od towarów i usług wynosząca 23%. W opinii organu opisanych we wniosku czynności nie można uznać za czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak również za roboty, o których mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 73, poz. 392), zwanego dalej „rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 2011 r.". Organ dodał, że utrata mocy obowiązującej unormowania zawartego w § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisówustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 73, poz. 392), zwanego dalej „rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 2011 r.". Organ dodał, że utrata mocy obowiązującej unormowania zawartego w § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 224, poz. 1799), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 24 grudnia 2009 r.”, które do 31 grudnia 2010 r. obejmowało także roboty budowlano-montażowe dotyczące budownictwa mieszkaniowego - uniemożliwia zaliczenie wykonywanych przez Spółkę czynności montażu do podlegających opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku od towarów i usług. W wydanej decyzji dokonał rozliczenia podatku VAT za poszczególne miesiące, od stycznia 2011 r. do grudnia 2013 r., z zastosowaniem podstawowej stawki podatku.

W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2, 12a, 12b i 12c ustawy o VAT. Podniosła, że organ dokonał błędnej wykładni art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, w wyniku zawężającej interpretacji pojęcia „modernizacja"; przez co niezasadnie wykluczył stosowanie stawki obniżonej do świadczenia Strony. Podkreśliła, że wykonywane przez nią usługi montażu komponentów meblowych tworzą trwałą zabudowę meblową dopiero wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części; bez elementów konstrukcyjnych obiektów budowlanych nie stanowią bowiem kompletnych mebli; wykonywane są w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym i dlatego jako usługi modernizacji winny być opodatkowane obniżoną stawką VAT.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Jako doradca podatkowy Spółki, zakładając, że nie upłynął jeszcze termin do złożenia skargi, sporządź skargę do sądu administracyjnego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 27 Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Stan faktyczny:

Wyrokiem z dnia 3 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Spółki XYZ na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Na wniosek pełnomocnika Spółki XYZ – radcy prawnego sporządzono uzasadnienie wyroku, który doręczono ww. pełnomocnikowi w dniu 1 kwietnia 2014 r. Następnie pełnomocnik Spółki XYZ w dniu 28 kwietnia 2014r. wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok WSA w całości. Jednak przez przeoczenie w skardze
kasacyjnej nie wskazał czy domaga się uchylenia lub zmiany wyroku. Postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) dalej w skrócie: p.p.s.a. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd powołując się na treść art. 176 p.p.s.a. wskazał, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw
kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak istotnego elementu skargi kasacyjnej, jak wniosku o rozstrzygnięcie, który nie może być uzupełniony sprawia, że powinna ona ulec odrzuceniu.
Spółka XYZ ustanowiła nowego pełnomocnika, tj. doradcę podatkowego.
Jako pełnomocnik strony - doradca podatkowy sporządź zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 28 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia NSA

Stan faktyczny:

Spółka XYZ zajmująca się leasingiem samochodów wymaga ubezpieczenia przedmiotów oddawanych w leasing. W tym celu oferuje ona swoim klientom możliwość zapewnienia im ubezpieczenia. Jeśli zechcą oni skorzystać z owej możliwości. Spółka XYZ zawiera umowę odpowiedniego ubezpieczenia z ubezpieczycielem i refakturuje na nich jego koszt. W deklaracji VAT za luty 2011 r. Spółka XYZ uznała, że takie czynności refakturowania kosztu ubezpieczenia związanego z przedmiotem leasingu są zwolnione z podatku VAT.
Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie ocenił jednak, że czynność polegająca na zapewnieniu owej ochrony ubezpieczeniowej jest usługą dodatkową wobec usługi leasingu, a zatem powinna być opodatkowana stawką 23%, tak jak usługa główna, tj. leasing. Powyższe stanowisko podzielił Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie. On również zakwestionował
możliwość refakturowania przez Spółkę XYZ usług ubezpieczenia związanych z umową leasingową na rzecz usługobiorców przy zastosowaniu takich samych warunków jak stosowane przez ubezpieczyciela. Spółka XYZ wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten uznał, że zgodnie z art. 78 dyrektywy VAT podstawa opodatkowania usług obejmuje również dodatkowe koszty takie jak koszty ubezpieczenia wymagane przez dostawcę od nabywcy lub klienta. Powyższy sąd podkreślił, że świadczenie obejmujące jedną usługę z ekonomicznego punktu widzenia
nie powinno być sztucznie dzielone, by nie zakłócić funkcjonowania systemu podatku VAT. W tym względzie sąd ten uznał, że w wypadku świadczenia usługi leasingu wraz z ubezpieczeniem przedmiotu leasingu mamy do czynienia z jedną usługą składającą się z usługi leasingu oraz usługi ubezpieczenia. Zdaniem sądu do podstawy opodatkowania takiego świadczenia usług, obok czynszu   leasingu, należy włączyć również koszty ubezpieczenia i do tak ujętej całości świadczenia zastosować jednolitą stawkę podatku VAT właściwą dla usługi zasadniczej, czyli usługi leasingu.
Spółka XYZ wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał błędnej interpretacji w szczególności art. 2 ust. 1 lit. c), art. 24 ust. 1, art. 28 , art. 73 i art. 78 lit. b) 112 dyrektywy VAT.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r. oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu orzeczenia powołał się na pogląd prawny zawarty w uchwale NSA z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt I FPS 3/10 (ONSAiWSA 2011/1/5), w której wskazano, że w świetle art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podmiot świadczący usługi leasingu powinien włączyć do podstawy opodatkowania tych usług koszt ubezpieczenia przedmiotu leasingu. W dniu 17 stycznia 2013 r. w sprawie BGŻ Leasing sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, sygn. akt C-224/11 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał odmienny wyrok niż przyjął to NSA i uznał, że usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu i usługa leasingu co do zasady stanowią usługi odrębne i niezależne do celów podatku od wartości dodanej.
Jako pełnomocnik Spółki XYZ sporządź skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia NSA przyjmując założenie, że doradca podatkowy jest uprawniony do składania tego typu skarg.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 29 Skarga kasacyjna

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 20 stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 21 października 2011 r., którą określono XYZ zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2004 r. do września 2005 r. Organ odwoławczy podzielił bowiem stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że faktury wystawione na rzecz podatnika przez W. sp. z o. o. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem podatnik, wobec treści art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej „u.p.t.u.”) w związku z
§ 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) - za okres od czerwca 2004 r. do maja 2005 r. oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. - za okres od czerwca 2005 r. do września 2005 r., nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w ww. fakturach. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. przyjął, że zobowiązania podatkowe za ww. okresy rozliczeniowe – wbrew ocenie podatnika – nie uległy przedawnieniu. Organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia 15 grudnia 2009 r. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2004 r. do września 2005 r. W tym samym dniu decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu 17 grudnia 2009 r. zostały wystawione tytuły wykonawcze obejmujące zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2004 r. do września 2005 r., które doręczono podatnikowi 19 grudnia 2009 r. W wyniku podjętych czynności egzekucyjnych tego samego dnia (19 grudnia 2009 r.) dokonano zajęcia ruchomości, co podatnik potwierdził podpisem na protokole zajęcia, pobrano od podatnika częściową wpłatę, którą rozliczono na należne koszty egzekucyjne i powiadomiono go o zajęciu rachunku bankowego, w wyniku czego uzyskano kwoty częściowo regulujące należności wobec Skarbu Państwa. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że z uwagi na ww. czynności, na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej „O.p.”), doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące od czerwca 2004 r. do września 2005 r. Skutku tego nie zniweczyło – zdaniem organu odwoławczego – późniejsze uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 15 grudnia 2009 r. i
postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jedynie za kwiecień i maj 2004 r. bieg terminu przedawnienia nie został przerwany, co skutkowało uchyleniem i umorzeniem postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. miesiące. Rozpatrując skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił
skargę strony i za nietrafne uznał stanowisko strony skarżącej co do tego, że zastosowanie w niniejszej sprawie środków egzekucyjnych, w rozumieniu art. 70 § 4 O.p., należało uznać za nieskuteczne, z uwagi na późniejsze uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia 15 grudnia 2009 r. określającej XYZ zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2004 r. do września 2005 r. oraz wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd pierwszej instancji powołał się w powyższym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych i przyjął, że czynności egzekucyjne
zastosowane w związku z tytułem wykonawczym wydanym na podstawie decyzji wymiarowej, która następnie została uchylona, zachowują moc prawną, ponieważ decyzja ta do pewnego momentu funkcjonowała w obrocie prawnym, wywołując określone skutki prawne, w tym w zakresie postępowania egzekucyjnego, co z kolei ma znaczenie w kontekście regulacji z art. 70 § 4 O.p. Sąd stwierdził, że uchylenie decyzji wymiarowej nie powoduje wyeliminowania jej skutków od początku (ex tunc), gdyż taki stan nastąpiłby jedynie  wówczas, gdyby decyzję tę uznano za nieważną i podkreślił, że taki sam pogląd prezentowany jest w orzecznictwie w kwestii uchylenia
postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności.
Jako pełnomocnik podatnika – doradca podatkowy sporządź skargę kasacyjną przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 30 Wniosek o wznowienie postępowania podatkowego

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 11 marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., którą określono M. J., prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie transportu towarów oraz sprzedaży odzieży, za wrzesień 2005r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 3.000 złotych. Organy podatkowe stwierdziły, że podatnik niezasadnie dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z faktur dokumentujących zakup paliwa od "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, bowiem faktury wystawione przez ten podmiot nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.  W deklaracjach podatkowych spółka "A" wykazywała podatek od towarów i usług z tytułu sprzedaży paliwa w związku z wystawionymi fakturami. W stosunku do spółki "A" organy podatkowe wydały decyzje określające zobowiązanie w VAT za poszczególne miesiące 2005 r. oraz zobowiązały spółkę do zapłaty VAT na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT będącego odpowiednikiem art. 21 ust. 1 (c) Szóstej Dyrektywy. W uzasadnieniu decyzji stwierdziły, że firma ta na poprzednim etapie obrotu nie nabyła oleju napędowego od kontrahentów, których faktury posiadała w dokumentacji księgowej. Skoro tak, to spółka "A" nie mogła także dysponować paliwem, a tym samym nie mogła go odsprzedawać dalej innym przedsiębiorcom.
Organy podatkowe stwierdziły, że spółka "A" była zaangażowana w proceder handlu nielegalnym paliwem, działała w porozumieniu z A. K. – rzeczywistym jego właścicielem i sprzedawcą. Spółka "A" godziła się na pełnienie roli firmanta. Przedmiotem sprzedaży nie był olej napędowy, ale inny produkt ropopochodny, mogący służyć do napędu samochodów ciężarowych wyposażonych w silniki wysokoprężne. Spółka "A" nie była dostawcą towaru, jak wskazywała treść spornych faktur, gdyż nie dysponowała towarem będącym przedmiotem obrotu. Organy podatkowe nie kwestionowały faktycznych zakupów i używania przez podatnika dostarczonego  produktu do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wykonywania usług transportowych. Organy te nie analizowały (nie ustalały), czy wielkość faktycznych dostaw i cena towaru była zgodna z danymi wymienionymi na zakwestionowanych fakturach.
W związku ze sprzedażą paliwa dokonaną przy udziale między innymi spółki "A" za podatnika VAT został uznany A. K., wobec którego wydane zostały decyzje określające zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. W tej sytuacji, organy podatkowe uznały, powołując się na przepisy art. 86 ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, że M. J. nie był uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez "A". Dla możliwości odliczenia VAT naliczonego z faktur niedokumentujących faktycznych transakcji gospodarczych nie ma znaczenia brak świadomości nabywcy, ani też dochowanie przez niego należytej staranności. Kwestię świadomości i należytej staranności należałoby poddać analizie, gdyby faktury były wystawione przez rzeczywistego sprzedawcę towaru, a sprzedawany towar był faktycznie tym, którego sprzedaż została tą faktura udokumentowana.
Organy nie wykazały, czy podatnik miał świadomość, że nabyte przezeń paliwo nie jest w istocie olejem napędowym, tylko innym produktem ropopochodnym mogącym służyć do napędu pojazdów wyposażonych w silniki wysokoprężne.
Od decyzji z dnia 11 marca 2011 r. Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie wniesiono skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.
W dniu 6 lutego 2014 r. sprawie Marcin Jagiełło przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi C-33/13 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał postanowienie, w którym wyraził pogląd, że Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienioną dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, aby podatnikowi odmówiono prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej
należnego lub zapłaconego z tytułu towarów otrzymanych przez niego, na tej podstawie, iż biorąc pod uwagę przestępstwa lub nieprawidłowości, jakich dopuścił się wystawca faktury dotyczącej tej dostawy, uznaje się, że nie została ona rzeczywiście dokonana przez rzeczonego wystawcę, chyba że zostanie wykazane na podstawie obiektywnych przesłanek – bez wymagania od podatnika podejmowania czynności sprawdzających, które nie są jego zadaniem – iż podatnik ten wiedział lub powinien był wiedzieć, że wskazana dostawa wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej, co ustalić powinien sąd odsyłający.
Jako pełnomocnik strony sporządź wniosek o wznowienie postępowania podatkowego przyjmując, że termin do złożenia takiego wniosku jest zachowany.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 31 Skarga kasacyjna

Stan faktyczny:

Anna Nowak wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. We wniosku przedstawiła zdarzenie przyszłe - ma zamiar, przenieść własność lokalu mieszkalnego na podstawie umowy dożywocia przed upływem 5 lat od daty jego nabycia.
Zadała pytanie, czy w tym stanie rzeczy powstanie obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych?
W ocenie Anny Nowak, umowa dożywocia nie ma charakteru odpłatnego, ponieważ nie wiąże się z koniecznością zapłaty określonej sumy pieniężnej. Przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 121, dalej k.c.), dotyczące umowy dożywocia, wskazują, bowiem, że nabywca nieruchomości zobowiązany jest do zapewnienia dożywotniej opieki, która nie jest świadczeniem pieniężnym. Ponadto wskazała, że świadczenia tego nie można wyrazić w pieniądzu, nie jest możliwe zastosowanie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm., dalej u.p.d.o.f.).

W interpretacji podatkowej Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Zdaniem organu interpretacyjnego, umowa dożywocia jest jednym ze sposobów odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym jest mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Pojęcia "odpłatnego zbycia" nie można bowiem zawęzić wyłącznie do umowy sprzedaży i zamiany. Umowa dożywocia nie jest zawierana pod tytułem darnym. W zamian za przeniesienie własności Skarżąca uzyska określone świadczenie – dożywotnie utrzymanie. Skoro umowa dożywocia jest formą odpłatnego zbycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., wywołuje określone konsekwencje podatkowe. Zgodnie z art. 19 u.p.d.o.f. przychodem z opłatnego zbycia nieruchomości w drodze umowy dożywocia jest cena określona w umowie. Pojęcia ceny nie można przy tym zawężać wyłącznie do wartości sprzedaży określonej w pieniądzu. W przypadku umowy dożywocia w zamian za przeniesienie własności nieruchomości o określonej wartości, nabywca zobowiązuje się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie. Tym samym ceną w umowie dożywocia będzie wartość rynkowa nieruchomości. Zdaniem organu, skutki podatkowe zawarcia umowy dożywocia należy oceniać nie na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego, lecz w oparciu o ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wezwawszy bezskutecznie organ do usunięcia naruszenia prawa, Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której podniosła zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że umowa dożywocia jest odpłatnym zbyciem nieruchomości i stanowi źródło przychodu. Zdaniem Skarżącej, niezasadnie organ przyjął, że do ustalenia podstawy opodatkowania będzie mieć zastosowanie art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie wyrokiem z 5 listopada 2014 r., III SA/Wa 1547/14 oddalił skargę. Wskazał, że z tytułu umowy dożywocia należy zapłacić podatek dochodowy na analogicznych zasadach jak przy rozliczaniu dochodów ze sprzedaży nieruchomości. Przychodem jest wartość rynkowa nieruchomości, którą należy określić na podstawie cen rynkowych. Uzasadniając ten pogląd, Sąd przypomniał treść art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) i art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f.

