Kodeks postępowania karnego - Postępowanie odwoławcze

Bogdan P. Został oskarżony o przywłaszczenie telefonu komórkowego. Sąd rejonowy, który rozpatrywał tę sprawę, bez przeprowadzenia rozprawy głównej, na wniosek prokuratora, zastosował wobec oskarżonego warunkowe umorzenie postępowania karnego na okres 1 roku, jednocześnie zwalniając go z kosztów sądowych, a także nałożył obowiązek spełnienia świadczenia pieniężnego w wysokości 100 zł na rzecz wskazanej instytucji pożytku publicznego motywując to faktem, iż oskarżony nie posiadał stałego źródła utrzymania. Bogdan P., czując się osobą niewinną, złożył z zachowaniem terminów apelację do odpowiedniego Sądu Okręgowego, za pośrednictwem Sądu Rejonowego , a ten stwierdził, że Sąd pierwszej instancji popełnił błędy w procedowaniu przede wszystkim uchybił zasadzie bezpośredniości, uchylił wyrok i zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia w Sądzie pierwszej instancji.
    Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd Rejonowy ponownie stwierdził, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. W stosunku do oskarżonego zastosował ponownie warunkowe umorzenie postępowania karnego na okres jednego roku z tym, że z powodu znalezienia stałej pracy przez skazanego, Sąd postanowił, że pokryje on koszty procesu jak i wpłaci 400 zł na rzecz wskazanej instytucji pożytku publicznego.
Czy Sąd mógł wydać taki wyrok?

Łukasz W. został przez Sąd Rejonowy w M. skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 KK na karę roku pozbawienia wolności. Niezadowolony z wyroku postanowił wnieść apelację. Zachowując termin złożył wniosek o wydanie pisemnego uzasadnienia wyroku, a po jego otrzymaniu, w terminie dwóch tygodni wniósł bezpośrednio da Sądu Okręgowego w O. apelację.

Czy jego zachowanie było zgodne z przepisami postępowania karnego?

Mieczysław O., Krystian M. i Przemysław L. zostali skazani przez Sąd Rejonowy na kary 2 lat pozbawienia wolności każdy za wspólne popełnienie przestępstwa z art. 282 KK.

Mieczysław O. i Przemysław L. nie zaskarżyli wydanego orzeczenia, natomiast Krystian M. niezadowolony z wyroku, złożył do odpowiedniego Sądu Okręgowego apelację.

Ten po rozpatrzenia sprawy stwierdził, iż w rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji popełnił błędy, między innymi uchybił zasadzie bezpośredniości. Uchylił zatem zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego Krystiana M. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia.

Czy Sąd Okręgowy postąpił zgodnie z przepisami postępowania karnego?

Krzysztof K. został przez Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 25 maja 2009 roku uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1 KK (znęcanie się) i skazany na karę 5 lat pozbawienia wolności, zaliczając na podstawie art 63 § 1 KK okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.

Wyrok ten zaskarżył, na korzyść oskarżonego, jego obrońca. Sąd Okręgowy w L. po rozpoznaniu apelacji postanowił uchylić w całości zaskarżone orzeczenie i zwrócić sprawę do ponownego rozpatrzenia do Sądu Rejonowego w M.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy zmienił kwalifikację prawną czynu oskarżonego stwierdzając, że pojawiły się nowe ustalenia faktyczne, które jednoznacznie wskazują, iż dopuścił się on popełnienia czynu zabronionego z art 207 § 2 KK, czyli znęcania się ze szczególnym okrucieństwem. Za ten czyn wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności, zaliczając na podstawie art. 63 § 1 KK okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.

Obrońca oskarżonego wniósł apelację od tego wyroku, wskazując obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 443 KPK, wskazując, że drugie orzeczenie Sądu Rejonowego pogarsza sytuację oskarżonego.

Czy stanowisko wnoszącego apelację jest zasadne?