Sąd odwołał się także do przepisów kodeksu cywilnego wskazując, że umowa dożywocia ma charakter odpłatny, to także przychód uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości na jej podstawie powinien zostać opodatkowany w ten sam sposób, jak odpłatne zbycie dokonane na podstawie umowy sprzedaży lub zamiany.

Wyrok Sądu pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi 7 stycznia 2015 r.

Jako pełnomocnik Anny Nowak sporządź skargę kasacyjną.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 32 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

Jan Kowalski złożył wniosek do Ministra Finansów (organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Skarżący jest wspólnikiem spółki komandytowej świadczącej usługi prawne oraz w zakresie doradztwa podatkowego. W ramach współpracy z kontrahentami lub potencjalnymi kontrahentami (klientami, dostawcami towarów i usług, innymi partnerami biznesowymi) spółka zaprasza przedstawicieli kontrahentów na spotkania. W zależności od okoliczności, spotkania takie odbywają się w siedzibie spółki, bądź na gruncie neutralnym, często w restauracjach. W czasie spotkań omawiane są różnego rodzaju sprawy biznesowe, np. możliwości lub zasady współpracy, propozycje i oferty, zakończone, trwające lub możliwe w przyszłości projekty i transakcje, itp.
Zapraszając kontrahenta na spotkanie do restauracji spółka ponosi koszt posiłku (np. lunchu, obiadu, czy kolacji). Regułą jest zamawianie posiłków z menu oferowanego przez restaurację. Spotkania nie mają charakteru szczególnie uroczystego, wytwornego czy okazałego, ich celem nie jest okazanie przepychu czy imponowania kontrahentom wystawnością, lecz omówienie bieżących spraw biznesowych na neutralnym gruncie. Wydatki dotyczące spotkań z kontrahentami są dokumentowane rachunkami lub fakturami VAT wystawionymi na spółkę oraz opisywane przez przedstawicieli spółki w sposób umożliwiający ustalenie kontrahenta (partnera biznesowego) oraz celu spotkania.

W związku z powyższym zadano pytanie: czy stanowią koszty uzyskania przychodów wydatki ponoszone w związku z zapraszaniem kontrahentów na spotkania w restauracjach itp., o ile spotkania takie służą załatwianiu spraw służbowych i polegają na zapewnieniu jedynie standardowego poczęstunku, zwyczajowo przyjętego w takich okolicznościach?
Zdaniem skarżącego, wydatki tego rodzaju stanowią koszty uzyskania przychodów.
W interpretacji indywidualnej z dnia 9 grudnia 2013 r. organ uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe.

Wezwawszy bezskutecznie organ do usunięcia naruszenia prawa, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której zarzucił naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 23 w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm. – zwanej dalej u.p.d.o.f.), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że wydatki ponoszone w związku z zapraszaniem kontrahentów na spotkania w restauracjach w sytuacji, gdy spotkania takie służą załatwianiu spraw służbowych i nie mają charakteru uroczystego, wytwornego lub okazałego, polegają zaś jedynie na zapewnieniu standardowego poczęstunku, zwyczajowo przyjętego w danych okolicznościach, stanowią koszty reprezentacji w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f., a w konsekwencji nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wyrokiem z 10 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2545/14. Wskazał, że nie każdy koszt poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania, zabezpieczenia źródła przychodów może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Takimi kosztami nie mogą być wydatki enumeratywnie wymienione w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f. Na podstawie art. 23 ust.1 pkt 23 u.p.d.o.f. z katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów wyłączono od dnia 1 stycznia 2007 r. koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym
alkoholowych. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie posiada zatem ustalenie rozumienia pojęcia kosztów reprezentacji, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f., "kosztów reprezentacji". Sąd stwierdził, że koszty reprezentacji z art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. to nie koszty okazałości, wystawności w czyimś sposobie życia związane ze stanowiskiem, pozycją społeczną, ale koszty reprezentowania interesów podatnika na zewnątrz, w tym w stosunkach z kontrahentami aktualnymi czy przyszłymi, przez osobę czy grupę osób do tego powołaną. Słowo "reprezentacja" wywodzi się z łacińskiego "repraesentatio", oznaczającego "wizerunek". Tak rozumiana reprezentacja nie wymaga (nie zależy od) okazałości, wystawności, związanych z pozycją podatnika. Co do zasady, reprezentacja dotyczy działań mających na celu podniesienie prestiżu firmy u jej kontrahentów, nie musi odnosić się do okazałości, wystawności, a odnosi się do dobrego reprezentowania firmy, które może polegać na odpowiednim ubiorze pracowników, wystroju firmy, jej logo, sposobie podejmowania klientów.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przy interpretacji art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. nie ma prawnego znaczenia to słownikowe rozumienie reprezentacji, które odwołuje się do okazałości, wystawności związanych z pozycją społeczną czy materialną podatnika. Z treści art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. wprost wynika, że ustawodawca wyłączył z kosztów uzyskania przychodów co do zasady koszt reprezentacji, zatem także takiej, która nie jest okazała, wystawna, nie wiąże się z manifestowaniem w sposób szczególny pozycji społecznej, materialnej podatnika. Ustawodawca do kosztów tak rozumianej reprezentacji wprost, zgodnie z brzmieniem art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f., zaliczył w szczególności koszt poniesiony na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Koszt poniesiony na usługi gastronomiczne obejmuje koszt posiłków przygotowywanych i podawanych np. w restauracjach.
Skoro zgodnie z brzmieniem art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. ustawodawca wymienia co do zasady usługi gastronomiczne i milczy na temat ich formy (okazałości, wystawności, wytworności), to w treści tej przesłanki trudno doszukiwać się podstaw do zawężania usług gastronomicznych nią objętych tylko do usług gastronomicznych, którym można przypisać okazałość, wystawność czy wytworność.
Sąd wyjaśnił, że nie uznaje miejsca poczynienia przedmiotowych wydatków (tj. restauracji) za decydujące kryterium zaliczenia do art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f.
Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi podatnika 14 stycznia 2015 r.
Sporządź skargę kasacyjną.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 33 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

Spółka z o.o. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku od towarów i usług. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni dokonuje sprzedaży produkowanych przez siebie wyrobów na rynek polski, rynek UE oraz na eksport. Przyjęte przez nią zasady stosowania stawki VAT 0% w eksporcie są następujące. Jeżeli do 25-go dnia miesiąca następującego po dokonaniu eksportu zainteresowana dysponuje dokumentem potwierdzającym wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty (komunikat IE-599), rozpoznaje obowiązek podatkowy z tytułu eksportu stosując stawkę VAT 0% w deklaracji za miesiąc, w którym nastąpił eksport. Zdarzają się przypadki, w których do 25-go dnia kolejnego miesiąca nie dysponuje ona ani komunikatem IE-599 (zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług) ani dokumentem celnym potwierdzającym procedurę wywozu
(zgodnie z art. 41 ust. 7 i 8 ustawy o VAT). W takiej sytuacji, wnioskodawczyni rozpoznaje obowiązek podatkowy i wykazuje sprzedaż ze stawką krajową już w miesiącu powstania obowiązku podatkowego tj. w miesiącu dokonania eksportu.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w świetle art. 131 w zw. z art. 146 ust. 1 lit. a Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zainteresowana postępuje prawidłowo opodatkowując eksport stawką krajową z braku posiadania dokumentów wymaganych ustawą o podatku VAT?
Mając na uwadze tak sformułowane pytanie postanowieniem z 5 listopada 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający z upoważnienia Ministra Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki podnosząc, iż obowiązującym w Polsce prawem w zakresie podatku od towarów i usług jest ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz akty wykonawcze do niej. Wyjaśniono również, że stosownie do zapisu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przez „przepisy prawa podatkowego" rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą
Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Wskazując na ogłoszenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie stosowania przepisów prawa Unii Europejskiej (M.P. Nr 20, poz. 359) wyjaśniono, iż Dyrektywy skierowane są do państw członkowskich, określają cel, który powinien zostać osiągnięty w wyznaczonym terminie. Wybór metody i sposobu realizacji celu leży w gestii państw członkowskich. Warunkiem związania podmiotów
przepisami dyrektywy jest wdrożenie przepisów dyrektywy do krajowego porządku prawnego. W oparciu o powyższe, organ stwierdził, iż przepisy zawarte w Dyrektywie Rady 2006/112/WE nie są przepisami prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu, kwestia opodatkowania eksportu stawką krajową w przypadku braku posiadania dokumentów wymaganych ustawą o podatku VAT w świetle art. 131 w związku z art. 146 ust. 1 lit. a Dyrektywy Rady 112/2006/WE nie może być przedmiotem indywidualnej, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydanej w oparciu o cyt. art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Spółka nie zgodziła się z tym stanowiskiem i złożyła stosowne zażalenie.
W odpowiedzi na wniesione zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu postanowieniem z dnia 23 grudnia 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie z 5 listopada 2010 r.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisane postanowienie.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 34 Odwołanie

Stan faktyczny:

Podatnik Jerzy M. pozostaje z małżonką we wspólności majątkowej małżeńskiej. W 2013 r. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą. Dochody z tej działalności gospodarczej były opodatkowane w tym roku na zasadach ogólnych, gdyż nie wybrał on sposobu opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f., ani w innych formach. Małżonka podatnika Joanna M. od 2011 r. osiąga przychody z tytułu umowy najmu. Do końca 2012 r. sumowała dochody z tego tytułu z dochodami męża we wspólnym rocznym zeznaniu podatkowym, które łącznie opodatkowywali na zasadzie art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. Małżonka podatnika w dniu 25 stycznia 2013 r. złożyła we właściwym Urzędzie Skarbowym oświadczenie na piśmie, że do przychodów z tytułu wynajmu garażu stanowiącego jej majątek odrębny w wysokości 200,- zł miesięcznie, wybiera opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
Przez cały rok wpłacała także zaliczki miesięczne stanowiące ryczałt od przychodów ewidencjonowanych na rachunek urzędu skarbowego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca, w wysokości stanowiącej równowartość 8,5 % przychodów z tego tytułu, tj. 17,- zł w każdym miesiącu.
Podatnik Jerzy M. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2013 r. osiągnął dochód w wysokości 162.678,20 zł. Dnia 28.04.2014 r. małżonkowie Jerzy i Joanna M. złożyli wspólne zeznanie podatkowe za 2013 r., w którym wykazano do łącznego opodatkowania tylko dochody podatnika Jerzego M. z tytułu działalnościgospodarczej.
Naczelnik Urzędu Skarbowego, po przeprowadzeniu kontroli i postępowania podatkowego decyzją z dnia 6 listopada 2014 r. określił Jerzemu M. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego za 2013 r. wskazując, że nie mógł on dokonać wspólnego rozliczenia z małżonką z uwagi na fakt korzystania przez nią z formy opodatkowania, do której miały zastosowanie przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Proszę sporządzić odwołanie, działając jako pełnomocnik Jerzego M. – doradca podatkowy.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 35 Skarga na interpretację

Stan faktyczny:

Zainteresowana (płatnik) XYZ sp. z o.o. (dalej jako „Spółka”) wystąpiła do Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
Spółka organizuje dla swoich pracowników imprezy (spotkania) integracyjne, które odbywają się poza jej siedzibą. Imprezy te mają na celu utrzymanie dobrej atmosfery w pracy i przyczyniają się do integracji pracowników, co ma związek z efektywnością pracy. Spółka ponosi związane z tym koszty przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia oraz organizacji dodatkowych atrakcji w postaci różnego rodzaju pokazów i konkursów. Koszty te finansowane są ze środków obrotowych Spółki. Prowadzona jest ewidencja uczestników imprezy, choć wydatki na organizację imprezy zostały określone (zaplanowane) w sposób ryczałtowy, a więc niezależnie od dokładnej liczby osób w niej uczestniczących.
Na tle tak opisanego stanu faktycznego Spółka zadała pytanie - czy w stosunku do ogólnych kosztów organizacji imprezy u pracowników powstanie przychód ze stosunku pracy (z tytułu nieodpłatnego świadczenia), podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (u.p.d.o.f.), a w konsekwencji, czy Spółka jako płatnik jest obowiązana pobrać zaliczkę na podatek.
Przedstawiając własne stanowisko Spółka stwierdziła, iż w jej ocenie, po stronie pracowników nie powstanie, podlegający opodatkowaniu, przychód ze stosunku pracy, ponieważ niemożliwe jest ustalenie konkretnej wartości otrzymanego przez nich świadczenia, według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b w związku z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.f., gdyż koszty organizacji imprezy mają charakter ryczałtowy i są niezależne zarówno od liczby osób uczestniczących w imprezie, jak i faktu oraz stopnia skorzystania z danych świadczeń przez poszczególnych uczestników. Według Spółki, samo uczestnictwo w imprezie, nawet przy ustaleniu uczestników z imienia i nazwiska, nie będzie skutkować możliwością wymierzenia przychodu u każdego z nich.
Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając z upoważnienia Ministra Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia 10 listopada 2014 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że w sytuacji organizowania przez pracodawcę imprez (spotkań) o charakterze integracyjnym, o powstaniu przychodu przesądza fakt uczestnictwa przez uprawnione osoby w tym spotkaniu, nie zaś sama możliwość wzięcia w nim udziału. Tak więc, jeżeli pracownik nie weźmie udziału w spotkaniu nie powstanie u niego przychód podatkowy. Natomiast wzięcie udziału w spotkaniu zorganizowanym i sfinansowanym przez pracodawcę, jest równoznaczne z
otrzymaniem przez pracownika nieodpłatnego świadczenia, którego wartość ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f. Nieistotne jest przy tym, co i ile dana osoba skonsumuje, czy i z jakich atrakcji skorzysta, gdyż koszty zakupu poszczególnych świadczeń ponoszone będą niezależnie od tego, czy uprawnione osoby skorzystają z nich w pełnym zakresie. Istotne dla celów podatkowych jest to, że osoby te skorzystały z możliwości udziału w spotkaniu oferowanym im przez pracodawcę. Samo uczestnictwo przez pracownika, którego koszty pokrywa pracodawca, posiada konkretny wymiar finansowy.
Spółka nie zgodziła się z powyższym stanowiskiem i złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji.
Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną wyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 36 Skarga do WSA na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej

Stan faktyczny:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Goleniowie określił Annie Kowalskiej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 22.125 zł.
Anna Kowalska wniosła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.
Po rozpatrzeniu tego wniosku, Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie postanowieniem z dnia 28 grudnia 2015 r., nr IS – Sz 15/201-16, doręczonym w dniu 11 stycznia 2016 r., odmówił Annie Kowalskiej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Organ odwoławczy uznał bowiem, mając na uwadze treść art. 162 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.), podatniczka nie wykazała okoliczności, które świadczyłyby o braku winy w niedopełnieniu obowiązku i które w sposób obiektywy uzasadniałyby przywrócenie terminu.
Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wprawdzie Anna Kowalska powołała się na schorzenia o charakterze depresyjnym, które uniemożliwiły jej odbiór korespondencji, jednak podnoszone okoliczności wskazują na ich trwały charakter. Nie stanowiły zatem nagłego zdarzenia uniemożliwiającego dokonanie określonej czynności prawnej. Zdaniem organu podatkowego, powyższej oceny nie zmieniły przedłożone w trakcie postępowania dokumenty medyczne. Wbrew jej argumentom, niechęć do opuszczania mieszkania nie wykluczała możliwości odbioru korespondencji kierowanej na adres miejsca zamieszkania.
Anna Kowalska wskazywała, że do objawów tej choroby należą, m.in. zmęczenie, niechęć do wykonywania najprostszych  czynności życia codziennego, niechęć do opuszczania mieszkania i kontaktów z ludźmi. Właśnie nasilenie tych objawów, które miało miejsce pod koniec 2015 r., według organu nie było to jednak przyczyną nieodebrania decyzji i w konsekwencji niezłożenia w terminie odwołania.
Na wezwanie organu podatkowego Anna Kowalska przedłożyła dokumentację lekarską potwierdzającą fakt choroby, wizyt u lekarzy i przepisywania leków.
W ocenie organu podatkowego, dokonanej w zgodzie z art. 191 Ordynacji podatkowej, Anna Kowalska mając świadomość prowadzonego wobec niej postępowania, przy dochowaniu chociaż minimum dbałości o swoje sprawy, powinna była podjąć kroki zapewniające prawidłową ochronę swoich interesów. Brak wymaganej staranności nie pozwolił na stwierdzenie, iż uchybienie
terminu nastąpiło bez winy podatniczki.
Proszę sporządzić skargę do WSA, zgodnie z danymi wskazanymi w zadaniu.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 37 Odwołanie od decyzji

Stan faktyczny:

W dniu 2 stycznia 2016 r. podatnik Jacek B. złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 50 000 zł. za rok podatkowy 2013. Do wniosku tego, zgodnie z art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej, dołączył skorygowaną deklarację podatkową za rok 2013. Decyzją z dnia 10 lutego 2016 r., nr 10/02/16, Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa - Śródmieście zamiast żądanego przez podatnika stwierdzenia nadpłaty, na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 10 000 zł. Zdaniem organu podatkowego wymierzenie podatku w postępowaniu wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty było możliwe i zgodne z prawem. Załączenie do wniosku o stwierdzenie nadpłaty korekty deklaracji podatkowej należało, w ocenie organu, uznać za złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego.
Proszę sporządzić odwołanie od przedstawionej decyzji.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 38 Skarga do WSA na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego

Stan faktyczny:

W dniu 10 stycznia 2016 r. Jacek B. wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
We wniosku wskazał, że jest radcą prawnym prowadzącym jednoosobowo działalność gospodarczą we własnej indywidualnej kancelarii radcowskiej. W działalności tej wykonuje również zastępstwo prawne z urzędu przed sądami administracyjnymi, z tytułu przyznania w tym zakresie skarżącym przez sąd prawa pomocy. Wobec powyższego zainteresowany Jacek B. zadał pytanie: czy przychody uzyskiwane jako wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną wykonywaną z urzędu zakwalifikować należy jako pochodzące z pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też jako przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Zdaniem zainteresowanego przychody te są przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 25 maja 2016 r., nr 25/05/16, Minister Finansów ocenił stanowisko zainteresowanego jako nieprawidłowe.
Zdaniem podatkowego organu interpretacyjnego wykonywanie zastępstwa prawnego przed sądem administracyjnym z urzędu, czyli na podstawie prawa pomocy, odbywa się na zlecenie sądu, co odpowiada treści art. 13 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tego powodu oceniane przychody pochodzą ze źródła przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli z działalności wykonywanej osobiście, niezależnie od tego, że prowadząc kancelarię radca prawny prowadzi działalność gospodarczą.
Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym stanowiskiem i złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa; podatkowy organ interpretacyjny nie zmienił wydanej interpretacji.
Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 39 Skarga do WSA na decyzję określającą odpowiedzialność osoby trzeciej

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 10 września 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. określił na podstawie art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa odpowiedzialność Jana K. jako członka zarządu "B." sp. z o. o. z tytułu zaległości tej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. w kwocie 35000 zł oraz w podatku od towarów i usług za miesiące od VI do XII 2013 r. w kwocie 13000 zł i za miesiące od I do III 2014 r. w kwocie 9000 zł. Organ wskazał, że egzekucja zobowiązań podatkowych spółki okazała się bezskuteczna, co potwierdzono postanowieniem Naczelnika US w W. z dnia 7 grudnia 2014 r. umarzającym postępowanie egzekucyjne ze względu na stwierdzoną bezskuteczność egzekucji. Z orzeczenia tego nie wynika do jakich składników majątkowych organ egzekucyjny kierował egzekucję. Spółka była właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem o znacznej wartości. Osoby trzecie rościły sobie jednak prawo do wskazanej nieruchomości, postępowanie sądowe było w toku w dacie rezygnacji Jana K. z funkcji prezesa zarządu. Wskazano, że z danych zawartych w KRS wynika, iż skarżący obowiązki prezesa jednoosobowego zarządu spółki pełnił od dnia 20 listopada 2010 r. Funkcję tą pełnił dnia 31 grudnia 2013 r.
Decyzją z dnia 27 listopada 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ podkreślił, że w sprawie bezsporna była okoliczność polegająca na bezskutecznym prowadzeniu postępowania egzekucyjnego przeciwko spółce. Strona winna jako prezes zarządu złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, jeżeli znajdowała się ona w krytycznej sytuacji ekonomiczno–finansowej, a sam fakt posiadania majątku przez spółkę (nieruchomość) nie może stanowić podstawy do twierdzenia, iż nie było powodów do obligatoryjnego złożenia wniosku o upadłość. W kwestii wniosku strony o przeprowadzenie dowodów z akt  postępowania komorniczego i sądowego organ podkreślił, że nie mają one bezpośredniego związku z ustaleniem odpowiedzialności strony na podstawie art. 116 § 1 O.p.
Proszę sporządzić skargę do Sądu, działając jako pełnomocnik – doradca podatkowy.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 40 Skarga do WSA na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego

Stan faktyczny:

W złożonym wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Adam K. podał, iż jako osoba fizyczna wykonuje działalność gospodarczą i w ramach poszerzenia prowadzonej działalności kupił w marcu 2013 r. linie produkcyjną. Od kwietnia 2014 r. linia produkcyjna została wprowadzona do ewidencji środków trwałych i amortyzowana. Została wybrana metoda amortyzacji metodą liniową, a w związku z tym, że inwestycja dotyczy używanego środka trwałego, ustalono indywidualną stawkę amortyzacyjną, przyjęty okres amortyzacji to 10 lat, przyjęta stawka wynosiła 10%. W sierpniu 2013 r. strona złożyła w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa wniosek o dofinansowanie projektu inwestycyjnego polegającego na zakupie linii produkcyjnej. W dniu 25 listopada 2014 r. została podpisana umowa o dofinansowanie w formie refundacji projektu. Dopiero we wrześniu 2016 r. dotacja zostanie przekazana na konto bankowe firmy. Firma naliczała i nadal nalicza odpisy amortyzacyjne od początkowej wartości środka trwałego w wysokości 10%. Odpisy amortyzacyjne stanowią koszt uzyskania przychodów.

W związku z powyższym stanem faktycznym strona zadała pytanie, czy w świetle obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prawidłowym jest w miesiącu otrzymania dotacji jednorazowe obliczenie i wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wartości zrealizowanych odpisów amortyzacyjnych w związku z otrzymaną dotacją?
Zdaniem skarżącego, nie ma konieczności dokonywania wstecz korekt dotychczasowych odpisów w poszczególnych miesiącach, które były ustalone zgodnie ze stanem faktycznym dla minionych okresów. W miesiącu otrzymania dotacji powinny zostać jednorazowo skorygowane dotychczasowe odpisy amortyzacyjne w takiej proporcji, w jakiej pozostaje kwota otrzymanej dotacji do wartości początkowej środka trwałego oraz proporcjonalnie powinny ulec zmianie przyszłe odpisy amortyzacyjne stanowiące koszt uzyskania przychodu.
Interpretacją indywidualną z dnia 10 listopada 2015 r. Minister Finansów uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że po podpisaniu umowy o dofinansowanie wnioskodawca nie powinien zaliczać do kosztów uzyskania przychodów części dokonywanych odpisów amortyzacyjnych odpowiadającej proporcji, w jakiej pozostaje kwota przyznanej na dany środek trwały dotacji do wartości początkowej tego środka trwałego. W konsekwencji, do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej skarżący mógł zaliczyć wyłącznie tą część odpisów amortyzacyjnych, która dotyczyła nieobjętej dofinansowaniem wartości początkowej środka trwałego. Strona nieprawidłowo więc stwierdziła we wniosku, że w miesiącu otrzymania dotacji powinny zostać jednorazowo skorygowane dotychczasowe odpisy amortyzacyjne w takiej proporcji, w jakiej pozostaje kwota otrzymanej dotacji do wartości początkowej środka trwałego. Korekta winna bowiem dotyczyć odpisów amortyzacyjnych za miesiące (okresy rozliczeniowe), w których te koszty zostały wykazane w wysokości zawyżonej, a nie począwszy od miesiąca otrzymania dotacji. Zgodne z przepisami natomiast jest pomniejszenie dalszych odpisów o kwotę odpowiadającą udziałowi wydatków zwróconych w wartości początkowej środka trwałego, w sytuacji gdy w takiej samej proporcji zostały skorygowane uprzednio dokonane odpisy.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Odpowiedź została doręczona stronie w dniu 21 grudnia 2015 r.
Proszę sporządzić skargę do Sądu, działając jako pełnomocnik – doradca podatkowy.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 41 Skarga do sądu administracyjnego.

Stan faktyczny:

W stosunku do Green sp. z o.o. toczyło się postępowanie podatkowe, w ramach którego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie wezwał na przesłuchanie w charakterze świadka Jana Kowalskiego, byłego pracownika Spółki. Świadek stawił się wraz ze swoim pełnomocnikiem ale odmówił złożenia zeznań z uwagi na niedopuszczenie do udziału w przesłuchaniu jego pełnomocnika. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie postanowieniem z 21 listopada 2011 r. nałożył na Jana Kowalskiego karę porządkową w wysokości 2.600 zł z tytułu bezzasadnej odmowy złożenia zeznań w charakterze świadka.
Postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 21 listopada 2011 r. zostało doręczone w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako: „O.p.”) w dniu 9 grudnia 2011 r. Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie w dniu 17 stycznia 2012 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie, ponieważ w ww. dacie dowiedział się, że takie postanowienie zostało wydane w stosunku do jego osoby. Jako przyczynę niepodjęcia przesyłki wskazał przebywanie na sześciotygodniowym wyjeździe poza miejscem zamieszkania w ramach urlopu. Nadto, z uwagi na wskazane okoliczności odmowy złożenia zeznań, nie spodziewał się tego, że organ zastosuje wymienioną sankcję, ponieważ nie ma ona charakteru obligatoryjnego.
Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z 28 lutego 2012 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Przypomniał, że przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie wnioskodawcy. Jego zdaniem analiza akt sprawy wykazała, że postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 21 listopada 2011 r. zostało doręczone w trybie art.
150 O.p. w dniu 9 grudnia 2011 r., a Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu w dniu 17 stycznia 2012 r. Obowiązek zachowania należytej staranności przez podatnika nakazywał w przypadku wyjazdu podjęcie działań w zakresie odbioru korespondencji, jak choćby poprzez udzielenie pełnomocnictwa pocztowego. Ponadto brak wiedzy o doręczeniu wspomnianego postanowienia w trybie art. 150 O.p., nie stanowi przesłanki przywrócenia terminu do złożenia zażalenia.
Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego jako pełnomocnik Jana Kowalskiego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 42 Skarga do WSA na decyzję

Stan faktyczny:

Podatnik Władysław Nowak za 2009 r. w dniu 30 kwietnia 2010 r. złożył zeznanie PIT-36L, w którym wykazał dochód do opodatkowania z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 23.597,00 zł i podatek należny w kwocie 2.762,00 zł.
Jego działalność gospodarcza polegała na świadczeniu usług transportowych. Decyzją z dnia 27 listopada 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kartuzach określił mu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 28.289,00 zł. Podstawą określenia wyższego niż deklarowane zobowiązania podatkowego stało się określenie podstawy opodatkowania na kwotę 158.980,00. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zakwestionowane zostały koszty uzyskania przychodów na kwotę 135.383,00 zł z tytułu nabycia oleju napędowego do samochodów wykorzystywanych w działalności gospodarczej od firmy PHU Janusz Kowalski na podstawie 17 faktur wystawionych w ciągu całego 2009 r. Z ustaleń organu podatkowego wynikało, że podmiot o takiej nazwie nie istnieje i nigdy nie był zarejestrowany ani w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, ani dla potrzeb rozliczenia podatków dochodowego i VAT. Decyzję tą doręczono podatnikowi w dniu 9 grudnia 2015 r. Zobowiązanie wynikające z tej decyzji zostało uregulowane przez podatnika Władysława Nowaka dobrowolnie bez wszczynania postępowania egzekucyjnego w dniu 14 grudnia 2015 r. W dniu 23 grudnia 2015 r. podatnik sporządził samodzielnie odwołanie od tej decyzji domagając się oszacowania podstawy opodatkowania, gdyż olej napędowy został mu faktycznie dostarczony i został on zużyty przy świadczeniu usług transportowych. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku decyzją z dnia 19 lutego 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została doręczona podatnikowi 23 lutego 2016 r.
Jako pełnomocnik Władysława Nowaka proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 43 Skarga do WSA na decyzję

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 21 października 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Grudziądzu określił Jackowi Nowakowi prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2010 r. do września 2010 r. W uzasadnieniu organ I instancji zakwestionował prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez PW BUD-MAX Paweł Kroll w miesiącach czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2010 r. w łącznej kwocie 20.600,- zł z tytułu usług budowlanych. Zdaniem organu faktury te dokumentowały transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca, gdyż Paweł Kroll w ogóle nie prowadził działalności gospodarczej i trudnił się jedynie wystawianiem tzw. „pustych” faktur. Decyzję tą doręczono Jackowi Nowakowi w dniu 26 października 2015 r. W dniu 9 listopada 2015 r. wniósł on odwołanie od tej decyzji wskazując, że działał w tzw. „dobrej wierze”, a usługi budowlane zostały w rzeczywistości przez niego wykonane na rzecz jego kontrahentów. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Grudziądzu nadał rygor natychmiastowej wykonalności swojej decyzji z dnia 21 października 2015 r. W dniu 16 grudnia 2015 r. postanowienie to doręczono podatnikowi, a także zostały wystawione tytuły wykonawcze obejmujące należności podatkowe z tytułu podatku VAT za miesiące od czerwca 2010 r. do września 2010 r., które doręczono podatnikowi w dniu 18 grudnia 2015 r. W tym samym dniu dokonano także szeregu czynności egzekucyjnych (zajęcie ruchomości, zajęcie rachunku bankowego, pobranie częściowej wpłaty, o których podatnik jako zobowiązany został poinformowany). Na skutek zażalenia Jacka Nowaka z dnia 23 grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. uwzględnił je i uchylił w całości postanowienie organu I instancji z dnia 15 grudnia 2015 r. o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru
natychmiastowej wykonalności. Decyzją z dnia 29 lutego 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Grudziądzu z dnia 21 października 2015 r., podzielając argumentację tam zawartą, a ponadto stwierdził, że dokonane w dniu 18 grudnia 2015 r. czynności egzekucyjne, o których zobowiązany został poinformowany spowodowały przerwę biegu terminu przedawnienia stosownie do art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Decyzję tą doręczono podatnikowi w dniu 3 marca 2016 r.
Jako pełnomocnik Jacka Nowaka proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 44 Skarga kasacyjna od wyroku WSA

Stan faktyczny:

We wniosku z dnia 24 marca 2014 r. o udzielenie w indywidualnej sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego, wnioskodawczyni Janina Nowak przedstawiła następujący stan faktyczny.
W dniu 28 grudnia 2012 r. nabyła na własność lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość wraz z prawami związanymi za cenę 180.000 zł. Następnie w dniu 24 marca 2014 r. lokal ten wraz z prawami związanymi zbyła Marii Kowalskiej na podstawie umowy dożywocia sporządzonej w formie aktu notarialnego. Na podstawie tej umowy nabywczyni zobowiązała się do świadczenia na jej rzecz osobistej opieki, pielęgnowania w chorobie i dostarczania wyżywienia. Wnioskodawczyni jest 84-letnią kobietą, ma I grupę inwalidzką i otrzymuje najniższą emeryturę. Złożyła we wniosku stosowne oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). We wniosku postawiła pytanie czy zawarta umowa zbycia tej nieruchomości lokalowej przed upływem 5 lat od jej nabycia podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a/ w zw. z art. 19 ust. 1-3 i art. 30e ust. 1-4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.).
Zbycie to nie ma związku z działalnością gospodarczą. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wskazała, że umowa dożywocia nie jest umową zbycia nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a/ u.p.d.o.f. i przychód z niej uzyskany nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W interpretacji indywidualnej z dnia 31 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający z upoważnienia Ministra Finansów uznał to stanowisko za nieprawidłowe, podnosząc, że w wyniku tej umowy zbycia wnioskodawczyni uzyskała świadczenia, które pozwalają przyjąć, że umowa dożywocia jest umową odpłatną, a przychodem będzie wartość rynkowa tej nieruchomości.
Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnioskodawczyni złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Zarzuciła organowi interpretacyjnemu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a/, art. 19 ust. 1-3 w zw. z art. 30e ust. 1-4 u.p.d.o.f.Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 16 października 2014 r. oddalił skargę wnioskodawczyni. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wyjaśnił, że umowa dożywocia jest umową odpłatną, a podstawą opodatkowania stanowić będzie wartość rynkowa zbywanej nieruchomości. Przedstawił w uzasadnieniu wykładnię art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a/, art. 19 ust. 1-3 i art. 30e ust. 1- 4 u.p.d.o.f. Powołał się przy tym na podobne poglądy zawarte w wyrokach NSA z dnia 3 lipca 2013 r., II FSK 2267/11; z dnia 14 marca 2013 r., II FSK 1398/11.
Wyrok ten wraz z uzasadnieniem skarżąca otrzymała w dniu 14 listopada 2014 r. i tego samego dnia zgłosiła się do doradcy podatkowego Jana Piórkowskiego, zlecając mu zaskarżenie wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego i udzielając stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w tej sprawie.
Jako doradca podatkowy prowadzący kancelarię w B. proszę sporządzić skargę kasacyjną spełniającą przewidziane przepisami prawa wymogi formalne i materialne. Proszę określić też postać naruszenia tego prawa. Proszę określić właściwą wysokość i formę wpisu.

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 45 Skarga do WSA na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego

Stan faktyczny:

We wniosku z dnia 3 grudnia 2013 r. „Invest” Sp. z o.o. w K. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie jej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w jej indywidualnej sprawie. Przedstawiła w nim następujące zdarzenie przyszłe. Podała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakładach rozproszonych na terenie województwa M. Jej działalność polega na świadczeniu usług informatycznych co wymaga zintegrowanego i sprawnego zespołu. Planuje zorganizować w miesiącu październiku 2013 r. poza siedzibą przedsiębiorstwa w wynajętym na ten cel Ośrodku Wczasowym „Jawor” w P. imprezę integracyjną w formie pikniku rodzinnego. W imprezie tej wezmą udział pracownicy spółki wraz z najbliższymi im osobami (mąż, żona, dzieci, partner).
Spotkanie to będzie miało charakter otwarty, udział w nim będzie dobrowolny. W jego trakcie odbędą się zawody sportowo-rekreacyjne.
Spółka zapewnia uczestnikom spotkania posiłki i napoje, z wyjątkiem alkoholu. Wynagrodzenie dla firmy obsługującej imprezę zostanie ustalone ryczałtowo w oparciu o przybliżoną liczbę osób, które mogą potencjalnie wziąć udział w imprezie. Będzie sporządzana lista pracowników i osób towarzyszących ale nie będzie możliwe określenie i sprecyzowanie, w jakim zakresie osoby te skorzystały z oferowanych świadczeń, czy usług. Impreza nie jest finansowana ze środków ZFŚS. W związku z tym złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) i zadała organowi interpretacyjnemu (Dyrektor Izby Skarbowej w K. działający z upoważnienia Ministra Finansów) następujące pytania:
a) czy wartość poniesionych przez spółkę świadczeń i usług w związku z organizacją imprezy integracyjnej stanowić będzie dla pracowników przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 z późn. zm.);
b) w jaki sposób spółka powinna ustalić przychód pracownika powstały w wyniku udziału jego i osób mu najbliższych w imprezie integracyjnej.
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wskazała, że stosownie do art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. nie wystąpi po stronie pracowników przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Nie będzie też możliwe określenie wysokości przychodu po stronie pracowników albowiem nie będzie możliwe określenie wartości świadczeń otrzymanych przez każdego pracownika i członka jego najbliższej rodziny, a to jest w świetle art. 11 ust. 2a u.p.d.o.f. warunkiem niezbędnym do określenia wartości przychodu i w konsekwencji podstawy opodatkowania.
Organ interpretacyjny w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 26 lutego 2014 r. uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe w całości. W uzasadnieniu powołując się na art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1 i ust. 2a u.p.d.o.f. wskazał, że nieodpłatnym świadczeniem są wszelkie świadczenia powstałe na tle wszelkich zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych, których następstwem są korzyści uzyskane kosztem innego podmiotu, albo powodujące przysporzenie majątku danej osobie niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 października 2006 r., II FPS 1/06, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 153). Jeżeli przedmiotem świadczenia nieodpłatnego są świadczenia lub usługi zakupione, to zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f., ich wartość ustala się według cen zakupu, dzieląc ich wartość przez liczbę potencjalnych (zaproszonych) uczestników imprezy integracyjnej. Nie ma tu żadnego znaczenia wartość wykorzystanych świadczeń przez pracownika i jego najbliższych. Interpretację tę spółka otrzymała w dniu 28 lutego 2014 r.
Mimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ interpretacyjny podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Odpowiedź na to wezwanie spółka otrzymała w dniu 7 lipca 2014 r. i tego samego dnia umocowani członkowie zarządu spółki udzielili pełnomocnictwa doradcy podatkowemu Janowi Malinowskiemu prowadzącemu kancelarię w T. do zaskarżenia tej interpretacji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.
Jako pełnomocnik spółki proszę sporządzić stosowny środek zaskarżenia – skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 46 Skarga na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Stan faktyczny:

Powołując się na art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, „Energia” sp. z o.o. (dalej jako „Spółka”) wnioskiem z dnia 15 września 2015 r. wystąpiła do Ministra Finansów (organ upoważniony - Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
We wniosku Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny.
W związku z postanowieniami Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, Walne Zgromadzenie Wspólników podjęło w 2015 r. uchwałę o przyznaniu pracownikom nagród z zysku (dochodu po opodatkowaniu) za poprzedni rok obrotowy (2014 r.). Szczegółowe zasady wypłaty tych nagród uregulowane są w Regulaminie. Wysokość nagród uzależniona jest, m.in. od ilości przepracowanych dni w roku oraz przestrzegania dyscypliny pracy. Wypłacane nagrody stanowią dodatkowe wynagrodzenie pracowników, obciążone, m.in. składką ZUS oraz podatkiem dochodowym od osób fizycznych, tak jak inne wynagrodzenie zgodnie z odrębnymi regulacjami w tym zakresie.
Na tle tak opisanego stanu faktycznego Spółka zadała następujące pytanie.
Czy Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wypłacone pracownikom nagrody z zysku (bez składek na ubezpieczenia społeczne, Fundusz Pracy i składek na inne fundusze celowe utworzone na podstawie odrębnych ustaw)?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka stwierdziła, że na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (u.p.d.o.p.) wypłacone pracownikom nagrody z zysku stanowią koszt uzyskania przychodów, gdyż zachodzi związek przyczynowy poniesionych z tego tytułu wydatków z przychodami Spółki, jak również nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek określonych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.
Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 10 listopada 2015 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu wskazał na konstrukcję podatku dochodowego od osób prawnych, z której wynika, że podstawą opodatkowania jest dochód, stanowiący zgodnie z art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p., różnicę pomiędzy przychodem a kosztem jego uzyskania, obliczany w określonym przedziale czasu. Wyklucza to możliwość powtórnego ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nagrody wypłacone pracownikom z zysku netto, a więc po wcześniejszym pomniejszeniu przychodów o koszty ich uzyskania oraz po obciążeniu tak obliczonego dochodu podatkiem dochodowym. Ponadto z uwagi na swoje źródło, kwoty wypłacane pracownikom nie mają związku z przychodami. Nie służą ani ich osiągnięciu, ani też zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. W szczególności nie mają żadnego, choćby pośredniego związku z przychodami w roku, w którym są wypłacane. Tym samym, wypłaty na rzecz pracowników dokonane z dochodu po opodatkowaniu są neutralne podatkowo. Nie generują przychodu Spółki, ale też nie stanowią kosztu uzyskania przychodów.
Spółka nie zgodziła się z powyższym stanowiskiem i złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji. Proszę –jako pełnomocnik Spółki- sporządzić skargę do WSA na opisaną wyżej interpretację przepisów prawa podatkowego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 47 Skarga na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego

Stan faktyczny:

Józef Wójcik (dalej jako „wnioskodawca”) zwrócił się do Ministra Finansów (organ upoważniony - Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu) z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
We wniosku przedstawił następujący stan faktyczny.
Wnioskodawca jest zawodowym sportowcem uprawiającym żużel. Na podstawie wpisu do ewidencji prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. W deklaracji podatkowej PIT-36L za 2014 r. zadeklarował przychody z tego źródła, na które złożyły się otrzymane przez niego, na podstawie umowy zawartej z klubem żużlowym, wynagrodzenie (i dodatkowe premie) za udział w zawodach sportowych. Wnioskodawca podał dalej, że jako przedsiębiorca spełnił wszystkie wymogi formalne.
Wyjaśnił ponadto, że wykupił indywidualne ubezpieczenie, zatrudnia na swój koszt dwóch mechaników oraz zobowiązany jest we własnym zakresie do zakupu i utrzymywania sprzętu, na którym startuje w zawodach sportowych.
Na tle tak opisanego stanu faktycznego wnioskodawca zadał pytanie, czy uzyskiwane w opisanych okolicznościach wynagrodzenie powinien kwalifikować i rozliczać jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.), czy też jako przychody z uprawiania sportu, a więc działalności wykonywanej osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 2 u.p.d.o.f.)?
Przedstawiając stanowisko własne wnioskodawca stwierdził, że wykonuje swoją działalność w sposób zorganizowany i ciągły, ponosząc przy tym pełne ryzyko gospodarcze, zatem działalność ta spełnia wszystkie przesłanki definicji pozarolniczej działalności gospodarczej określone w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., a co za tym idzie, uzyskiwane przez niego z tego tytułu przychody powinny być kwalifikowane do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.
Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 1 września 2015 r. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu powołał się na wielokrotnie wypowiadany w orzecznictwie oraz w piśmiennictwie podatkowym pogląd, że przy kwalifikacji przychodu do określonego źródła należy w pierwszej kolejności ustalić, czy przychód należy zaliczyć do innego źródła przychodów niż pozarolnicza działalność gospodarcza, a dopiero, gdy próba ta się nie powiedzie, można uznać go za przychód z tej działalności. Innymi słowy, w świetle treści art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., jeżeli nawet określona działalność ze względu na swoje cechy (zarobkowy charakter, zorganizowany i ciągły sposób realizacji, wykonywanie we własnym imieniu) mogłaby być uznana za działalność gospodarczą, to w przypadku, w którym przychody z niej uzyskiwane u.p.d.o.f. zalicza do źródeł przychodów wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1,2 i 4-9 tej ustawy, działalność ta działalnością gospodarczą w obszarze opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie będzie. Zdaniem Ministra Finansów, w rozpoznawanej sprawie oznacza to, że skoro wnioskodawca uzyskuje przychody z uprawiania sportu, to niezależnie od cech prowadzonej przez niego działalności, przychody te należy uznać za przychody z działalności wykonywanej osobiście - art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 2 u.p.d.o.f.
Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym stanowiskiem i złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji.
Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną wyżej interpretację przepisów prawa podatkowego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 48 Skarga do WSA na decyzję

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 10 stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia 21 października 2011 r., którą określono J. Z. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2004 r. do września 2005 r. Organ odwoławczy podzielił bowiem stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że faktury wystawione na rzecz podatnika przez P.W. F.- M. F. B. w N. i T.H.Z. W. sp. z o.o. z siedzibą w G. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem podatnik, wobec treści art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm., dalej "u.p.t.u.") w związku z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 z późn. zm.) - za okres od czerwca 2004 r. do maja 2005 r. oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. - za okres od czerwca 2005 r. do września 2005 r., nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w ww. fakturach. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w B. przyjął, że zobowiązania podatkowe za ww. okresy rozliczeniowe - wbrew ocenie podatnika - nie uległy przedawnieniu. Organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. decyzją z dnia 15 grudnia 2009 r. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2004 r. do września 2005 r. W tym samym dniu decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu 17 grudnia 2009 r. zostały wystawione tytuły wykonawcze obejmujące zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2004 r. do września 2005 r., które doręczono podatnikowi 19 grudnia 2009 r. W wyniku podjętych czynności egzekucyjnych tego samego dnia (19 grudnia 2009 r.) dokonano zajęcia ruchomości, co podatnik potwierdził podpisem na protokole zajęcia, pobrano od podatnika częściową wpłatę, którą rozliczono na należne koszty egzekucyjne, i powiadomiono go o zajęciu rachunku bankowego, w wyniku czego uzyskano kwoty częściowo regulujące należności wobec Skarbu Państwa. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że z uwagi na
ww. czynności, na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm., dalej "O.p."), doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące od czerwca 2004 r. do września 2005 r. Skutku tego nie zniweczyło - zdaniem organu odwoławczego - późniejsze uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia 15 grudnia 2009 r. i postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jedynie za kwiecień i maj 2004 r. bieg terminu przedawnienia nie został przerwany, co skutkowało uchyleniem i umorzeniem postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. miesiące.
Proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 49 Odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego

Stan faktyczny:

W dniu 5 maja 2012r. na podstawie uchwały Jana Skrzydło, Grzegorza Wróbla i Izabeli Ptaszek, wspólników spółki Imperium Sp.z o.o. doszło do przekształcenia Imperium sp. z o.o. w „Grzegorz Wróbel Imperium” spółkę komandytowo-akcyjną.
Komplementariuszem spółki został Grzegorz Wróbel, a akcjonariuszami- Jan Skrzydło i Izabela Ptaszek. Wkłady wniesione przez wspólników do spółki przekształcanej zostały pokryte ich udziałem w wartości aktywów spółki przekształcanej. W zamian za wkłady Jan Skrzydło i Izabela Ptaszek objęli imienne akcje spółki o wartości nominalnej równej wartości wniesionych do spółki przekształcanej wkładów. Kapitał zakładowy spółki komandytowo-akcyjnej wyniósł 31 730 000 zł. Z tytułu zawiązania Spółki notariusz pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w kwocie 28.572 zł na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 101, poz. 649 ze zm.), powoływanej dalej jako: „u.p.c.c.”. W podstawie opodatkowania notariusz nie uwzględnił na podstawie art. 9 pkt 11 lit. a) u.p.c.c. części kapitału zakładowego w kwocie 26.010.000 zł, wcześniej opodatkowanego (kapitału zakładowego spółki z o.o. Imperium).
W dniu 6 lipca 2014 r. Spółka komandytowo-akcyjna złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 28.572 zł. W uzasadnieniu wniosku przywołała przepis art. 5 ust. 1 lit. d) oraz art. 2 Dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzonego kapitału (Dz. Urz. UE L 46/11 z dnia 21 lutego 2008 r.), powoływanej dalej jako: „Dyrektywa 2008/7/WE”, a także stanowisko doktryny dotyczące art. 102 Kodeksu spółek handlowych. Wywiodła, że w przypadku przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę komandytowo-akcyjną transakcja taka podlegała zwolnieniu od opodatkowania podatkiem kapitałowym jako przekształcenie jednej spółki kapitałowej w inną spółkę kapitałową (art.2 pkt 6 lit. b u.p.c.c.).
Decyzją z dnia 1 września 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 28.572 zł, wobec kwalifikowania spółki komandytowo-akcyjnej do spółek osobowych oraz wobec wniesienia w niniejszej sprawie do spółki o określonej formie prawnej majątku o wartości przewyższającej wartość wkładów w przekształcanej spółce. Naczelnik stwierdził, że ustawodawca polski skorzystał z możliwości wynikającej z art. 9 Dyrektywy 2008/07/WE i nie uznał spółki komandytowo-akcyjnej za podmiot, o którym mowa w art.2 ust.2 tej dyrektywy.
Wyłączenie to wynika z art.1a pkt 1 u.p.c.c., zgodnie z którym spółka komandytowo-akcyjna jest spółką osobową i tak powinna być traktowana przy opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Skoro spółka ta jest spółką osobową, to nie można uznać, że doszło do przekształcenia spółki kapitałowej w inną spółkę kapitałową.
Decyzję doręczono pełnomocnikowi spółki w dniu 10 września 2014r.
Proszę sporządzić odwołanie od tej decyzji jako prawidłowo umocowany pełnomocnik spółki- doradca podatkowy Marek Piórkowski.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 50 Zażalenie do NSA

Stan faktyczny:

Jan Piotrkowski wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2010r. Wartość przedmiotu sporu skarżący określił na 12 210 zł (jako różnicę między zobowiązaniem podatkowym określonym w decyzji na kwotę 18 910 zł a zobowiązaniem wskazanym przez podatnika w deklaracji na kwotę 6700 zł) i od tej kwoty uiścił wpis w wysokości 400 zł. Skarżący reprezentowany był w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji przez doradcę podatkowego Zbigniewa Łaskiego. Doradca ten złożył do akt sprawy pełnomocnictwo opłacone opłatą skarbową w wysokości 17 zł. Pełnomocnictwo obejmowało postępowanie przed WSA w Łodzi. W skardze zawarto wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 26 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę Jana Piotrkowskiego w całości i uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 1600 zł tytułem kosztów postępowania. Jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach Sąd wskazał art.200 i art.205 § 2 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyrok wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 października 2015r.
Proszę jako pełnomocnik skarżącego sporządzić zażalenie na postanowienie o kosztach postępowania, zakładając że mocodawca nie będzie składał skargi kasacyjnej od wyroku.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 51 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

 

   Na podstawie aktu notarialnego z dnia 30 lipca 1990 r. Anna Kowalewska nabyła wraz z mężem prawo użytkowania wieczystego gruntu. Powyższe prawa małżonkowie nabyli do majątku wspólnego. W dniu 8 lutego 2015 r. Anna Kowalewska ww. prawo użytkowania wieczystego gruntu i własność znajdujących się na tym gruncie budynków nabyła w całości do swojego majątku osobistego na podstawie umowy darowizny (poprzez przesunięcie tych praw z majątku wspólnego jej i jej męża Bronisława Kowalewskiego do jej majątku osobistego). Pozostaje nadal w związku małżeńskim, w którym obowiązuje ustrój wspólności ustawowej. Na podstawie aktu notarialnego z dnia 5 lipca 2017 r. Anna Kowalewska sprzedała własność przedmiotowej nieruchomości za kwotę 660 000 zł. Nieruchomość nie została nabyta, wykorzystywana i zbyta w ramach wykonywania działalności gospodarczej.

 

   Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia 19 lutego 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we Wrześni z dnia 3 stycznia 2018. Wskazując na treść art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) organ odwoławczy stwierdził, że umowa darowizny jest jedną z form nabycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.). Organ uznał, że sprzedaż udziału nabytego w 2015 r. - w drodze darowizny od męża - skutkuje powstaniem przychodu ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 w.w. ustawy, a środki uzyskane ze sprzedaży tej części nieruchomości podlegają opodatkowaniu zgodnie z przepisami ww. ustawy. Przychodem w tym przypadku jest ½ kwoty uzyskanej ze sprzedaży tej nieruchomości, czyli kwota 330 000 zł.

 

   W tak zakreślonym stanie faktycznym, ,jako doradca podatkowy Stefan Sroka, proszę sporządzić skargę do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w imieniu Anny Kowalewskiej.

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 52 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie decyzjami z dnia 15 lipca 2017 r. nr NUCSO 15/17 co do Ewy Nowak i nr NUCSO 16/17 co do Adama Nowaka ustalił każdemu z podatników - małżonków: za 2013 rok zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu w kwocie po 30.215 zł przy przyjęciu ustalenia, że ogółem wydatki podatników przekroczyły za ten rok wysokość osiągniętych przychodów o kwotę 80.573,58 zł.

Na skutek odwołań wniesionych od tych decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie decyzjami z dnia 16 lutego 2018r., odpowiednio nr DIASO 23/18 i 24/18  utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.

Jako podstawę prawną tych decyzji organ pierwszej instancji powołał art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 1, art.10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i 3, art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.).

Według ustaleń poczynionych przez organ I instancji, podatnicy - małżonkowie Ewa Nowak i Adam Nowak nabyli w 2013 r., na zasadach majątkowej wspólności małżeńskiej nieruchomość położonej w Olsztynie za kwotę 870 000 zł. Cenę zapłacili przelewem bankowym, bez zaciągania jakichkolwiek zobowiązań.

Podatnik Adam Nowak prowadził indywidualną działalność gospodarczą i z działalności tej w 2013r. osiągnął dochód w kwocie 100.214,22 zł. Natomiast Ewa Nowak uzyskała w 2013 r. przychody z wynagrodzenia za pracę jako nauczycielka w kwocie 60.560,61 zł. Dochody te obliczono po odjęciu kwot zaliczek i składek ubezpieczeniowych zapłaconych w 2013 r.

W toku postępowania małżonkowie Nowak uprawdopodobnili posiadanie oszczędności na dzień 1 stycznia 2013 r. w kwocie 628 651,59 zł. Pełnomocnik małżonków podnosił natomiast, że rozliczenie dochodu z działalności gospodarczej jest nieprawidłowe, gdyż nie uwzględnia kwot odpisów amortyzacyjnych z w działalności gospodarczej Adama Nowaka. Organy ustalając wielkość możliwych oszczędności zgromadzonych w latach wcześniejszych wzięły pod uwagę kwoty wydatków na nabycie środków trwałych, nie uwzględniły natomiast „jedynie księgowych kosztów”, jakimi są odpisy amortyzacyjne. Tylko za okres 2010-2013 stanowiły one kwotę 98 562 zł. Ostatecznie organ drugiej instancji stwierdził, że dochód z działalności gospodarczej wynika z prowadzonej księgi przychodów i rozchodów i taki właśnie uwzględniono w rozpoznawanej sprawie.

W tak zakreślonym stanie faktycznym, jako doradca podatkowy Stefan Sroka proszę  sporządzić skargę do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w imieniu jednego z małżonków.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 53 Skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

W dniu 10 grudnia 2016 r. podatnik Jan Kowalski wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa Śródmieście o umorzenie w całości lub w części zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 70 000 zł oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości w kwocie 20 000 zł.

Podatnik podał, że w dniu 15 stycznia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Śródmieście określił w stosunku do niego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 120 000 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 35 000 zł. Uzasadnieniem decyzji było zaniżanie przychodów i zawyżanie kosztów uzyskania przychodu, co wobec stwierdzonego posługiwania się fakturami nie dokumentującymi rzeczywistych transakcji oraz nierzetelności ksiąg podatkowych spowodowało oszacowanie podstawy opodatkowania, a następnie wymiar podatku w wymienionej wysokości. Decyzja stała się ostateczna. Do dnia złożenia wniosku podatkowy organ egzekucyjny wyegzekwował łącznie kwotę, która spowodowała obniżenie długu podatkowego do wysokości wskazanej w tym podaniu. Zdaniem podatnika egzekucja należności podatkowych stała się przyczyną zlikwidowania działalności gospodarczej podatnika. Ponadto, do dnia 30 kwietnia 2016 r. podatnik odbywał karę pozbawienia wolności za oszustwo podatkowe i posługiwanie się sfałszowanymi dokumentami. Po wyjściu z zakładu karnego podatnik nie może znaleźć pracy, nie ma prawa do zasiłku dla bezrobotnych, mieszka z żoną i dwojgiem małoletnich dzieci, sporadycznie korzysta z pomocy społecznej, żona zarabia 2020 zł miesięcznie, dzieci często chorują na typowe dla ich wieku dolegliwości.

Decyzją z dnia 30 stycznia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Śródmieście odmówił umorzenia zaległości podatkowej i odsetek od tej zaległości.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że nie kwestionuje danych uzyskanych od podatnika, tym bardziej, że potwierdzają je zeznania jego żony, wywiad środowiskowy z MOPS, dokumenty z Sądu Okręgowego w Warszawie.

Zdaniem organu podatkowego brak jednak podstaw do pozytywnego zastosowania art. 67a ustawy – Ordynacja podatkowa, to jest do udzielenia wnioskowanej ulgi w zapłacie podatku, ponieważ powstanie zaległości podatkowej wynikało wyłącznie z winy podatnika.

Od wyżej wymienionej decyzji podatnik złożył odwołanie, w którym zarzucił błędne zastosowanie prawa podatkowego poprzez odmowę umorzenia co najmniej części zaległości podatkowej i odsetek, co byłoby uzasadnione jego bardzo trudną sytuacją życiową.

Decyzją z dnia 29 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. Zdaniem podatkowego organu odwoławczego nie zostały w sprawie spełnione przesłanki art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego, ponieważ  Państwo nie może poprzez udzielanie ulg promować niezgodnej z prawem działalności podatnika. Nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika, ponieważ podatnik, wbrew swojemu interesowi, spowodował powstanie zaległości podatkowej. Wobec powyższego, nie negując stanu faktycznego trudnej sytuacji życiowej podatnika, organ nie znalazł podstaw do pozytywnego zastosowania art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.

Ustanowiony przez podatnika pełnomocnik, doradca podatkowy, złożył na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając błędną wykładnię art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej i związane z tym naruszenie wymienionego przepisu poprzez jego niezastosowanie.

Wyrokiem z dnia 10 lutego 1018 r. w sprawie (sygn. akt) III SA/832/17 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę oddalił.

W  uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że stan faktyczny sprawy jest niesporny, oparty został na prawidłowo przeprowadzonych dowodach, w tym przede wszystkim na wiarygodnych danych uzyskanych od skarżącego. Postępowanie podatkowe przeprowadzone przez organy podatkowe niewątpliwie nie narusza prawa. Z tych powodów Sąd oddalił skargę.

Sąd nie może natomiast wypowiadać się co do wykładni operacyjnej i związanego z nią zastosowania prawa materialnego w postaci art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe oznaczałoby bowiem wywieranie merytorycznego wpływu na organy podatkowe, które są wyłącznie właściwe do decydowania o zastosowaniu uznania administracyjnego, na którym opiera się unormowanie art. 67a § 1.

Proszę sporządzić jako pełnomocnik skarżącego skargę kasacyjną od opisanego wyroku.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 54 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 10 lutego 2018 r. wójt gminy Andrespol /koło Łodzi/ określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 10 000 zł w stosunku do Jana Kowalskiego. Organ podatkowy stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest niesporny. Podatnik zakwalifikował swoje zobowiązanie podatkowe niezgodnie z regulacjami prawnymi art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a  ustawy dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jedn. Dz.U. z 2017poz. 1785 ze zm.). Organ podał, że z niespornego stanu faktycznego wynika, iż podatnik jest współwłaścicielem 0, 5 hektara gruntu wraz z drugą osobą, Janem Malinowskim. Grunt, stanowiący przedmiot współwłasności, nie jest prawnie podzielony, został podzielony tylko faktycznie, do użytkowania. Podatnik Jan Kowalski nie jest przedsiębiorcą, nie prowadzi działalności gospodarczej, grunt w przeznaczonej do jego używania części wykorzystywany jest sporadycznie w celach rekreacyjnych. Niemniej jednak drugi współwłaściciel, Jan Malinowski, jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. Ponieważ nieruchomość nie została zgodnie z prawem podzielona, prawo własności przysługuje w całości obu właścicielom. Ponieważ współwłaściciel Jan Malinowski jest przedsiębiorcą, do całości objętej niepodzielną współwłasnością nieruchomości zastosowanie znajduje art. 1a ust. 1 pkt 3 (cyt.) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z tego powodu podatnika Jana Kowalskiego należało opodatkować zgodnie ze stawką podatkową przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a  ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczącą gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

         Proszę sporządzić jako pełnomocnik strony odwołanie od opisanej decyzji.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 55 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia 28 stycznia 2017 r. Iwona Kowalska (skarżąca) wskazała, że prawomocnym postanowieniem z dnia 2 stycznia 2017 r. Sąd Apelacyjny w K. przyznał jej od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w K. kwotę 6.000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdy moralne związane z przewlekle prowadzonym postępowaniem przed Sądem Okręgowym w K. w sprawie z jej powództwa o zapłatę. Przyznaną kwotę wypłacono jej 25 stycznia 2017 r. po uprawomocnieniu się postanowienia. W związku z tym zapytała organ interpretacyjny: Czy wskazana kwota wypłacona jej – bez odsetek, których nie było – podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy też zwolnieniu podatkowemu? Przedstawiając swoje stanowisko skarżąca wskazała, że przyznana jej na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2016 r. poz. 1259 z późn. zm.) – podlegać powinna zwolnieniu podatkowemu.

W interpretacji indywidualnej z dnia 11 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając z upoważnienia Ministra Finansów uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Podkreślił, że przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm., zwana dalej u.p.d.o.f.) nie różnicują świadczeń odszkodowawczych w zależności od tego, czy dotyczą naprawienia szkody majątkowej, czy niemajątkowej, a tym samym użyte przez ustawodawcę pojęcie odszkodowania należy odnieść również do zadośćuczynienia (sumy pieniężnej) za szkodę niemajątkową, czyli za doznaną krzywdę. Powołując się na art. 448 k.c. oraz art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b u.p.d.o.f. podniósł, że użyte w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. określenie odszkodowanie odnosi się także do zadośćuczynienia, będącego formą wynagrodzenia za krzywdę doznaną przez pokrzywdzonego. Suma pieniężna, o której mowa w przepisie art. 12 ust. 4 powyższej ustawy o skardze… nie stanowi typowego naprawienia szkody, gdyż nie jest zgodnie z tym przepisem ani odszkodowaniem, ani zadośćuczynieniem.

Powyższą indywidualną interpretację skarżąca otrzymała w dniu 12 lutego 2017 r. Po czym w dniu 15 lutego 2017 r. złożyła w organie interpretacyjnym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym powtórzyła swoje stanowisko i jego uzasadnienie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi z dnia 22 lutego 2017 r. – doręczonej skarżącej 23 lutego 2017 r. organ interpretacyjny podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W dniu 24 lutego 2017 r. skarżąca zgłosiła się w Kancelarii doradcy podatkowego Tadeusza Szczygła w K. z prośbą o przyjęcie sprawy zaskarżenia powyższej indywidualnej  interpretacji.

Doradca podatkowy sprawę przyjął w związku z czym skarżąca udzieliła mu tego samego dnia pełnomocnictwa.

Proszę sporządzić jako pełnomocnik skarżącej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 56 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm., zwanej dalej ord. pod.) w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2017 r. stwierdził, że odwołanie Iwony Kowalskiej (skarżąca) od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 ord. pod. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzję organu podatkowego pierwszej instancji doręczono skarżącej w trybie art. 150 § 1 pkt 1, § 2-4 ord. pod. (fikcja prawna), a więc z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 ord. pod. Z przedstawionego w uzasadnieniu postanowienia stanu faktycznego wynika, że decyzję organu pierwszej instancji przesłano na adres skarżącej pocztą i w dniu 6 marca 2017 r. doręczyciel pocztowy, nie zastając adresata pod wskazanym adresem zamieszkania, w skrzynce pocztowej na drzwiach mieszkania pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej w K. z możliwością jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia awiza, tj. od dnia 6 marca 2017 r. Z adnotacji zawartych na kopercie oraz druku potwierdzenia odbioru decyzji wynikało, że poczta przechowująca przesyłkę zwróciła ją nadawcy (organowi podatkowemu pierwszej instancji) w dniu 21 marca 2017 r. z powodu niepodjęcia jej przez adresata w terminie. Nie wynikało zaś ani z adnotacji na kopercie, ani na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, czy przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 15 marca 2017 r. Organ odwoławczy w związku z tym zwrócił się o wyjaśnienie tej kwestii do Urzędu Pocztowego w K., który w piśmie z dnia 25 kwietnia 2017 r. wyjaśnił, że przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 15 marca 2017 r. co potwierdza też informacja zamieszczona na stronie internetowej Poczty Polskiej S.A. (http://e-monitoring.poczta-polska.pl). Brak natomiast stosownych adnotacji na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru był skutkiem przeoczenia pracownika poczty. W związku z tym organ odwoławczy przyjął, że przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji była prawidłowo doręczona w dniu 20 marca 2017 r. To oznacza, że odwołanie skarżąca mogła wnieść do dnia 3 kwietnia 2017 r., w sytuacji gdy skarżąca wniosła go dopiero 7 kwietnia 2017 r.

W związku z powyższym skarżąca po doręczeniu jej 6 czerwca postanowienia organu odwoławczego w dniu 7 czerwca 2017 r. zgłosiła się w Kancelarii doradcy podatkowego Tadeusza Szczygła w K. z prośbą o przyjęcie sprawy zaskarżenia postanowienia organu odwoławczego stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Proszę sporządzić jako pełnomocnik skarżącej skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 57 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzją z dnia 8 maja 2017 r., doręczoną podatnikowi w dniu 11 maja 2017 r. określił ABC s.c. w W. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj 2015 r. w kwocie 3000,00 zł. Organ podatkowy zakwestionował odliczenie od podatku należnego podatku naliczonego z tytułu zakupu towarów handlowych, gdyż w wyniku prowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że wystawiona przez Primus sp. z o.o. w dniu 10 maja 2017 r. faktura VAT nie dokumentowała rzeczywistej transakcji.

ABC s.c. w W. w dniu 18 maja 2017 r. złożyła odwołanie od tej decyzji, zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, błędną ocenę dowodów i naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych.

W dniu 4 września 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. poinformował Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., że 28 sierpnia 2017 r. wpłynęło zgłoszenie aktualizacyjne NIP – 2 z tej samej daty, złożone przez ABC s.c. w W., w którym jako datę zakończenia działalności gospodarczej w wyniku ustania bytu prawnego (rozwiązania) spółki cywilnej wskazano dzień 31 lipca 2017 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z dnia 6 października 2017 r., doręczoną  w dniu 10 października 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, ponieważ w dacie wniesienia odwołania spółka cywilna istniała, a zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie.

Proszę sporządzić, działając jako pełnomocnik doradca podatkowy, skargę do sądu administracyjnego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 58 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r., doręczonym podatnikowi Adamowi L. w dniu 7 sierpnia 2017 r.  Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.  stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 5 maja 2017 r. ustalającej podatnikowi  Adamowi L. zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn.

W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, iż odwołanie skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 8 maja 2017 r. nadane w placówce pocztowej w dniu 13 czerwca 2017  r., zostało wniesione z uchybieniem terminu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja została wysłana do podatnika Adama L. w dniu 10 maja 2017 r., doręczyciel pocztowy nie zastał adresata w dniu 12 maja  2017 r. w miejscu zamieszkania i dlatego pozostawił zawiadomienie o przesyłce w skrzynce pocztowej, ze wskazaniem gdzie można ją odebrać (awizo). Ponieważ pismo nie zostało podjęte w terminie 7 dni, powtórne zawiadomienie miało miejsce w dniu 22 maja 2017 r. Oznacza to, że doręczenie decyzji podatkowej nastąpiło w dniu 26 maja 2017 r. Podatnik będąc w dniu 31 maja 2017 r w urzędzie pocztowym, został poinformowany, że jest do niego adresowana przesyłka pocztowa  z Urzędu Skarbowego w W. Podatnik odebrał pismo w tym dniu i pokwitował na poczcie odbiór pisma.

W dniu 13 czerwca 2017 r. podatnik Adam L. złożył odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, uznając jako datę doręczenia dzień 31 maja 2017 r. Podatnik wskazał, również, że pismem z dnia 5 maja 2017 r., które jak wynika z akt sprawy wpłynęło do Urzędu Skarbowego w W. w dniu 8 maja 2017 r. poinformował, że od dnia 1 maja 2017 r. jest zameldowany i mieszka pod nowym adresem.  Decyzja została wysłana na poprzedni adres.

Proszę sporządzić, działając jako pełnomocnik doradca podatkowy, skargę do sądu administracyjnego.

 

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 59 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Roman Krawczyk w 2009 r. będąc stanu wolnego nabył lokal mieszkalny, stanowiący odrębną własność, położony w Lesznie przy ul. Wiosennej 47/6. W 2014 r. zawarł on związek małżeński z Małgorzatą Starczewską, która po ślubie przyjęła jego nazwisko. W dniu 15 stycznia 2016 r. małżonkowie na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego rozszerzyli wspólność majątkową małżeńską na przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej, czyli m.in. na prawo własności opisanego powyżej lokalu mieszkalnego. Sąd Rejonowy w Lesznie Wydział Ksiąg Wieczystych dokonał w dniu 21 marca 2016 r. na podstawie wskazanej umowy majątkowej małżeńskiej wpisu w dziale II księgi wieczystej prawa własności lokalu mieszkalnego położonego w Lesznie przy ul. Wiosennej 47/6 na rzecz obojga małżonków Romana i Małgorzaty Krawczyk na prawach wspólności ustawowej. Wpis uprawomocnił się w dniu 19 kwietnia 2016 r. W dniu 22 czerwca 2016 r. Małżonkowie Roman i Małgorzata Krawczyk dokonali wspólnie sprzedaży prawa własności lokalu mieszkalnego położonego w Lesznie przy ul. Wiosennej 47/6 za kwotę 355.000,00 zł. Sprzedaż ta nie została przez nich zgłoszona do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Po przeprowadzeniu postępowania, dwoma decyzjami z dnia 25 października 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Lesznie określił odrębnie Romanowi Krawczykowi i Małgorzacie Krawczyk zobowiązanie podatkowe od dochodu z odpłatnego zbycia udziału ½ części nieruchomości - prawa własności lokalu mieszkalnego położonego w Lesznie przy ul. Wiosennej 47/6 - w kwotach po 33.725,00 zł. W uzasadnieniach decyzji wskazano, że do nabycia przez każdego z małżonków nieruchomości w postaci lokalu mieszkalnego doszło w 2016 r. na podstawie umowy rozszerzającej wspólność majątkową małżeńską na przedmioty nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej. Każdy z małżonków w chwili zbycia uzyskał przychód stanowiący ½ część ceny sprzedaży, gdyż oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Stwierdzono także, że z tytułu nabycia tej nieruchomości nie powstały po stronie małżonków żadne koszty, gdyż wydatki dotyczące sporządzenia aktu notarialnego i opłaty sądowe związane z wpisem własności dotyczyły umowy kształtującej ustrój majątkowy małżeński, a nie nabycia nieruchomości, ze zbycia której uzyskano przychód i nie były tym samym bezpośrednio związane z źródłem przychodu.

Oboje małżonkowie wnieśli odwołania od tych decyzji podnosząc, że do nabycia lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. doszło w 2009 r., w związku z czym ich zdaniem nie doszło w ogóle do powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu.

Decyzją z dnia 2 lutego 2018 r. wydaną wobec Romana Krawczyka Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 8 sierpnia 2018 r. w całości i umorzył postępowanie w sprawie, przyjmując, że do nabycia ½ prawa własności lokalu przez podatnika doszło w 2009 r.

Drugą decyzją z dnia 2 lutego 2018 r. wydaną wobec Małgorzaty Krawczyk Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 8 sierpnia 2018 r., przyjmując, że do nabycia ½ prawa własności lokalu przez podatniczkę doszło w 2016 r. na podstawie umowy rozszerzającej wspólność majątkową małżeńską. Skoro małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, to zdaniem organu odwoławczego Małgorzata Krawczyk nabyła nieodpłatnie udział w wysokości ½ części lokalu mieszkalnego dopiero w 2016 r. Decyzja ta została doręczona podatniczce w dniu 8 lutego 2018 r.

Proszę sporządzić jako doradca podatkowy w imieniu podatniczki Małgorzaty Krawczyk skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 2 lutego 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 60 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Małżonkowie Ewa i Marek Nowak w dniu 21 grudnia 2017 r. nabyli na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomość zlokalizowaną we Wrocławiu przy ul. Opolskiej nr 180, składającą się z działki o nr 562/14 o pow. 0,1499 ha, niezabudowanej, oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem Bp – tereny przeznaczone pod zabudowę (niezabudowane). Dla działki tej nie ma opracowanego miejscowego planu zagospodarowania, ani też nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Na sąsiednich nieruchomościach dominuje zabudowa mieszkaniowa. Małżonkowie zamierzają w przyszłości wybudować na nieruchomości budynek mieszkalny z garażem dla siebie i swoich dzieci.

W dniu 4 stycznia 2018 r. małżonkowie złożyli w Urzędzie Miasta Wrocławia informację o nabytej nieruchomości sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru. Wskazali w niej nabycie działki jako gruntów pozostałych objętych stawka podatku w kwocie 0,11 zł od 1 m2 powierzchni.

Postanowieniem z dnia 23 stycznia Prezydent Miasta Wrocławia wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego podatnikom podatku od nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o nr ewidencyjnym 562/14 i o powierzchni 1499 m2. W trakcie postępowania ustalono, że zgodnie z wpisem do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Marek Nowak prowadzi od 1 czerwca 2012 r. nieprzerwanie działalność gospodarczą – warsztat naprawy samochodów. Działalność ta prowadzona jest w wynajmowanej nieruchomości w Brzegu.

Decyzją z dnia 27 lutego 2018 r. Prezydent Miasta Wrocławia ustalił małżonkom Ewie i Markowi Nowak podatek od nieruchomości na 2018 r. w kwocie 364,00 zł. Uzasadniając wskazał, że do podstawy opodatkowania przyjęto stawkę podatku w wysokości 0,51 zł – zgodnie z uchwałą Rady Miasta Wrocławia - tak jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż działka położona we Wrocławiu przy ul. Opolskiej nr 180, o nr 562/14 i o pow. 0,1499 m2znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą.

Małżonkowie Ewa i Marek Nowak wnieśli odwołanie od tej decyzji wskazując, że zakupiona działka nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez podatnika. Zamierzają na niej wybudować dom mieszkalny dla swojej rodziny, a działalność gospodarcza nadal będzie prowadzona przez podatnika w wynajmowanym lokalu w Brzegu. Uznali, ze powinna zostać zastosowana stawka podatku jak dla gruntów innych, która zgodnie z uchwałą Rady Miasta Wrocławia jest niemal pięciokrotnie niższa i wynosi 0,11 zł za 1 m2. 

Decyzją z dnia 26 kwietnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono m.in., że decydujące znaczenie dla kwalifikacji gruntów jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest ich posiadanie przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, co wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Wiążący wpływ dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości ma formalne ustalenie statusu przedsiębiorcy po stronie podatnika, będącego jednocześnie posiadaczem lub współposiadaczem nieruchomości. Wystarczające jest także, że tylko jedna osoba ze współwłaścicieli jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, gdyż jest współposiadaczem nieruchomości. Bez znaczenia było także to, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, że nieruchomość nabyli małżonkowie na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej i tylko jeden z nich prowadził samodzielnie działalność gospodarczą.

Proszę sporządzić jako doradca podatkowy w imieniu podatników - małżonków Ewy i Marka Nowak - skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 26 kwietnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu .

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 61 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Zaskarżoną decyzją z dnia 28 kwietnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.  utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Z. z dnia 31 stycznia 2017 r. odmawiającą Janowi B. umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. w łącznej kwocie 236,00 zł (  4 raty po 59 zł kwartalnie ).  Rozstrzygnięcie SKO w P. zapadło w następującym stanie faktycznym. W złożonym wniosku Jan B. o umorzenie zaległości w podatku do nieruchomości za 2016 r. powołał  się na trudną sytuację finansowo –zdrowotną.  Burmistrz Z. decyzją z 31 stycznia 2017 r. po rozpatrzeniu ww. wniosku odmówił umorzenia zaległości . W uzasadnieniu decyzji organ opisał prowadzone postępowanie wyjaśniające wskazując ,że Jan B. utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.100,00 zł miesięcznie oraz  zasiłku opiekuńczego w wys. 200,00 zł. Z informacji otrzymanej z MOPS-u podatnikowi przekazywano pomoc w postaci zasiłków celowych specjalnych ( 3 x po 120 zł , 1 x 150 zł. ) . Z pisma podatnika wynika natomiast, że  wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego (zamieszkuje samodzielnie) wynoszą łącznie miesięcznie 868 zł , ponadto na zakup opału wydatkuje kwotę 220,00 zł oraz ponosi koszty naprawy budynku 100,00 zł.  Posiada I grupę inwalidzką o stopniu znacznym , zmaga się z kilkunastoma chorobami i jest całkowicie niezdolny do pracy. Wydatki na leki wynoszą miesięcznie od 250 do 450 złotych. Dodatkowo ponosi wydatki na wizyty kardiologiczne prywatne – 100 zł na kwartał, rehabilitację 50,00 zł oraz na osobę tzw. opiekuńczą w związku z jego inwalidztwem -  200 ,00 zł miesięcznie. Mając na uwadze te ustalenia , w ocenie organu podatkowego I instancji, choć wnioskodawca nie znajduje się w korzystnej sytuacji finansowej, to jednak nie ma podstaw do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych z tytułu I, II, III i IV raty podatku od nieruchomości za 2016 rok. Stan zdrowia i ponoszenie kosztów związanych z leczeniem nie może być podstawą do umorzenia zaległości podatkowych, gdyż wiele osób wymaga leczenia, bez względu na ich sytuację finansową. Organ zauważył, iż zły stan zdrowia podatnika, na co się powołuje, datuje się na okres długo wyprzedzający złożenie wniosku o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za 2016 rok. Oznacza to, iż sytuacja życiowa podatnika, jakkolwiek trudna, to nie wypełnia przesłanki ważnego interesu podatnika, gdyż nie wynika ze zdarzenia nagłego, losowego. W  ocenie organu I instancji  sytuacja  rodzinna  podatnika, jakkolwiek  skomplikowana,  to   nie  może skutkować przeniesieniem obciążeń publicznoprawnych na budżet gminy. Organ nadmienił, iż mimo tego, że roczna wysokość podatku obligatoryjnie podzielona jest na cztery raty nic nie stoi na przeszkodzie, aby regulować ją w mniejszych ratach, np. miesięcznych, które będą bardziej dogodne dla podatnika.  Dodatkowo organ wskazał, iż podatnik dobrowolnie ponosi opłatę za Internet w wys. 30,00 zł miesięcznie.   W   ocenie   organu   zdolność   podatnika   do   ponoszenia   tej   opłaty   oznacza, iż jego sytuacja finansowa pozwala mu również na ponoszenie ciężarów publicznoprawnych, jakim jest podatek od nieruchomości. Według organu podatnik bierze pod uwagę wyłącznie możliwość skorzystania z ulgi w spłacie (umorzenie), bez podjęcia próby uregulowania choćby części zadłużenia.  Mając na uwadze powyższe organ I instancji nie znalazł podstaw do uznania, że występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny i odmówił umorzenia zaległości. 

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza Z. decyzją z 28 kwietnia 2017 r.  organ odwoławczy SKO w P.  nawiązało do regulacji art. 67a § 3 OP. podkreślając, że  ocena, czy w konkretnym stanie faktycznym istnieją przesłanki do zastosowania żądanej ulgi podatkowej należy do organu podatkowego.   Wskazano , że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ podatkowy I instancji prowadził postępowanie z udziałem strony, które miało na celu stwierdzenie, czy istotnie wystąpiły przesłanki wymienione w powołanym przepisie  Ordynacji podatkowej. Przypomniano,  że w piśmie z dnia 05.01.2017 r. Jan B.  wskazywał, iż ma 77 lat, samotnie gospodaruje, jest schorowany i całkowicie niezdolny do jakiejkolwiek pracy (I grupa inwalidzka o stopniu znacznym). Ma dzieci, ale od 30 lat nie kontaktują się z nim, ani nie udzielają mu jakiejkolwiek pomocy. Do prac domowych i wokół domu zmuszony jest najmować odpłatnie inne osoby. Podnosił też, że ze względu na wiele schorzeń (m.in. cukrzyca, choroby kręgosłupa, serca, żołądka, choroby neurologiczne i reumatologiczne, astma oskrzelowa, niedosłuch), jest zmuszony kupować drogie leki, których koszty wynoszą miesięcznie ok. 250 zł do 450 zł, a niekiedy nawet 700 zł. Jan B. utrzymuje się z emerytury w kwocie 1.316,14 zł, w tym 200 zł dodatku opiekuńczego, co potwierdza przedłożony przez niego w trakcie prowadzonego poprzednio postępowania przekaz pocztowy z dnia 15.06.2016 r. Posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności i wymaga stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (orzeczenie wydane przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Ł.).  Z pisma MOPS w Z. z dnia 13.01.2017 r. wynika, iż Jan B. w miesiącach: lutym, maju i wrześniu 2016 r. miał przyznane specjalne zasiłki celowe w wysokości po 120 zł na częściowe pokrycie kosztów zakupu opałów, częściowe pokrycie kosztów zakupu leków i częściowe pokrycie kosztów leczenia. W grudniu 2016 r. miał przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości 150,00 zł z przeznaczeniem na częściowe pokrycie kosztów zakupu leków i opału. W dniu 11.01.2017 r. Jan B. złożył kolejny wniosek o udzielenie pomocy finansowej na zakup opału.

Zdaniem organu odwoławczego przytoczone w uzasadnieniu decyzji organu I instancji  argumenty zasługują  na aprobatę. Sytuacja skarżącego nie jest konsekwencją zdarzeń losowych, które miały miejsce w 2016 r. Taki stan trwa co najmniej od kilku lat. Kolegium wiadomym jest z urzędu, z innych postępowań dotyczących ulg w spłacie zaległości podatkowych, prowadzonych w 2013 r., iż już wtedy skarżący legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Nic nie wskazuje więc na to, by problemy zdrowotne czy finansowe skarżącego miały charakter „incydentalny". Skarżący ma zapewnione środki utrzymania (emerytura wraz ze świadczeniem opiekuńczym, a ponadto uzyskał w miesiącach: lutym, maju, wrześniu i grudniu 2016 r. specjalny zasiłek celowy).  Zauważono, iż zasadniczo prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 634 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2016 r., póz. 913, w związku z § 1 pkt l lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń z pomocy społecznej - Dz. U. z 2015 r., poz. 1058), a dochód Jana B. przewyższa tę kwotę. Podkreślono, że w przypadku podatnika ubiegającego się o umorzenie zaległości podatkowej wiadomym jest, iż ważny interes podatnika przejawia się w dążeniu   do  wyzbycia  się  tych  zaległości, jednak  powinien   on   być  ważny  w  sensie obiektywnym. Nie może to być subiektywne przekonanie o konieczności umorzenia zaległości podatkowych. Zdaniem organu odwoławczego trudna sytuacja, w jakiej znajduje się Jan B., będąca okolicznością niezależną od niego - choroby, niepełnosprawność, nie może być automatyczną podstawą umorzenia zaległości podatkowych. Ponoszenie kosztów związanych z utrzymaniem i leczeniem nie jest sytuacją wyjątkową, przemawiającą za umorzeniem zaległości podatkowych. Sytuacja zdrowotna skarżącego, na którą się powołuje, może powodować uszczuplenie w jego budżecie domowym (koszty związane z leczeniem, zakupem leków), to jednak nie można pomijać okoliczności, iż posiada on stałe źródło dochodu w postaci emerytury. Kolegium, zważywszy na przedstawione wyżej okoliczność, podzieliło stanowisko organu podatkowego I instancji, iż podatek od nieruchomości za 2016 rok, którego wysokość za kwartał wynosi 59,00 zł (co stanowi ok. 20 zł na miesiąc), nie stanowi obciążenia niemożliwego do zrealizowania. Ponadto, jak wskazał to organ podatkowy I instancji, nie ma przeszkód, by skarżący ubiegał się o rozłożenia tej należności na raty.  Zdaniem organu odwoławczego nie doszło do naruszenia art. 67 a § 1 pkt 3 Op. z uwagi na wyjątkowy i uznaniowy charakter decyzji traktującej o  umorzenie zaległości podatkowej.

                Działając jako pełnomocnik podatnika proszę sporządzić skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zaadanie nr 62 Skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R.  oddalił skargę Speed sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia 23 października 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01. - 31.12.2010 r. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wynika, że decyzją z dnia 30 czerwca 2016 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. określił spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1.01.- 31.12.2010 r.  w wysokości 96.926 zł. Od tej decyzji spółka złożyła odwołanie, a w jego uzasadnieniu wskazała, że prezes zarządu spółki w dniu 10 września 2016 r. udzielił pełnomocnictwa M. M.( doradcy podatkowemu )  do reprezentowania spółki przed organem II instancji w sprawie z odwołania od decyzji Dyrektora UKS w R. z dnia 30 czerwca 2016 r. Pełnomocnictwo obejmowało również uprawnienie do dokonywania wszelkich czynności we wskazanym wyżej postępowaniu. . Pomimo tego Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował, w trybie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.), pismo informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania, bezpośrednio do spółki (pismo z dnia 8 listopada 2016 r.), czyli z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. Wskazane okoliczności zdaniem spółki świadczą o niewypełnieniu przesłanek wynikających z art. 70c O.p. W konsekwencji zobowiązanie podatkowe wygasło na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 O.p., z dniem 31.12.2016 r. a postępowanie powinno było zostać umorzone. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R. w opisanej na wstępie decyzji z dnia 23 października 2017 r. nie uwzględnił wniosków zawartych w odwołaniu i utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia 27 września 2016 r. wszczęto dochodzenie karne skarbowe w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. w związku z art. 9 § 3 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (dalej k.k.s.)  W dniu 11 października 2016 r. prezesowi zarządu spółki ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., a postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r. zawieszono ww. postępowanie przygotowawcze. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., działając na podstawie art. 70c O.p., pismem z dnia 8 listopada 2016 r. poinformował stronę o zawieszeniu z dniem 27 września 2016 r. biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o ww. przestępstwo skarbowe. W świetle tych okoliczności Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że spółka przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego posiadała wiedzę o zaistnieniu okoliczności, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., skutkującej zawieszeniem biegu terminu przedawnienia.  Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję i zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów Ordynacji podatkowej: art. 70 § 1, art. 59 § 1 pkt 9, poprzez ich pominięcie a w konsekwencji niezastosowanie art. 208 § 1; art. 70 § 6 pkt . W ocenie spółki organ dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 70c O.p., art. 124 i art. 127 O.p. i art. 210 § 4 O.p.

 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R. wniósł o jej oddalenie w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. uznał, że skarga jest nieuzasadniona. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia  Sąd wyjaśnił, że z zestawienia przepisów art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 § 1 O.p. wynika, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia dochodzi na skutek wszczęcia postępowania w sprawie przestępstwa karnoskarbowego lub wykroczenia karnoskarbowego, z którego popełnieniem wiąże się niewykonanie zobowiązania podatkowego i zawiadomienia o fakcie wszczęcia takiego postępowania podatnika. Są to przesłanki wymienione expressis verbis w przepisie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zaś zaistnienie takiego faktu rodzi po stronie organów podatkowych obowiązek zawiadomienia podatnika o tym, że do przedawnienia zobowiązania podatkowego nie dojdzie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie w rzeczywistości doszło do wszczęcia postępowania karnoskarbowego o przestępstwo, w związku z którym doszło do niewykonania zobowiązania podatkowego. Fakt taki przesądza zdaniem Sądu o spełnieniu pierwszej przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. O tym, że postępowanie takie zostało wszczęte i to nie tylko w sprawie, ale również weszło ono w fazę przeciwko osobie, podatnik ( spółka )  został poinformowany. Jak bowiem wynika z ustaleń organu drugiej instancji, w dniu 11 października 2016 r. prezesowi zarządu spółki Speed z siedzibą w T. ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstwa skarbowego w z art. 56 § 2 k.k.s. Za prawidłowe Sąd uznał skierowanie zawiadomienia, o którym mowa w art. 70 c O.p., bezpośrednio do podatnika, nie zaś jego pełnomocnika. Zakres pełnomocnictwa doradcy podatkowej obejmował reprezentowanie podatnika przed organem odwoławczym  w R.

Proszę sporządzić – jako pełnomocnik podatnika – skargę kasacyjną od tego wyroku.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 63 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Jan Nowak występując z wnioskiem o wydanie interpretacji podał, że planuje przystąpienie do spółki jawnej z siedzibą w Polsce w zamian za wkład pieniężny. Na moment tego przystąpienia wspólnikami spółki będą osoby prawne, które objęły udział w spółce w zamian za wkład pieniężny. Dodał, iż w zależności od dalszych decyzji w zakresie struktury własnościowej spółki możliwe jest, że dotychczasowi wspólnicy wystąpią z niej bez wynagrodzenia (tj. nie zostanie im wypłacona wartość wniesionego wkładu, jak również nie zostanie im wypłacona przypadająca na nich równowartość części majątku wspólnego pozostałego po odliczeniu wartości wkładów wszystkich wspólników). Możliwe jest również, że w przyszłości podjęta zostanie decyzja o rozwiązaniu spółki bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego.

W związku z powyższym wnioskodawca zapytał czy w przypadku wystąpienia ze spółki bez wynagrodzenia przez dotychczasowych wspólników po jego stronie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Przedstawiając własne stanowisko przypomniał, iż na gruncie prawa podatkowego podatnikiem podatku dochodowego nie jest spółka jawna, lecz jej wspólnicy, którzy uzyskują za jej pośrednictwem przychody i ponoszą koszty podlegające przypisaniu do pozarolniczej działalności gospodarczej. Podkreślił również, że mienie wniesione przez wspólników do spółki jawnej jako wkład oraz nabyte przez spółkę w toku jej działalności stanowi majątek spółki, a nie jej wspólników. W rezultacie ewentualne rozliczenie występującego wspólnika dokonywane jest ze spółką, nie zaś z jej wspólnikami. Oznacza to, że wystąpienie ze spółki jawnej wspólnika bez wynagrodzenia nie powoduje powstania po stronie wspólników pozostających w spółce, w tym wnioskodawcy przychodu. W takiej sytuacji nie otrzyma on bowiem dodatkowego przysporzenia majątkowego stanowiącego przychód podatkowy. Poza tym, zdaniem wnioskodawcy wystąpienie innego wspólnika ze spółki, bez wynagrodzenia, może ewentualnie zwiększyć w przyszłości udział wnioskodawcy w przychodach i kosztach spółki z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślił, że uprzednio wypracowany przez spółkę dochód podlegał już opodatkowaniu u wspólników i został tym wspólnikom wypłacony (nie powstaje tu sytuacja wypłacania zysków przynależnych jednemu wspólnikowi na rzecz innego wspólnika), a wartość uprzednio wniesionych wkładów do spółki, nie stanowi przychodu podatkowego dla innych wspólników.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Stwierdził, że w sytuacji takiej jak opisana wyżej, gdy występujący ze spółki wspólnicy zrezygnują z dochodzenia swoich roszczeń o wypłatę przysługującego im udziału we wspólnym majątku wykorzystywanym w spółce, pozostający w spółce wspólnicy zostaną zwolnieni ze zobowiązania, wynikającego z art. 65 § 1 K.s.h. Zwolnienie to - w wysokości odpowiadającej kwocie roszczenia przysługującego występującemu wspólnikowi – stanowić będzie dla wnioskodawcy jako wspólnika pozostającego w spółce jawnej, podlegający opodatkowaniu przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Proszę jako pełnomocnik skarżącego sporządzić skargę do sądu admini

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 64 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Jan Kowalski występując z wnioskiem do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji podał, że zamierza w przyszłości uczestniczyć w projekcie polegającym na budowie elementów systemu ochrony brzegu morskiego Morza Bałtyckiego. Podstawowym celem projektu będzie zabezpieczenie brzegu morskiego przed niszczeniem na skutek erozji. Planowane w ramach projektu prace obejmują budowę opaski brzegowej.

Wnioskodawca wskazał, że będzie prowadzić prace w ramach projektu na podstawie umowy zawartej z właściwym terytorialnie urzędem morskim. Cały projekt realizowany będzie natomiast jako jeden z elementów "Programu ochrony brzegów morskich", funkcjonującego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Programu ochrony brzegów morskich" (Dz. U. Nr 67, poz. 621 ze zm.; dalej: "ustawa o ustanowieniu programu ochrony brzegów morskich"). W związku z tym zapytał, czy w stosunku do usług przedstawionych w powyższym opisie właściwą do zastosowania będzie stawka 0% VAT zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.").

Zdaniem wnioskodawcy budowa systemu ochrony brzegów morskich stanowi usługi związane z ochroną środowiska morskiego i dlatego może korzystać ze stawki 0%. Uzasadniając swoje stanowisko opowiedział się za szerokim rozumieniem zakresu pojęcia "ochrona środowiska morskiego". Zwrócił mianowicie uwagę na negatywny wpływ na środowisko morskie procesów niszczenia brzegów morza przez działanie m. in. fal oraz przedostawania się zanieczyszczeń z lądu do morza. Zaznaczył, iż procesy te mogą prowadzić do pogorszenia się stanu środowiska, utraty różnorodności biologicznej i degradacji funkcji ekosystemu morskiego. Wyeliminowaniu tych procesów służyć ma budowa umocnień brzegowych, co oznacza, iż ma ona niewątpliwie związek z ochroną środowiska morskiego. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący odwołał się do przepisów prawa ochrony środowiska, prawa wodnego, regulacji unijnych oraz poglądów wyrażanych w literaturze.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Stwierdził, że zakres zastosowania art. 83 ust. 1 pkt 11 u.p.t.u. ustawodawca przewidział jedynie do usług związanych z ochroną środowiska morskiego, rozumianą jako podjęcie działań nakierowanych na zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej w związku z mającymi wpływ na to środowisko czynnikami innymi niż przyrodnicze, a więc wynikającymi z działalności m. in. człowieka, industrializacji, rozwoju transportu morskiego, nadmiernego rybołówstwa. Dalej zauważył, iż wykonywane przez wnioskodawcę prace, co prawda, będą miały związek ze środowiskiem morskim, niemniej nie będą odnosiły się do jego ochrony. Nie będą bowiem związane z ochroną środowiska morskiego przed mającymi na nie wpływ czynnikami wynikającymi z działalności człowieka. Dodał, iż oddziaływanie mórz na ląd jest procesem naturalnym, niezależnym od człowieka, a ewentualne działania skierowane na ochronę brzegów morskich służą interesom samego człowieka, a nie środowiska morskiego, które w wyniku ruchu wody i związanego z tym podmywania lądu, nie doznaje żadnej szkody, której - w ocenie Dyrektora KIS - należałoby zapobiegać, z punktu widzenia środowiska morskiego. W efekcie stwierdził, że analiza charakteru prac, które zamierza wykonać wnioskodawca prowadzi do wniosku, iż będą one wykonywane w celu ochrony nie środowiska morskiego, a środowiska lądowego. Tym samym usługi związane z budową opaski brzegowej nie mogą korzystać z preferencyjnej 0% stawki podatku.

Proszę działając jako pełnomocnik skarżącego sporządzić skargę do sądu administracyjnego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 65 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Decyzją z dnia 10 listopada 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piasecznie określił Wacławowi Wójcikowi (dalej jako „podatnik”) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 100 000 zł.

                Postanowieniem wydanym w tym samym dniu organ podatkowy nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, a w dniu 15 grudnia 2016 r. wystawiono tytuł wykonawczy i na jego podstawie dokonano zajęcia należących do podatnika ruchomości oraz wierzytelności z rachunku bankowego, o czym go zawiadomiono w dniu 19 grudnia 2016 r.

Podatnik złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w wyniku czego zostało ono uchylone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lutego 2017 r. z powodu braku spełnienia przesłanek do jego wydania.

                Decyzją z dnia 20 sierpnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Uzasadniając to rozstrzygnięcie, wskazał m.in., że uchylenie postanowienia w przedmiocie nadania decyzji z dnia 10 listopada 2016 r. rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie postępowania egzekucyjnego nie miało znaczenia w kwestii upływu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wcześniej bowiem, tj. przed upływem tego terminu, co nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2016 r., doszło do skutecznego przerwania jego biegu na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik (a zarazem zobowiązany w postępowaniu egzekucyjnym) został zawiadomiony.

                         Proszę jako pełnomocnik podatnika sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 66 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

Wacław Domagała (dalej jako „zobowiązany”), wobec którego toczy się postępowanie egzekucyjne dotyczące zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., wnioskiem z dnia 15 lutego 2017 r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Grójcu o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując na fakt wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku wskutek przedawnienia ww. zobowiązania. Zobowiązany powołując się na art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej wskazał, że zawiadomienie o zastosowanym środku egzekucyjnym (zajęciu  wierzytelności z rachunku bankowego) zostało mu doręczone dopiero w dniu 3 stycznia 2017 r. a więc już po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Postanowieniem z dnia 20 maja 2017 r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania.

W zażaleniu zobowiązany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia powtarzając argumentację zawartą we wniosku.

Postanowieniem z dnia 30 września 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ nadzoru stwierdził, że egzekwowane zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym nie uległo przedawnieniu i jest nadal wymagalne. Wskazał, że w oparciu o wystawiony tytuł wykonawczy organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne, tj. zawiadomieniem z dnia 21 grudnia 2016 r., które Bank odebrał w dniu 27 grudnia 2016 r., dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w dniu 27 grudnia 2016 r., a więc w dacie wpływu ww. zawiadomienia do Banku zastosowano środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został powiadomiony. Do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wystarczające jest bowiem zastosowanie środka egzekucyjnego przed upływem terminu z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Natomiast zawiadomienie podatnika o zastosowanym środku egzekucyjnym, aczkolwiek niezbędne, nie musi  nastąpić przed upływem tego terminu.

Proszę jako pełnomocnik zobowiązanego sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 67 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

W dniu 9 października 2017 r. Miasto P. zwróciło się z pytaniem do Dyrektora  Krajowej Informacji Skarbowej, czy organizując przy pomocy jednostek budżetowych oświaty, powołanych do realizacji nałożonego przepisami ustawy o samorządzie gminy zadania własnego, jakim jest edukacja publiczna: stołówki szkolne, wypoczynek dzieci i młodzieży, uczestnictwo dzieci młodzieży w widowiskach artystycznych i nauce pływania oraz uczestnictwo dzieci i młodzieży w wymianie międzynarodowej, jest podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.). Miasto na tak postawione pytanie udzieliło odpowiedzi przeczącej.

W dniu 11 grudnia 2017 r. w interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ocenił powyższe stanowisko Miasta jako nieprawidłowe. Stwierdził, że Miasto jest podatnikiem podatku VAT - w rozumieniu art. 15 u.p.t.u. - z tytułu organizowania przy pomocy jednostek budżetowych oświaty, powołanych do realizacji nałożonego przepisami ustawy o samorządzie gminy zadania własnego, jakim jest edukacja publiczna w zakresie objętym jego zapytaniem. W odniesieniu do wskazanych czynności Miasto prowadzi działalność gospodarczą, objętą opodatkowaniem podatkiem VAT. Świadczy bowiem w reżimie cywilnoprawnym (a nie publicznoprawnym) odpłatne usługi, a zatem wykonuje czynności wskazane w art. 5 ust. 1 u.p.t.u. Przy tym istnieje bezpośredni związek pomiędzy dokonywanymi płatnościami a świadczonymi przez Miasto usługami.

                W imieniu Miasta P. jako jego pełnomocnik proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 68 Odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

Stan faktyczny:

W dniu 26 czerwca 2017 r. spółka cywilna na mocy uchwały trzech wspólników rozwiązała spółkę cywilną Lapsus, która była podatnikiem podatku od towarów i usług.

W dniu 26 października 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wszczął postępowanie podatkowe w stosunku do jednej ze wspólniczek Izabeli Bohun w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług rozwiązanej spółki cywilnej Lapsus za styczeń 2017 r. i luty 2017 r.

W dniu 4 grudnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. określił wysokość zobowiązania podatkowego rozwiązanej spółki cywilnej Lapsus za styczeń 2017 r. i luty 2017 r. i orzekł w stosunku do jednej z byłych wspólniczek Izabeli Bohun odpowiedzialność za zaległości rozwiązane spółki za miesiące styczeń 2017 r. i luty 2017 r. Decyzja została doręczona Izabeli Bohun w dniu 11 grudnia 2017 r.

Proszę sporządzić odwołanie w imieniu byłej wspólniczki jako jej pełnomocnik.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 69 Zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

Stan faktyczny:

Mediko Spółka z o.o. w K. zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej. Wyjaśniła, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży produktów leczniczych. Wiąże się  ona z koniecznością odbywania przez jej pracowników podróży służbowych, zarówno krajowych, jak i zagranicznych. Pracownikom Spółki, za czas podróży służbowej w kraju i poza jego granicami, przysługuje zwrot określonych kosztów, na warunkach i w wysokości określonej w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 167) – dalej "Rozporządzenie". Pracownik Spółki odbywający podróż służbową jest uprawniony do diety, która pokrywa zwiększone koszty wyżywienia, zgodnie z zasadami określonymi w Rozporządzeniu. Powyższe diety, obliczone zgodnie z przepisami Rozporządzenia, korzystają ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych, wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) dalej "u.p.d.o.f.", i w związku z tym Spółka jako płatnik nie pobiera od nich zaliczki na ten podatek. W związku z powyższym Spółka zapytała, w jaki sposób powinna obliczyć wysokość diety podlegającej zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych w sytuacji, gdy ze względu na długość podróży służbowej (od 8 do 12 godzin) pracownikowi przysługuje 50% diety i jednocześnie miał on zapewnione bezpłatne wyżywienie (jeden lub więcej posiłków)? Czy w takim przypadku podstawą do odpowiedniego pomniejszenia diety z tytułu zapewnionych posiłków będzie pełna dieta, czy też połowa tej diety? Czy końcową należność z tytułu diet należy obliczyć dzieląc na połowę kwotę pełnej diety (30 zł), czy też kwotę diety pomniejszonej uprzednio o koszt zapewnionego bezpłatnego wyżywienia? Według Spółki w takim przypadku podstawą do odpowiedniego pomniejszenia diety z tytułu zapewnionych posiłków będzie kwota pełnej diety. Zdaniem Spółki, odpowiednio pomniejszona kwota diety powinna następnie zostać podzielona na połowę, skoro czas trwania podróży uprawnia pracownika tylko do połowy diety.

                Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Organ stwierdził, że przedmiotem interpretacji w trybie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, może być wyłącznie przepis prawa podatkowego w odniesieniu do danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Tymczasem Spółka pytała o interpretację przepisów prawa pracy. Ponadto wydanie żądanego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym we wniosku naruszałoby kompetencje właściwych organów podatkowych i kontrolnych. Postępowanie podatkowe lub kontrolne natomiast pozostaje poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Z tego względu w ocenie organu należało zastosować art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 1 i art. 14h O.p.

                Proszę jako pełnomocnik spółki sporządzić zażalenie na to postanowienie

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus

Zadanie nr 70 Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Stan faktyczny:

W zeznaniu podatkowym w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2010 Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie wykazała stratę w wysokości 100 500 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego dla Warszawy - Śródmieścia wszczął w stosunku do Spółki postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2010. Uznał, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów poprzez uwzględnienie w nich wydatków zapłaconych na podstawie faktur wystawionych przez podmiot nieistniejący. Organ decyzją z dnia 30 listopada 2017 r. określił w związku z tym stratę za badany rok w wysokości 50 000 zł.  Spółka złożyła odwołanie od tej decyzji, podnosząc niedopuszczalność określenia straty w wysokości niższej niż wynikająca z zeznania z uwagi na upływ terminu przedawnienia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 10 stycznia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania do straty podatkowej, strata ta bowiem nie jest zobowiązaniem podatkowym. Tym samym organ może określić decyzją stratę tak długo, jak długo organowi przysługuje prawo weryfikacji zeznania za rok podatkowy, w którym podatnik odliczył stratę.

Jako pełnomocnik Spółki proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję.

Uzasadnienie:
     Odblokuj kazus
Wykrzyknik

Kliknij "Lubię to!", aby otrzymywać informacje o promocjach, rabatach, aktualnościach.